غزل شمارهٔ 918

شاعر: جامی

قافیہ: ای

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

ساختم چشم راست بهر تو جای

راست شد جا کرم نمای و درآی

کهنه شد دور ماه و نوبت توست

ز ابروی خود مه نوی بنمای

کرده ام از دو دیده پای و ز اشک

می روم در رهت پر آبله پای

گریه ام در گلو گره شده است

تیغ بردار و این گره بگشای

فرق من تا قدم ربوده توست

صبر و هوشی که مانده هم بربای

تیغت از خون هر که گیرد رنگ

زنگ آن را به قتل من بزدای

محتسب را نماند باد بروت

ریش قاضی کنید می پالای

راه تقوا چه سان رود جامی

مانده از جام درد در گل و لای

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

وای من وای من ز عشق تو وای

من جوی الحب من یحن سوای

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 917

به تو نعمت ز دست هر که رسد

نِه به میدان شکرگویی، پای

جامیرسالهٔ اربعین(6) مَنْ لَمْ یَشْکُرِ النَّاسَ لَمْ یَشْکُرِ اللهَ. (جامع الترمذی)

اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

گفتگو

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔