باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 951می زد صفیر شوق خزان دیده بلبلی

غزل شمارهٔ 952زهی دور زلفت به هر چین دلی

غزل شمارهٔ 953به هر زمین که نشانی ز خیمه لیلی

غزل شمارهٔ 954سر تا به قدم غرقه دریای زلالی

غزل شمارهٔ 955ای مظهر حسن لایزالی

غزل شمارهٔ 956ز مشک تر خطی داری و خالی

غزل شمارهٔ 957ای باغ حسن را جمال تو خرمی

غزل شمارهٔ 958دارند جان و دل به تو هر یک تظلمی

غزل شمارهٔ 959ارید بسط غرامی الیک بعد سلامی

غزل شمارهٔ 960سینه روزن روزن است از ناوک صیدافکنی

غزل شمارهٔ 961آخر ای سرو خرامان ز کدامین چمنی

غزل شمارهٔ 962ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

غزل شمارهٔ 963خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

غزل شمارهٔ 964وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

غزل شمارهٔ 965تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

غزل شمارهٔ 966هر چند ز چشم ما نهانی

غزل شمارهٔ 967ای فتنه چشم تو جهانی

غزل شمارهٔ 968به کوی می فروشان خرده بینی

غزل شمارهٔ 969نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

غزل شمارهٔ 970به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

غزل شمارهٔ 971ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

غزل شمارهٔ 972هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

غزل شمارهٔ 973ای که در پرده به بازار جهان می آیی

غزل شمارهٔ 974هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

غزل شمارهٔ 975عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

غزل شمارهٔ 976دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

غزل شمارهٔ 977ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

غزل شمارهٔ 978شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

غزل شمارهٔ 979گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

غزل شمارهٔ 980از سبزه بر گل خط می فزایی

غزل شمارهٔ 981سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

غزل شمارهٔ 982هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

غزل شمارهٔ 983گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

غزل شمارهٔ 984در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

غزل شمارهٔ 985کاش من بیدل از سگان تو بودی

غزل شمارهٔ 986من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

غزل شمارهٔ 987شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

غزل شمارهٔ 988اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

غزل شمارهٔ 989ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

غزل شمارهٔ 990ای غمت آرزوی جان کسی

غزل شمارهٔ 991ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی

غزل شمارهٔ 992ای دو چشمت در ستیز و کین یکی

غزل شمارهٔ 993خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی

غزل شمارهٔ 994بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی

غزل شمارهٔ 995قسم به صفوت جام و صفای جوهر می

غزل شمارهٔ 996ای به بالا همانک می دانی

غزل شمارهٔ 997آسوده دلا حال دل زار چه دانی

غزل شمارهٔ 998با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی

غزل شمارهٔ 999گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی

غزل شمارهٔ 1000تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی