غزل شمارهٔ 976

هر بار که تو در دل شب در دلم آیی

خون دلم آید ز دو دیده به روایی

حیرت قفسم‌کو اثر عجز و رسایی

مجبور ادب را چه وصال و چه جدایی

ماییم و دلی سرورق بی سر و پایی

چون آبله صحرایی و چون ناله هوایی

دل تنگ مدار ای مَلَک از کار خدایی

آرام و طرب را مده از طبع جدایی

هر روز بگه ای شه دلدار درآیی

جان را و جهان را شکفانی و فزایی

امروز سماع است و مدام است و سقایی

گردان شده بر جمع قدح‌های عطایی

زان جای بیا خواجه بدین جای نه جایی

کاین جاست تو را خانه کجایی تو کجایی

مشتاق توام با همه جوری و جفایی

محبوب منی با همه جرمی و خطایی

از دست کسی بستده هر روز عطایی

معذور بدارندش یک روز جفایی

ریشی درون جامه داشتم و شیخ از آن هر روز بپرسیدی که چون است و نپرسیدی کجاست. دانستم از آن احتراز می‌کند که ذکر همه عضوی روا نباشد و خردمندان گفته‌اند هر که سخن نسنجد، از جوابش برنجد.

تا نیک ندانی که سخن عین صواب است