غزل شمارهٔ 967

ای برده دلم به دلستانی

هم جان منی و هم جهانی

ای فتنه ز چشم تو نشانی

بالای تو آفت جهانی

با این همه مهر و مهربانی

دل می‌دهدت که خشم رانی

آورد خبر شکرستانی

کز مصر رسید کاروانی

بشنیده بدم که جان جانی

آنی و هزار همچنانی

ای ساقی باده معانی

درده تو شراب ارغوانی

ای وصل تو آب زندگانی

تدبیر خلاص ما تو دانی

ای آنک تو شاه مطربانی

زان دلبرکش بگو که دانی

روزی که مرا ز من ستانی

ضایع مکن از من آنچ دانی

چون عشق کند شکرفشانی

در جلوه شود مه نهانی