غزل شمارهٔ 902
Toggle stanza 1ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهادهای
11
ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهادهای
دی تازه گل که پرده ز عارض گشادهای
22
از جنس آب و خاک نیی از چه گوهری
وز نوع جن و انس نیی وز که زادهای
33
نازکتری ز برگ سمن ورنه گفتمی
بر شکل سرو ریخته از سیم سادهای
44
وصف تو را چنانکه تویی چون کنم خیال
کز هرچه در خیال من آید زیادهای
55
رفت آن سوار و صبر و خرد در رکاب او
ای اشک خون گرفته تو چون ایستادهای
66
خود را میان راه فکندم به خشم گفت
یک سو نشین چه در ره مردم فتادهای
77
برخاستم که دست زنم در عنانش گفت
زین سان چرا عنان دل از دست دادهای
88
سر بر نشان پاش نهادم به عشوه گفت
جامی برو چه در پی من سر نهادهای
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور