صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3458کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3458

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3459ظاهر و باطن مردان به صفا می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3459

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3460پیچ و خم لازمه رشته جان می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3460

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3461دیده زنده دلان اشک فشان می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3461

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3462شکوه اهل دل از خلق نهان می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3462

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3463دل سودازدگان گوشه نشین می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3463

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3464دل پیران کهنسال غمین می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3464

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3465چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3465

17 اشعار

غزل شمارهٔ 3466جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3466

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3467دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3467

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3468چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3468

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3469کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3469

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3470هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3470

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3471سر آزاده ما منت افسر نکشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3471

18 اشعار

غزل شمارهٔ 3472عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3472

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3473تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3473

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3474دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3474

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3475از قضا چشم سیاه تو به یادم آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3475

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3476

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3477شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3477

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3478دلش از گریه من رنگ نمی گرداند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3478

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3479خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3479

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3480نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3480

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3481حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3481

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3482چهره ات شمع فروزان شده را می ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3482

17 اشعار

غزل شمارهٔ 3483نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3483

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3484

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3485در لب یار نهان عیش جهان ساخته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3485

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3486

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3487محض حرف است که او را دهنی ساخته‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3487

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3488هر گروهی به دلیل دگر آویخته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3488

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3489عارفانی که ازین رشته سری یافته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3489

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3490

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3491

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3492

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3493

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3494

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3495ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3495

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3496گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3496

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3497قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3497

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3498

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3499داروی بیهشی از جام صفاتم دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3499

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3500قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3500

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3501بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3501

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3502از لب خشک مهیا لب نانم کردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3502

19 اشعار

غزل شمارهٔ 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3503

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3504سالکانی که قدم در ره جانانه زدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3504

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3505

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3506

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3507

آڈیو

13 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3458–کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟

غزل شمارهٔ 3459–ظاهر و باطن مردان به صفا می باشد

غزل شمارهٔ 3460–پیچ و خم لازمه رشته جان می باشد

غزل شمارهٔ 3461–دیده زنده دلان اشک فشان می باشد

غزل شمارهٔ 3462–شکوه اهل دل از خلق نهان می باشد

غزل شمارهٔ 3463–دل سودازدگان گوشه نشین می باشد

غزل شمارهٔ 3464–دل پیران کهنسال غمین می باشد

غزل شمارهٔ 3465–چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشد

غزل شمارهٔ 3466–جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟

غزل شمارهٔ 3467–دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟

غزل شمارهٔ 3468–چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟

غزل شمارهٔ 3469–کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟

غزل شمارهٔ 3470–هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشد

غزل شمارهٔ 3471–سر آزاده ما منت افسر نکشد

غزل شمارهٔ 3472–عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصد

غزل شمارهٔ 3473–تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد

غزل شمارهٔ 3474–دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد

غزل شمارهٔ 3475–از قضا چشم سیاه تو به یادم آمد

غزل شمارهٔ 3476–به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد

غزل شمارهٔ 3477–شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟

غزل شمارهٔ 3478–دلش از گریه من رنگ نمی گرداند

غزل شمارهٔ 3479–خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراند

غزل شمارهٔ 3480–نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند

غزل شمارهٔ 3481–حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند

غزل شمارهٔ 3482–چهره ات شمع فروزان شده را می ماند

غزل شمارهٔ 3483–نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماند

غزل شمارهٔ 3484–عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اند

غزل شمارهٔ 3485–در لب یار نهان عیش جهان ساخته اند

غزل شمارهٔ 3486–عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اند

غزل شمارهٔ 3487–محض حرف است که او را دهنی ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 3488–هر گروهی به دلیل دگر آویخته اند

غزل شمارهٔ 3489–عارفانی که ازین رشته سری یافته اند

غزل شمارهٔ 3490–عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اند

غزل شمارهٔ 3491–تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

غزل شمارهٔ 3492–دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

غزل شمارهٔ 3493–بال پرواز خود آن مردم غافل بستند

غزل شمارهٔ 3494–کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

غزل شمارهٔ 3495–ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

غزل شمارهٔ 3496–گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

غزل شمارهٔ 3497–قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند

غزل شمارهٔ 3498–با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

غزل شمارهٔ 3499–داروی بیهشی از جام صفاتم دادند

غزل شمارهٔ 3500–قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند

غزل شمارهٔ 3501–بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

غزل شمارهٔ 3502–از لب خشک مهیا لب نانم کردند

غزل شمارهٔ 3503–غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

غزل شمارهٔ 3504–سالکانی که قدم در ره جانانه زدند

غزل شمارهٔ 3505–نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند

غزل شمارهٔ 3506–تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

غزل شمارهٔ 3507–اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3458–کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟

غزل شمارهٔ 3459–ظاهر و باطن مردان به صفا می باشد

غزل شمارهٔ 3460–پیچ و خم لازمه رشته جان می باشد

غزل شمارهٔ 3461–دیده زنده دلان اشک فشان می باشد

غزل شمارهٔ 3462–شکوه اهل دل از خلق نهان می باشد

غزل شمارهٔ 3463–دل سودازدگان گوشه نشین می باشد

غزل شمارهٔ 3464–دل پیران کهنسال غمین می باشد

غزل شمارهٔ 3465–چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشد

غزل شمارهٔ 3466–جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟

غزل شمارهٔ 3467–دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟

غزل شمارهٔ 3468–چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟

غزل شمارهٔ 3469–کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟

غزل شمارهٔ 3470–هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشد

غزل شمارهٔ 3471–سر آزاده ما منت افسر نکشد

غزل شمارهٔ 3472–عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصد

غزل شمارهٔ 3473–تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد

غزل شمارهٔ 3474–دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد

غزل شمارهٔ 3475–از قضا چشم سیاه تو به یادم آمد

غزل شمارهٔ 3476–به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد

غزل شمارهٔ 3477–شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟

غزل شمارهٔ 3478–دلش از گریه من رنگ نمی گرداند

غزل شمارهٔ 3479–خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراند

غزل شمارهٔ 3480–نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند

غزل شمارهٔ 3481–حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند

غزل شمارهٔ 3482–چهره ات شمع فروزان شده را می ماند

غزل شمارهٔ 3483–نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماند

غزل شمارهٔ 3458کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟

غزل شمارهٔ 3459ظاهر و باطن مردان به صفا می باشد

غزل شمارهٔ 3460پیچ و خم لازمه رشته جان می باشد

غزل شمارهٔ 3461دیده زنده دلان اشک فشان می باشد

غزل شمارهٔ 3462شکوه اهل دل از خلق نهان می باشد

غزل شمارهٔ 3463دل سودازدگان گوشه نشین می باشد

غزل شمارهٔ 3464دل پیران کهنسال غمین می باشد

غزل شمارهٔ 3465چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشد

غزل شمارهٔ 3466جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟

غزل شمارهٔ 3467دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟

غزل شمارهٔ 3468چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟

غزل شمارهٔ 3469کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟

غزل شمارهٔ 3470هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشد

غزل شمارهٔ 3471سر آزاده ما منت افسر نکشد

غزل شمارهٔ 3472عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصد

غزل شمارهٔ 3473تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد

غزل شمارهٔ 3474دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد

غزل شمارهٔ 3475از قضا چشم سیاه تو به یادم آمد

غزل شمارهٔ 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد

غزل شمارهٔ 3477شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟

غزل شمارهٔ 3478دلش از گریه من رنگ نمی گرداند

غزل شمارهٔ 3479خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراند

غزل شمارهٔ 3480نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند

غزل شمارهٔ 3481حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند

غزل شمارهٔ 3482چهره ات شمع فروزان شده را می ماند

غزل شمارهٔ 3483نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماند

غزل شمارهٔ 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اند

غزل شمارهٔ 3485در لب یار نهان عیش جهان ساخته اند

غزل شمارهٔ 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اند

غزل شمارهٔ 3487محض حرف است که او را دهنی ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 3488هر گروهی به دلیل دگر آویخته اند

غزل شمارهٔ 3489عارفانی که ازین رشته سری یافته اند

غزل شمارهٔ 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اند

غزل شمارهٔ 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

غزل شمارهٔ 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

غزل شمارهٔ 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستند

غزل شمارهٔ 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

غزل شمارهٔ 3495ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

غزل شمارهٔ 3496گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

غزل شمارهٔ 3497قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند

غزل شمارهٔ 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

غزل شمارهٔ 3499داروی بیهشی از جام صفاتم دادند

غزل شمارهٔ 3500قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند

غزل شمارهٔ 3501بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

غزل شمارهٔ 3502از لب خشک مهیا لب نانم کردند

غزل شمارهٔ 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

غزل شمارهٔ 3504سالکانی که قدم در ره جانانه زدند

غزل شمارهٔ 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند

غزل شمارهٔ 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

غزل شمارهٔ 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند

غزل شمارهٔ 3458کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟

غزل شمارهٔ 3459ظاهر و باطن مردان به صفا می باشد

غزل شمارهٔ 3460پیچ و خم لازمه رشته جان می باشد

غزل شمارهٔ 3461دیده زنده دلان اشک فشان می باشد

غزل شمارهٔ 3462شکوه اهل دل از خلق نهان می باشد

غزل شمارهٔ 3463دل سودازدگان گوشه نشین می باشد

غزل شمارهٔ 3464دل پیران کهنسال غمین می باشد

غزل شمارهٔ 3465چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشد

غزل شمارهٔ 3466جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟

غزل شمارهٔ 3467دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟

غزل شمارهٔ 3468چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟

غزل شمارهٔ 3469کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟

غزل شمارهٔ 3470هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشد

غزل شمارهٔ 3471سر آزاده ما منت افسر نکشد

غزل شمارهٔ 3472عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصد

غزل شمارهٔ 3473تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد

غزل شمارهٔ 3474دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد

غزل شمارهٔ 3475از قضا چشم سیاه تو به یادم آمد

غزل شمارهٔ 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد

غزل شمارهٔ 3477شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟

غزل شمارهٔ 3478دلش از گریه من رنگ نمی گرداند

غزل شمارهٔ 3479خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراند

غزل شمارهٔ 3480نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند

غزل شمارهٔ 3481حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند

غزل شمارهٔ 3482چهره ات شمع فروزان شده را می ماند

غزل شمارهٔ 3483نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماند

غزل شمارهٔ 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اند

غزل شمارهٔ 3485در لب یار نهان عیش جهان ساخته اند

غزل شمارهٔ 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اند

غزل شمارهٔ 3487محض حرف است که او را دهنی ساخته‌اند