صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1806به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1806

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1807فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1807

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1808اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1808

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1809زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1809

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1810چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1810

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1811به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1811

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1812به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1812

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1813شب فراق ز روز حساب خالی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1813

18 اشعار

غزل شمارهٔ 1814نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1814

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1815مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1815

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1816میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1816

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1817ستاره سوخته عشق را پناهی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1817

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1818طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1818

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1819ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1819

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1820میان خوی تو و رحم آشنایی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1820

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1821ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1821

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1822وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1822

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1823ملامت از دل بیباک من فغان برداشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1823

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1824ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1824

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1825به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1825

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1826عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1826

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1827مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1827

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1828هزار حیف که دوران خط یار گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1828

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1829ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1829

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1830خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1830

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1831کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1831

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1832ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1832

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1833فغان که گرد سر او نمی توانم گشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1833

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1834ره سخن به رخش خط عنبرافشان یافت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1834

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1835ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1835

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1836نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1836

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1837ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1837

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1838فغان که هستی من در ورق شماری رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1838

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1839اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1839

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1840غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1840

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1841ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1841

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1842غرور حسن به خط از دماغ یار نرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1842

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1843به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1843

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1844سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1844

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1845زمانه را گل روی تو در بهار گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1845

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1846ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1846

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1847خطش عنان تصرف ز دست خال گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1847

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1848ز نوبهار جهان زینت تمام گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1848

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1849دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1849

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1850شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1850

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1851با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1851

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1852

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1853

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1854

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1855

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1806–به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست

غزل شمارهٔ 1807–فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست

غزل شمارهٔ 1808–اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست

غزل شمارهٔ 1809–زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر

غزل شمارهٔ 1810–چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟

غزل شمارهٔ 1811–به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیست

غزل شمارهٔ 1812–به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیست

غزل شمارهٔ 1813–شب فراق ز روز حساب خالی نیست

غزل شمارهٔ 1814–نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیست

غزل شمارهٔ 1815–مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست

غزل شمارهٔ 1816–میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیست

غزل شمارهٔ 1817–ستاره سوخته عشق را پناهی نیست

غزل شمارهٔ 1818–طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیست

غزل شمارهٔ 1819–ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست

غزل شمارهٔ 1820–میان خوی تو و رحم آشنایی نیست

غزل شمارهٔ 1821–ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست

غزل شمارهٔ 1822–وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت

غزل شمارهٔ 1823–ملامت از دل بیباک من فغان برداشت

غزل شمارهٔ 1824–ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت

غزل شمارهٔ 1825–به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشت

غزل شمارهٔ 1826–عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشت

غزل شمارهٔ 1827–مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت

غزل شمارهٔ 1828–هزار حیف که دوران خط یار گذشت

غزل شمارهٔ 1829–ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت

غزل شمارهٔ 1830–خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت

غزل شمارهٔ 1831–کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت

غزل شمارهٔ 1832–ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت

غزل شمارهٔ 1833–فغان که گرد سر او نمی توانم گشت

غزل شمارهٔ 1834–ره سخن به رخش خط عنبرافشان یافت

غزل شمارهٔ 1835–ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت

غزل شمارهٔ 1836–نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافت

غزل شمارهٔ 1837–ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفت

غزل شمارهٔ 1838–فغان که هستی من در ورق شماری رفت

غزل شمارهٔ 1839–اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفت

غزل شمارهٔ 1840–غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت

غزل شمارهٔ 1841–ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفت

غزل شمارهٔ 1842–غرور حسن به خط از دماغ یار نرفت

غزل شمارهٔ 1843–به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت

غزل شمارهٔ 1844–سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفت

غزل شمارهٔ 1845–زمانه را گل روی تو در بهار گرفت

غزل شمارهٔ 1846–ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفت

غزل شمارهٔ 1847–خطش عنان تصرف ز دست خال گرفت

غزل شمارهٔ 1848–ز نوبهار جهان زینت تمام گرفت

غزل شمارهٔ 1849–دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفت

غزل شمارهٔ 1850–شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفت

غزل شمارهٔ 1851–با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت

غزل شمارهٔ 1852–آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت

غزل شمارهٔ 1853–سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت

غزل شمارهٔ 1854–باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت

غزل شمارهٔ 1855–شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1806–به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست

غزل شمارهٔ 1807–فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست

غزل شمارهٔ 1808–اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست

غزل شمارهٔ 1809–زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر

غزل شمارهٔ 1810–چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟

غزل شمارهٔ 1811–به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیست

غزل شمارهٔ 1812–به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیست

غزل شمارهٔ 1813–شب فراق ز روز حساب خالی نیست

غزل شمارهٔ 1814–نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیست

غزل شمارهٔ 1815–مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست

غزل شمارهٔ 1816–میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیست

غزل شمارهٔ 1817–ستاره سوخته عشق را پناهی نیست

غزل شمارهٔ 1818–طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیست

غزل شمارهٔ 1819–ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست

غزل شمارهٔ 1820–میان خوی تو و رحم آشنایی نیست

غزل شمارهٔ 1821–ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست

غزل شمارهٔ 1822–وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت

غزل شمارهٔ 1823–ملامت از دل بیباک من فغان برداشت

غزل شمارهٔ 1824–ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت

غزل شمارهٔ 1825–به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشت

غزل شمارهٔ 1826–عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشت

غزل شمارهٔ 1827–مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت

غزل شمارهٔ 1828–هزار حیف که دوران خط یار گذشت

غزل شمارهٔ 1829–ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت

غزل شمارهٔ 1830–خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت

غزل شمارهٔ 1831–کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت

غزل شمارهٔ 1806به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست

غزل شمارهٔ 1807فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست

غزل شمارهٔ 1808اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست

غزل شمارهٔ 1809زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر

غزل شمارهٔ 1810چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟

غزل شمارهٔ 1811به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیست

غزل شمارهٔ 1812به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیست

غزل شمارهٔ 1813شب فراق ز روز حساب خالی نیست

غزل شمارهٔ 1814نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیست

غزل شمارهٔ 1815مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست

غزل شمارهٔ 1816میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیست

غزل شمارهٔ 1817ستاره سوخته عشق را پناهی نیست

غزل شمارهٔ 1818طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیست

غزل شمارهٔ 1819ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست

غزل شمارهٔ 1820میان خوی تو و رحم آشنایی نیست

غزل شمارهٔ 1821ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست

غزل شمارهٔ 1822وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت

غزل شمارهٔ 1823ملامت از دل بیباک من فغان برداشت

غزل شمارهٔ 1824ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت

غزل شمارهٔ 1825به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشت

غزل شمارهٔ 1826عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشت

غزل شمارهٔ 1827مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت

غزل شمارهٔ 1828هزار حیف که دوران خط یار گذشت

غزل شمارهٔ 1829ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت

غزل شمارهٔ 1830خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت

غزل شمارهٔ 1831کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت

غزل شمارهٔ 1832ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت

غزل شمارهٔ 1833فغان که گرد سر او نمی توانم گشت

غزل شمارهٔ 1834ره سخن به رخش خط عنبرافشان یافت

غزل شمارهٔ 1835ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت

غزل شمارهٔ 1836نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافت

غزل شمارهٔ 1837ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفت

غزل شمارهٔ 1838فغان که هستی من در ورق شماری رفت

غزل شمارهٔ 1839اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفت

غزل شمارهٔ 1840غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت

غزل شمارهٔ 1841ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفت

غزل شمارهٔ 1842غرور حسن به خط از دماغ یار نرفت

غزل شمارهٔ 1843به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت

غزل شمارهٔ 1844سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفت

غزل شمارهٔ 1845زمانه را گل روی تو در بهار گرفت

غزل شمارهٔ 1846ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفت

غزل شمارهٔ 1847خطش عنان تصرف ز دست خال گرفت

غزل شمارهٔ 1848ز نوبهار جهان زینت تمام گرفت

غزل شمارهٔ 1849دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفت

غزل شمارهٔ 1850شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفت

غزل شمارهٔ 1851با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت

غزل شمارهٔ 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت

غزل شمارهٔ 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت

غزل شمارهٔ 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت

غزل شمارهٔ 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت

غزل شمارهٔ 1806به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست

غزل شمارهٔ 1807فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست

غزل شمارهٔ 1808اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست

غزل شمارهٔ 1809زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر

غزل شمارهٔ 1810چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟

غزل شمارهٔ 1811به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیست

غزل شمارهٔ 1812به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیست

غزل شمارهٔ 1813شب فراق ز روز حساب خالی نیست

غزل شمارهٔ 1814نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیست

غزل شمارهٔ 1815مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست

غزل شمارهٔ 1816میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیست

غزل شمارهٔ 1817ستاره سوخته عشق را پناهی نیست

غزل شمارهٔ 1818طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیست

غزل شمارهٔ 1819ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست

غزل شمارهٔ 1820میان خوی تو و رحم آشنایی نیست

غزل شمارهٔ 1821ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست

غزل شمارهٔ 1822وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت

غزل شمارهٔ 1823ملامت از دل بیباک من فغان برداشت

غزل شمارهٔ 1824ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت

غزل شمارهٔ 1825به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشت

غزل شمارهٔ 1826عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشت

غزل شمارهٔ 1827مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت

غزل شمارهٔ 1828هزار حیف که دوران خط یار گذشت

غزل شمارهٔ 1829ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت

غزل شمارهٔ 1830خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت

غزل شمارهٔ 1831کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت

غزل شمارهٔ 1832ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت

غزل شمارهٔ 1833فغان که گرد سر او نمی توانم گشت

غزل شمارهٔ 1834ره سخن به رخش خط عنبرافشان یافت

غزل شمارهٔ 1835ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت