باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4259آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

غزل شمارهٔ 4265از آه دل سرآمد ارباب غم شود

غزل شمارهٔ 4266در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

غزل شمارهٔ 4267وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

غزل شمارهٔ 4268خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

غزل شمارهٔ 4269آن آفتاب رو چو خریدار من شود

غزل شمارهٔ 4270جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود

غزل شمارهٔ 4271سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

غزل شمارهٔ 4272از روی آتشین تو دل آب می شود

غزل شمارهٔ 4273از می چو آن غزال، سیه مست می شود

غزل شمارهٔ 4274از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود

غزل شمارهٔ 4275صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند

غزل شمارهٔ 4276گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

غزل شمارهٔ 4277دل روشن از ریاضت بسیار می‌شود

غزل شمارهٔ 4278از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود

غزل شمارهٔ 4279جان از وداع سبکتاز می شود

غزل شمارهٔ 4280در شوره زار دانه اگر سبز می شود

غزل شمارهٔ 4281دل بی غبار از لب خاموش می شود

غزل شمارهٔ 4282رخسار او ز می چو عرقناک می شود

غزل شمارهٔ 4283از جلوه تو سنگ سبکبال می شود

غزل شمارهٔ 4284روشن دلم ز باده گلفام می شود

غزل شمارهٔ 4285دستی ز روی لطف برآری چه می‌شود؟

غزل شمارهٔ 4286از خط نگاه پردگی دیده می شود

غزل شمارهٔ 4287از حسن نوخطان دل ما تازه می شود

غزل شمارهٔ 4288دل کی تهی ز خنده طفلانه می شود

غزل شمارهٔ 4289بی‌روی دل گره ز زبان وا نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4290تا غنچه شکایت من وا نمی شود

غزل شمارهٔ 4291تسکین دل به شور محبت نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4292دل ساده در قلمرو صورت نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4293پایندگی به زور میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4294بی‌صحبت تو عیش میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4295هر رهروی دچار به منزل نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4296آزاده رو مقید عالم نمی شود

غزل شمارهٔ 4297در کوی عشق درد وبلا کم نمی شود

غزل شمارهٔ 4298از خط گرفته آن مه تابان نمی شود

غزل شمارهٔ 4299مژگان ز موج اشک گریزان نمی شود

غزل شمارهٔ 4300سیر از رخ تو دیده به دیدن نمی شود