باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4201با طفل آنچه جنبش گهواره می‌کند

غزل شمارهٔ 4202ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کند

غزل شمارهٔ 4203دل را نگاه گرم تو دیوانه می کند

غزل شمارهٔ 4204هر چند یار ما همه جا جلوه می کند

غزل شمارهٔ 4205عاشق حذر ز آتش سودا نمی کند

غزل شمارهٔ 4206زاهد هوای عالم بالا نمی کند

غزل شمارهٔ 4207عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند

غزل شمارهٔ 4208الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کند

غزل شمارهٔ 4209آفت ز خودپسند جدایی نمی کند

غزل شمارهٔ 4210در موج خیز غم دل آزاد نشکند

غزل شمارهٔ 4211مهر لب مرا می منصور نشکند

غزل شمارهٔ 4212از پختگی است گر نشد آواز ما بلند

غزل شمارهٔ 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلند

غزل شمارهٔ 4214شد چون هدف سر که درین خاکدان بلند

غزل شمارهٔ 4215جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند

غزل شمارهٔ 4216آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

غزل شمارهٔ 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

غزل شمارهٔ 4218حاشا که خلق کار برای خدا کنند

غزل شمارهٔ 4219گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

غزل شمارهٔ 4220جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

غزل شمارهٔ 4221مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

غزل شمارهٔ 4222روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

غزل شمارهٔ 4223گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

غزل شمارهٔ 4224این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

غزل شمارهٔ 4225مستان که رو در آینه جام می کنند

غزل شمارهٔ 4226یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

غزل شمارهٔ 4227نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

غزل شمارهٔ 4228مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

غزل شمارهٔ 4229چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 4230آمد بهار وخلق به گلزار می روند

غزل شمارهٔ 4231کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

غزل شمارهٔ 4232چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

غزل شمارهٔ 4233توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند

غزل شمارهٔ 4234از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند

غزل شمارهٔ 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4246چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

غزل شمارهٔ 4247زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

غزل شمارهٔ 4248آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

غزل شمارهٔ 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رود

غزل شمارهٔ 4250می در پیاله کن که گل و لاله می رود