غزل شمارهٔ 4208

الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کند

وحشت رَم از طبیعت آهو نمی‌کند

از پاکدامنان نکند حسن اجتناب

گل با صبا مضایقه در بو نمی‌کند

از سینه هر دلی که به بوی تو شد جدا

چون نافه بازگشت به آهو نمی‌کند

سنگ و گهر یکی است به چشم خداشناس

میزان عدل میل به یک سو نمی‌کند

در تیغ نیست جوهر اقبال مردمی

کاری که چشم می‌کند ابرو نمی‌کند

اقبال روزگار به بخت است و اتفاق

دولت به التماس به کس رو نمی‌کند

آبش چو نخل بادیه از ابر می‌رسد

هرکس که التفات به هر جو نمی‌کند

آب روان به قوت سرچشمه می‌رود

سالک به پای خویش تکاپو نمی‌کند

صائب چو حسن قدرت خود را کند عیان

شمشیر کار جنبش ابرو نمی‌کند