باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4101تا چهره تو از می گلرنگ آل شد

غزل شمارهٔ 4102مستانه سرو قامت او در خرام شد

غزل شمارهٔ 4103از شب نشین هند دل من سیاه شد

غزل شمارهٔ 4104انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد

غزل شمارهٔ 4105شوق می از بهار گل اندام تازه شد

غزل شمارهٔ 4106پیری که بار عشق به دوش رضاکشد

غزل شمارهٔ 4107تا چند دل ترا به هوا وهوس کشد

غزل شمارهٔ 4108اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد

غزل شمارهٔ 4109کلفت ز چرخ دیدهٔ بیدار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4110آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4111از روی درد هر که ز دل آه می کشد

غزل شمارهٔ 4112از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد

غزل شمارهٔ 4113از سرگذشته سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4114چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4115یک دل ز ناوک مژه او رها نشد

غزل شمارهٔ 4116خط ترا که دید که زیر و زبر نشد

غزل شمارهٔ 4117چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد

غزل شمارهٔ 4118شرم از نگاه آن گل سیراب می چکد

غزل شمارهٔ 4119از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد

غزل شمارهٔ 4120ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساند

غزل شمارهٔ 4121دل را کجا به زلف رسا می توان رساند

غزل شمارهٔ 4122طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

غزل شمارهٔ 4123از همت بلند اثر در جهان نماند

غزل شمارهٔ 4124نه آسمان سبو کش میخانه تواند

غزل شمارهٔ 4125جمعی که دل به طره طرار بسته اند

غزل شمارهٔ 4126خوبان دلم به زلف گره‌گیر بسته‌اند

غزل شمارهٔ 4127آنان که دل به معنی بیگانه بسته اند

غزل شمارهٔ 4128مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اند

غزل شمارهٔ 4129در کوی عشق بر رخ کس در نبسته‌اند

غزل شمارهٔ 4130روی ترا به آتش دل‌ها برشته‌اند

غزل شمارهٔ 4131مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اند

غزل شمارهٔ 4132دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند

غزل شمارهٔ 4133هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند

غزل شمارهٔ 4134جمعی که هوش خود به می ناب داده اند

غزل شمارهٔ 4135جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

غزل شمارهٔ 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

غزل شمارهٔ 4137عیش جهان به رند می آشام داده اند

غزل شمارهٔ 4138هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

غزل شمارهٔ 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند

غزل شمارهٔ 4141جمعی که جان به لب گویا سپرده اند

غزل شمارهٔ 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

غزل شمارهٔ 4143گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند

غزل شمارهٔ 4144خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند

غزل شمارهٔ 4145این غافلان که جود فراموش کرده اند

غزل شمارهٔ 4146جمعی که افسر از خرد خام کرده اند

غزل شمارهٔ 4147این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4148مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند

غزل شمارهٔ 4149گوش از برای نغمه تر آفریده اند

غزل شمارهٔ 4150گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند