غزل شمارهٔ 4127

آنان که دل به معنی بیگانه بسته اند

بر روی آفتاب در خانه بسته اند

آنها که دیده از رخ جانانه بسته اند

بر آفتاب روزن کاشانه بسته اند

عاشق چرا دلیر نباشد به سوختن

کز شمع نخل ماتم پروانه بسته اند

بر روی خویشتن در حاجت گشوده اند

بر سایل آن کسان که در خانه بسته اند

بگذر ز کفر ودین که به مقصد رسیدگان

اول نظرزکعبه وبتخانه بسته اند

لعن یزید تلخی حرمت زمی برد

بر روی ما عبث در میخانه بسته اند

فردا جواب ساقی کوثر چه می دهند

آنها که آب بر لب پیمانه بسته اند

صائب حضور اگر طلبی ترک عقل کن

کاین در به روی مردم فرزانه بسته اند