باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

غزل شمارهٔ 3909کسان که جانب هم را نگه می دارند

غزل شمارهٔ 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

غزل شمارهٔ 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

غزل شمارهٔ 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرند

غزل شمارهٔ 3913خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

غزل شمارهٔ 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

غزل شمارهٔ 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازند

غزل شمارهٔ 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند

غزل شمارهٔ 3917درین ریاض دلی را که آب می‌سازند

غزل شمارهٔ 3918چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

غزل شمارهٔ 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند

غزل شمارهٔ 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشند

غزل شمارهٔ 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

غزل شمارهٔ 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

غزل شمارهٔ 3923چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

غزل شمارهٔ 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

غزل شمارهٔ 3925بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند

غزل شمارهٔ 3926دلی که آتش روی تواش کباب کند

غزل شمارهٔ 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کند

غزل شمارهٔ 3928ز درد چهره محال است مرد زرد کند

غزل شمارهٔ 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کند

غزل شمارهٔ 3930چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند

غزل شمارهٔ 3931اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند

غزل شمارهٔ 3932جمال را نگه تلخ او جلال کند

غزل شمارهٔ 3933اجل چه کار به جانهای با کمال کند

غزل شمارهٔ 3934به هر چمن قد موزون او خرام کند

غزل شمارهٔ 3935نقاب چهره چو آن زلف مشکفام کند

غزل شمارهٔ 3936لبش به خنده دل غنچه را دونیم کن

غزل شمارهٔ 3937نسیم صبح به آن طره دوتا چه کند

غزل شمارهٔ 3938سخن به مردم افسرده دل اثر چه کند

غزل شمارهٔ 3939بهار و باغ به دلهای آتشین چه کند

غزل شمارهٔ 3940اگر به قامت رعنای او نظاره کند

غزل شمارهٔ 3941دماغ سوختگان را شراب تازه کند

غزل شمارهٔ 3942کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

غزل شمارهٔ 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کند

غزل شمارهٔ 3944سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند

غزل شمارهٔ 3945سخن طراز چرا مهر برزبان نکند

غزل شمارهٔ 3946خوشا کسی که به دامان خود قدم شکند

غزل شمارهٔ 3947مرا همیشه دل از وصل یار می شکند

غزل شمارهٔ 3948ترانه های جهان گرچه مختلف رنگند

غزل شمارهٔ 3949ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلند

غزل شمارهٔ 3950سپند خال لبت آتشین عذارانند