باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3851فغان که هستی ما خرج آشنایی شد

غزل شمارهٔ 3852به خاک دیر جبینی که آشنا باشد

غزل شمارهٔ 3853خوش است حس که در پرده حیا باشد

غزل شمارهٔ 3854زخاکساری دل برقرار خودباشد

غزل شمارهٔ 3855زانقلاب دل آسوده بیشتر باشد

غزل شمارهٔ 3856خوشا دلی که دراودرد را گذر باشد

غزل شمارهٔ 3857مرا که سایه خم سایه کمر باشد

غزل شمارهٔ 3858فروغ گوهر چرخ از جلای دل باشد

غزل شمارهٔ 3859مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد

غزل شمارهٔ 3860زبستگی دل آگاه شادمان باشد

غزل شمارهٔ 3861ز چهره حال دل زار من عیان باشد

غزل شمارهٔ 3862دل گشاده من گلستان من باشد

غزل شمارهٔ 3863مرا امید نشاط از سپهر چون باشد

غزل شمارهٔ 3864حیات من سخنهای دلنشین باشد

غزل شمارهٔ 3865همیشه صاحب طول امل غمین باشد

غزل شمارهٔ 3866به چشم من گل وخار چمن یکی باشد

غزل شمارهٔ 3867حضور روی زمین در فتادگی باشد

غزل شمارهٔ 3868نشاط زنده دلان پایدار می باشد

غزل شمارهٔ 3869نشاط لازم نقص عقول می باشد

غزل شمارهٔ 3870سبکروان ترا نقش پا نمی باشد

غزل شمارهٔ 3871خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3872به ملک امن رضا شور وشر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3873به زیر چرخ دل شادمان نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3874کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد

غزل شمارهٔ 3875ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد

غزل شمارهٔ 3876دلم بجا زتماشای دلنوازآمد

غزل شمارهٔ 3877نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند

غزل شمارهٔ 3878نه هر سخن نشناسی سخنوری داند

غزل شمارهٔ 3879کریم اوست که خود را بخیل می داند

غزل شمارهٔ 3880دلیل راه کج از مستقیم می داند

غزل شمارهٔ 3881قد تو سرو چمن را پیاده می داند

غزل شمارهٔ 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3883دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3884کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

غزل شمارهٔ 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

غزل شمارهٔ 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

غزل شمارهٔ 3887مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

غزل شمارهٔ 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماند

غزل شمارهٔ 3889به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

غزل شمارهٔ 3890اثر ز همت مستانه در شراب نماند

غزل شمارهٔ 3891خزان رسید وگل افشانی بهار نماند

غزل شمارهٔ 3892به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم

غزل شمارهٔ 3893نه گل نه لاله درین خارزار می ماند

غزل شمارهٔ 3894فلک به آبله خار دیده می‌ماند

غزل شمارهٔ 3895سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند

غزل شمارهٔ 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماند

غزل شمارهٔ 3897موحدان که به لیل ونهار ساخته اند

غزل شمارهٔ 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند

غزل شمارهٔ 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند

غزل شمارهٔ 3900فسردگان که اسیر جهان اسبابند