باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3801به دور حسن تو با گلستان که پردازد؟

غزل شمارهٔ 3802چو تیغ او به جبین چین جوهر اندازد

غزل شمارهٔ 3803بهار را چمنت مست رنگ و بو سازد

غزل شمارهٔ 3804دل مرا نگه گرم یار می سازد

غزل شمارهٔ 3805کسی که خرده خود صرف باده می سازد

غزل شمارهٔ 3806ز آه من دل سنگین یار می لرزد

غزل شمارهٔ 3807دل شکسته عاشق به آه می لرزد

غزل شمارهٔ 3808ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزد

غزل شمارهٔ 3809ز گرمی نگهت آب در گهر سوزد

غزل شمارهٔ 3810نفس به سینه ام از اضطراب می سوزد

غزل شمارهٔ 3811نگه ز دیدن رخسار یار می سوزد

غزل شمارهٔ 3812مرا ز باده گلگون دماغ می سوزد

غزل شمارهٔ 3813به روی خوب تو هرکس ز خواب برخیزد

غزل شمارهٔ 3814نگه ز دیده من اشکبار برخیزد

غزل شمارهٔ 3815بغیر خط که ز رخسار یار برخیزد

غزل شمارهٔ 3816چه غم ز سینه به یاد وصال برخیزد؟

غزل شمارهٔ 3817ازین بساط کسی شادمانه برخیزد

غزل شمارهٔ 3818ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزد

غزل شمارهٔ 3819به ناله ای ز دل ما چه درد می خیزد؟

غزل شمارهٔ 3820همیشه از دل من آه سرد می خیزد

غزل شمارهٔ 3821به گریه کی ز دل من غبار می خیزد؟

غزل شمارهٔ 3822ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد

غزل شمارهٔ 3823به می غم از دل افگار برنمی خیزد

غزل شمارهٔ 3824لبت ز خنده دندان نما گهر ریزد

غزل شمارهٔ 3825ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزد

غزل شمارهٔ 3826عرق نه از رخ آن گلعذار می ریزد

غزل شمارهٔ 3827ز جلوه تو دل روزگار می ریزد

غزل شمارهٔ 3828به عارض تو که رنگ نگاه می ریزد؟

غزل شمارهٔ 3829فغان ز سینه آسوده محشر انگیزد

غزل شمارهٔ 3830ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟

غزل شمارهٔ 3831شراب لعل به آن لعل جانفزا نرسد

غزل شمارهٔ 3832به گرد گریه من ابر درفشان نرسد

غزل شمارهٔ 3833ز آه کام دو عالم مرا مهیا شد

غزل شمارهٔ 3834شکوفه از افق شاخسار پیدا شد

غزل شمارهٔ 3835ز طرف روی تو خط سیاه پیدا شد

غزل شمارهٔ 3836زخط عذار تو بی آب وتاب خواهد شد

غزل شمارهٔ 3837اگر چنین سخن ما بلند خواهد شد

غزل شمارهٔ 3838وفا طلب زجهان فنا نباید شد

غزل شمارهٔ 3839به روی گرم تو آیینه تا برابر شد

غزل شمارهٔ 3840ز باده چهره ساقی جهان دیگر شد

غزل شمارهٔ 3841جنون من ز نسیم بهار کامل شد

غزل شمارهٔ 3842زچهره ات عرق شرم چشم حیران شد

غزل شمارهٔ 3843زگریه آینه هر دلی که روشن شد

غزل شمارهٔ 3844ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شد

غزل شمارهٔ 3845فغان که وحشی من مانده از رمیدن شد

غزل شمارهٔ 3846زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شد

غزل شمارهٔ 3847رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شد

غزل شمارهٔ 3848خوشم که خرده جان صرف یار جانی شد

غزل شمارهٔ 3849اگر به بیخبری یار می توانی شد

غزل شمارهٔ 3850زصدق اگر نفس صبحگاه خواهی شد