غزل شمارهٔ 3884

کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

دماغ خشک مرا جوی شیر گرداند

خمار سردنفس را مجال حرف مده

که صبح را نفس سرد پیر گرداند

سخن پذیر دلی نیست در قلمرو خاک

سخن برای چه کس دلپذیر گرداند

نمی شودزتب شکوه آتشین نفسم

اگر قضا وطنم کام شیر گرداند

مرا چه رتبه پیغام آن دهن صائب

همین بس است مرا در ضمیر گرداند