باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 251بار عشقت بر دلم باری خوش است

غزل شمارهٔ 252عاشقان را درد بی مرهم خوش است

غزل شمارهٔ 253کار بالای تو تا بالا گرفت

غزل شمارهٔ 254یار بی موجب دل از ما برگرفت

غزل شمارهٔ 255مردم از کوی تو چون بیدل نرفت

غزل شمارهٔ 256از تو بر خاطر مرا آزار نیست

غزل شمارهٔ 257مفلسی از پادشایی خوشتر است

غزل شمارهٔ 258یار ما را عزم رایی دیگر است

غزل شمارهٔ 259ترک من طره مشوش کرده است

غزل شمارهٔ 260مه غلام تست با رویی که هست

غزل شمارهٔ 261روی خوبت دلبری را پایه ای است

غزل شمارهٔ 262آمد آن یاری که در دل جای اوست

غزل شمارهٔ 263رنگی از حسن تو در روی گل است

غزل شمارهٔ 264ای نسیم صبحدم، یارم کجاست

غزل شمارهٔ 265چشم فتانت که دی بر رو نخفت

غزل شمارهٔ 266صد دل اندر زلف شب گون سوخت ست

غزل شمارهٔ 267ای دهانت، چشمه آب حیات

غزل شمارهٔ 268شکرین لعل تو کان نمک است

غزل شمارهٔ 269نرگس مست تو خواب آلوده است

غزل شمارهٔ 270ای که روی تو حیات جان است

غزل شمارهٔ 271تیر کدامین بلاست کان به کمان تو نیست

غزل شمارهٔ 272درد سر دوستان آه و فغان من است

غزل شمارهٔ 273عمر به پایان رسید در هوس روی دوست

غزل شمارهٔ 274هر که نگه در تو کرد بیش به بستان نرفت

غزل شمارهٔ 275خوش بود آن بیدلی کز غم امانیش نیست

غزل شمارهٔ 276نیست دلی کاندرو داغ جفای تو نیست

غزل شمارهٔ 277در چمن جان من سرو خرامان یکی ست

غزل شمارهٔ 278آنکه مزاج دلش باز ندانم که چیست

غزل شمارهٔ 279درد دلم را طبیب چاره ندانست

غزل شمارهٔ 280چون غم هجران او نداشت نهایت

غزل شمارهٔ 281ای سر کشیده از من، سر کشم به پیشت

غزل شمارهٔ 282چون در سخن درآمد لعل شکر مقالت

غزل شمارهٔ 283چابک تر از تو در همه عالم سوار نیست

غزل شمارهٔ 284خوش خلعتی ست جسم، ولی استوار نیست

غزل شمارهٔ 285شب نیست کز تو بر سر هر کو نفیر نیست

غزل شمارهٔ 286بیدار شو، دلا، که جهان جای خواب نیست

غزل شمارهٔ 287بیرون میا ز پرده که ما را شکیب نیست

غزل شمارهٔ 288مست ترا به هیچ میی احتیاج نیست

غزل شمارهٔ 289ناوک زنی چو غمزه او در زمانه نیست

غزل شمارهٔ 290ای دل، غمین مباش که جانان رسیدنی ست

غزل شمارهٔ 291هر سو که با هزار کرشمه خرام تست

غزل شمارهٔ 292ای غمزه زن که تیر جفا در کمان تست

غزل شمارهٔ 293ای آرزوی دیده، دلم در هوای تست

غزل شمارهٔ 294جانا، کرشمه تو ره عقل و دین زده ست

غزل شمارهٔ 295خونخوار چشم تو که ره مرد و زن زده ست

غزل شمارهٔ 296تا دیده در جمال تو دیدن گرفته است

غزل شمارهٔ 297بنگر که اشک دامن ما چون گرفته است

غزل شمارهٔ 298لشکر کشید عشق و دلم ترک جان گرفت

غزل شمارهٔ 299چشمت به عشوه جان دو صد ناتوان گرفت

غزل شمارهٔ 300زلف به ظلم گر چه جهانی فرو گرفت