غزل شمارهٔ 261

روی خوبت دلبری را پایه ای است

آرزو را خوبتر پیرایه ایست

چرخ با چندان ستم حسن تراست

که ز مادر مهربانتر دایه ای است

چون به عهد دولت رخسار تو

ناله را از چرخ برتر پایه ای است

لحظه ای با بنده بنشین کاین قدر

زندگانی را عجب سرمایه ایست

در غمت از آه خسرو تا سحر

شب نخسپد هر کجا همسایه ایست