باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 201سرو بستان ملاحت قامت رعنای تست

غزل شمارهٔ 202خرم آن چشمی که هر روزش نظر بر روی تست

غزل شمارهٔ 203آن که زلف و عارض او غیرت روز و شب است

غزل شمارهٔ 204دل ز انعامت، مها، با التفاتی قانع است

غزل شمارهٔ 205شربت وصلت نجویم کار من خون خوردن ست

غزل شمارهٔ 206هر مژه از غمزه خون ریز تو ناوک زنی ست

غزل شمارهٔ 207تا خیال روی او را دیده در تب دیده است

غزل شمارهٔ 208تا خیال نقطه خالت سواد چشم ماست

غزل شمارهٔ 209بی رخت از پا فتادم، بی لبت رفتم ز دست

غزل شمارهٔ 210بس که زلف سرکشت در کار دلها در نشست

غزل شمارهٔ 211ساقیا، می ده که امروزم سر دیوانگی ست

غزل شمارهٔ 212خانه ام ویران شد از سودای خوبان عاقبت

غزل شمارهٔ 213روزی از دست جفا آخر عنان بستانمت

غزل شمارهٔ 214بی قرارم کرد زلف بی قرار کافرت

غزل شمارهٔ 215عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است

غزل شمارهٔ 216در شب هجر که از روز قیامت بتر است

غزل شمارهٔ 217برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

غزل شمارهٔ 218رفتی از پیش من و نقش تو از پیش نرفت

غزل شمارهٔ 219فتنه اهل نظر چون به جهان طلعت اوست

غزل شمارهٔ 220ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت

غزل شمارهٔ 221شد هوا سرد، کنون موسم خرگاه کجاست

غزل شمارهٔ 222بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست

غزل شمارهٔ 223کشته تیغ جفایت دل درویش من است

غزل شمارهٔ 224هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است

غزل شمارهٔ 225یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است

غزل شمارهٔ 226روزگاریست که در خاطرم آشوب و فلانست

غزل شمارهٔ 227عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 228تا ندانی ز دلم یار برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 229باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت

غزل شمارهٔ 230باد نوروز چو دنباله جان ما داشت

غزل شمارهٔ 231دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت

غزل شمارهٔ 232تا زید بنده غم عشق به جان خواهد داشت

غزل شمارهٔ 233ساقیا، باده ده امروز که جانان اینجاست

غزل شمارهٔ 234هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست

غزل شمارهٔ 235گر بگویم که درون دل من پنهان چیست

غزل شمارهٔ 236آنکه برده ست دلم زلف پریشان اینست

غزل شمارهٔ 237یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست

غزل شمارهٔ 238زلف شستش که به هر مو دل دیگر بسته ست

غزل شمارهٔ 239ای خوش آن وقت که ما را دل بی غم بوده ست

غزل شمارهٔ 240هر که راکن مکن هوش و خرد در کارست

غزل شمارهٔ 241در سرم تا ز سر زلف تو سودایی هست

غزل شمارهٔ 242ستمی کز تو کشد مرد، ستم نتوان گفت

غزل شمارهٔ 243سر آن قامت چون سرو روان خواهم گشت

غزل شمارهٔ 244خبری ده به من، ای باد که جانان چونست

غزل شمارهٔ 245نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست

غزل شمارهٔ 246شب و روز می بنالم ز جفای چشم مستت

غزل شمارهٔ 247صفتی ست آب حیوان، زدهان نوشخندت

غزل شمارهٔ 248منم و خیالبازی، شب و روز با جمالت

غزل شمارهٔ 249اثری نماند باقی ز من اندر آرزویت

غزل شمارهٔ 250گر چه سرو باغ را بالا خوش است