غزلیات

غزل شمارهٔ 401اگر در کوی قلاشی مرا یکبار بارستی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

11 اشعار

غزل شمارهٔ 402دلا تا کی سر گفتار داری

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

6 اشعار

غزل شمارهٔ 403آن دلبر عیار من ار یار منستی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

13 اشعار

غزل شمارهٔ 404یار اگر در کار من بیمار ازین به داشتی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

6 اشعار

غزل شمارهٔ 405صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

7 اشعار

غزل شمارهٔ 406ای راه تو را دلیل دردی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

11 اشعار

غزل شمارهٔ 407تا معتکف راه خرابات نگردی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 407

8 اشعار

غزل شمارهٔ 408زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

6 اشعار

غزل شمارهٔ 409زهی پیمان شکن دلبر نکوپیمان به سر بردی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

4 اشعار

غزل شمارهٔ 410دلم بردی و جان بر کار داری

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

12 اشعار

غزل شمارهٔ 411روی چو ماه داری زلف سیاه داری

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

6 اشعار

غزل شمارهٔ 412ای آنکه رخ چو ماه داری

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

7 اشعار

غزل شمارهٔ 413انصاف بده که نیک یاری

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

20 اشعار

غزل شمارهٔ 414در ره‌روی عشق چه میری چه اسیری

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 414

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 415عشق و شراب و یار و خرابات و کافری

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 416نگویی تا به گلبن بر چه غلغل دارد آن قمری

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 416

5 اشعار

غزل شمارهٔ 417چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 417

12 اشعار

غزل شمارهٔ 418ای گل آبدار نوروزی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

5 اشعار

غزل شمارهٔ 419ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 419

7 اشعار

غزل شمارهٔ 420لؤلؤ خوشاب من از چنگ شد یک‌بارگی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 420

6 اشعار

غزل شمارهٔ 421به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 421

10 اشعار

غزل شمارهٔ 422الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 422

8 اشعار

غزل شمارهٔ 423ای پسر گونه ز عشقت دست بر سر دارمی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 423

7 اشعار

غزل شمارهٔ 424تا به گرد روی آن شیرین پسر گردم همی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 424

13 اشعار

غزل شمارهٔ 425ای چشم و چراغ آن جهانی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 425

30 اشعار

غزل شمارهٔ 426ای زبدهٔ راز آسمانی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 426

13 اشعار

غزل شمارهٔ 427تو آفت عقل و جان و دینی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 427

9 اشعار

غزل شمارهٔ 428گاه آن آمد بتا کاندر خرابی دم زنی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

8 اشعار

غزل شمارهٔ 429دلم بربود شیرینی نگاری سرو سیمینی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 429

6 اشعار

غزل شمارهٔ 430الا ای نقش کشمیری الا ای حور خرگاهی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 430

7 اشعار

غزل شمارهٔ 431عاشق نشوی اگر توانی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

9 اشعار

غزل شمارهٔ 432ربی و ربک‌الله ای ماه تو چه ماهی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 432

19 اشعار

غزل شمارهٔ 433برخی رویتان من ای رویتان چو ماهی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 433

16 اشعار

غزل شمارهٔ 434صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 434

7 اشعار

غزل شمارهٔ 435گفتی که نخواهیم تو را گر بت چینی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 435

6 اشعار

غزل شمارهٔ 436صبحدمان مست برآمد ز کوی

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 436

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 401–اگر در کوی قلاشی مرا یکبار بارستی

غزل شمارهٔ 402–دلا تا کی سر گفتار داری

غزل شمارهٔ 403–آن دلبر عیار من ار یار منستی

غزل شمارهٔ 404–یار اگر در کار من بیمار ازین به داشتی

غزل شمارهٔ 405–صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

غزل شمارهٔ 406–ای راه تو را دلیل دردی

غزل شمارهٔ 407–تا معتکف راه خرابات نگردی

غزل شمارهٔ 408–زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدی

غزل شمارهٔ 409–زهی پیمان شکن دلبر نکوپیمان به سر بردی

غزل شمارهٔ 410–دلم بردی و جان بر کار داری

غزل شمارهٔ 411–روی چو ماه داری زلف سیاه داری

غزل شمارهٔ 412–ای آنکه رخ چو ماه داری

غزل شمارهٔ 413–انصاف بده که نیک یاری

غزل شمارهٔ 414–در ره‌روی عشق چه میری چه اسیری

غزل شمارهٔ 415–عشق و شراب و یار و خرابات و کافری

غزل شمارهٔ 416–نگویی تا به گلبن بر چه غلغل دارد آن قمری

غزل شمارهٔ 417–چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

غزل شمارهٔ 418–ای گل آبدار نوروزی

غزل شمارهٔ 419–ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

غزل شمارهٔ 420–لؤلؤ خوشاب من از چنگ شد یک‌بارگی

غزل شمارهٔ 421–به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی

غزل شمارهٔ 422–الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی

غزل شمارهٔ 423–ای پسر گونه ز عشقت دست بر سر دارمی

غزل شمارهٔ 424–تا به گرد روی آن شیرین پسر گردم همی

غزل شمارهٔ 425–ای چشم و چراغ آن جهانی

غزل شمارهٔ 426–ای زبدهٔ راز آسمانی

غزل شمارهٔ 427–تو آفت عقل و جان و دینی

غزل شمارهٔ 428–گاه آن آمد بتا کاندر خرابی دم زنی

غزل شمارهٔ 429–دلم بربود شیرینی نگاری سرو سیمینی

غزل شمارهٔ 430–الا ای نقش کشمیری الا ای حور خرگاهی

غزل شمارهٔ 431–عاشق نشوی اگر توانی

غزل شمارهٔ 432–ربی و ربک‌الله ای ماه تو چه ماهی

غزل شمارهٔ 433–برخی رویتان من ای رویتان چو ماهی

غزل شمارهٔ 434–صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

غزل شمارهٔ 435–گفتی که نخواهیم تو را گر بت چینی

غزل شمارهٔ 436–صبحدمان مست برآمد ز کوی

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401–اگر در کوی قلاشی مرا یکبار بارستی

غزل شمارهٔ 402–دلا تا کی سر گفتار داری

غزل شمارهٔ 403–آن دلبر عیار من ار یار منستی

غزل شمارهٔ 404–یار اگر در کار من بیمار ازین به داشتی

غزل شمارهٔ 405–صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

غزل شمارهٔ 406–ای راه تو را دلیل دردی

غزل شمارهٔ 407–تا معتکف راه خرابات نگردی

غزل شمارهٔ 408–زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدی

غزل شمارهٔ 409–زهی پیمان شکن دلبر نکوپیمان به سر بردی

غزل شمارهٔ 410–دلم بردی و جان بر کار داری

غزل شمارهٔ 411–روی چو ماه داری زلف سیاه داری

غزل شمارهٔ 412–ای آنکه رخ چو ماه داری

غزل شمارهٔ 413–انصاف بده که نیک یاری

غزل شمارهٔ 414–در ره‌روی عشق چه میری چه اسیری

غزل شمارهٔ 415–عشق و شراب و یار و خرابات و کافری

غزل شمارهٔ 416–نگویی تا به گلبن بر چه غلغل دارد آن قمری

غزل شمارهٔ 417–چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

غزل شمارهٔ 418–ای گل آبدار نوروزی

غزل شمارهٔ 419–ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

غزل شمارهٔ 420–لؤلؤ خوشاب من از چنگ شد یک‌بارگی

غزل شمارهٔ 421–به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی

غزل شمارهٔ 422–الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی

غزل شمارهٔ 423–ای پسر گونه ز عشقت دست بر سر دارمی

غزل شمارهٔ 424–تا به گرد روی آن شیرین پسر گردم همی

غزل شمارهٔ 425–ای چشم و چراغ آن جهانی

غزل شمارهٔ 426–ای زبدهٔ راز آسمانی

غزل شمارهٔ 427–تو آفت عقل و جان و دینی

غزل شمارهٔ 428–گاه آن آمد بتا کاندر خرابی دم زنی

غزل شمارهٔ 429–دلم بربود شیرینی نگاری سرو سیمینی

غزل شمارهٔ 430–الا ای نقش کشمیری الا ای حور خرگاهی

غزل شمارهٔ 431–عاشق نشوی اگر توانی

غزل شمارهٔ 432–ربی و ربک‌الله ای ماه تو چه ماهی

غزل شمارهٔ 433–برخی رویتان من ای رویتان چو ماهی

غزل شمارهٔ 434–صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

غزل شمارهٔ 435–گفتی که نخواهیم تو را گر بت چینی

غزل شمارهٔ 436–صبحدمان مست برآمد ز کوی

غزل شمارهٔ 401اگر در کوی قلاشی مرا یکبار بارستی

غزل شمارهٔ 402دلا تا کی سر گفتار داری

غزل شمارهٔ 403آن دلبر عیار من ار یار منستی

غزل شمارهٔ 404یار اگر در کار من بیمار ازین به داشتی

غزل شمارهٔ 405صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

غزل شمارهٔ 406ای راه تو را دلیل دردی

غزل شمارهٔ 407تا معتکف راه خرابات نگردی

غزل شمارهٔ 408زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدی

غزل شمارهٔ 409زهی پیمان شکن دلبر نکوپیمان به سر بردی

غزل شمارهٔ 410دلم بردی و جان بر کار داری

غزل شمارهٔ 411روی چو ماه داری زلف سیاه داری

غزل شمارهٔ 412ای آنکه رخ چو ماه داری

غزل شمارهٔ 413انصاف بده که نیک یاری

غزل شمارهٔ 414در ره‌روی عشق چه میری چه اسیری

غزل شمارهٔ 415عشق و شراب و یار و خرابات و کافری

غزل شمارهٔ 416نگویی تا به گلبن بر چه غلغل دارد آن قمری

غزل شمارهٔ 417چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

غزل شمارهٔ 418ای گل آبدار نوروزی

غزل شمارهٔ 419ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

غزل شمارهٔ 420لؤلؤ خوشاب من از چنگ شد یک‌بارگی

غزل شمارهٔ 421به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی

غزل شمارهٔ 422الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی

غزل شمارهٔ 423ای پسر گونه ز عشقت دست بر سر دارمی

غزل شمارهٔ 424تا به گرد روی آن شیرین پسر گردم همی

غزل شمارهٔ 425ای چشم و چراغ آن جهانی

غزل شمارهٔ 426ای زبدهٔ راز آسمانی

غزل شمارهٔ 427تو آفت عقل و جان و دینی

غزل شمارهٔ 428گاه آن آمد بتا کاندر خرابی دم زنی

غزل شمارهٔ 429دلم بربود شیرینی نگاری سرو سیمینی

غزل شمارهٔ 430الا ای نقش کشمیری الا ای حور خرگاهی

غزل شمارهٔ 431عاشق نشوی اگر توانی

غزل شمارهٔ 432ربی و ربک‌الله ای ماه تو چه ماهی

غزل شمارهٔ 433برخی رویتان من ای رویتان چو ماهی

غزل شمارهٔ 434صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

غزل شمارهٔ 435گفتی که نخواهیم تو را گر بت چینی

غزل شمارهٔ 436صبحدمان مست برآمد ز کوی

غزل شمارهٔ 401اگر در کوی قلاشی مرا یکبار بارستی

غزل شمارهٔ 402دلا تا کی سر گفتار داری

غزل شمارهٔ 403آن دلبر عیار من ار یار منستی

غزل شمارهٔ 404یار اگر در کار من بیمار ازین به داشتی

غزل شمارهٔ 405صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

غزل شمارهٔ 406ای راه تو را دلیل دردی

غزل شمارهٔ 407تا معتکف راه خرابات نگردی

غزل شمارهٔ 408زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدی

غزل شمارهٔ 409زهی پیمان شکن دلبر نکوپیمان به سر بردی

غزل شمارهٔ 410دلم بردی و جان بر کار داری

غزل شمارهٔ 411روی چو ماه داری زلف سیاه داری

غزل شمارهٔ 412ای آنکه رخ چو ماه داری

غزل شمارهٔ 413انصاف بده که نیک یاری

غزل شمارهٔ 414در ره‌روی عشق چه میری چه اسیری

غزل شمارهٔ 415عشق و شراب و یار و خرابات و کافری

غزل شمارهٔ 416نگویی تا به گلبن بر چه غلغل دارد آن قمری

غزل شمارهٔ 417چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

غزل شمارهٔ 418ای گل آبدار نوروزی

غزل شمارهٔ 419ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

غزل شمارهٔ 420لؤلؤ خوشاب من از چنگ شد یک‌بارگی

غزل شمارهٔ 421به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی

غزل شمارهٔ 422الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی

غزل شمارهٔ 423ای پسر گونه ز عشقت دست بر سر دارمی

غزل شمارهٔ 424تا به گرد روی آن شیرین پسر گردم همی

غزل شمارهٔ 425ای چشم و چراغ آن جهانی

غزل شمارهٔ 426ای زبدهٔ راز آسمانی

غزل شمارهٔ 427تو آفت عقل و جان و دینی

غزل شمارهٔ 428گاه آن آمد بتا کاندر خرابی دم زنی

غزل شمارهٔ 429دلم بربود شیرینی نگاری سرو سیمینی

غزل شمارهٔ 430الا ای نقش کشمیری الا ای حور خرگاهی

غزل شمارهٔ 431عاشق نشوی اگر توانی

غزل شمارهٔ 432ربی و ربک‌الله ای ماه تو چه ماهی

غزل شمارهٔ 433برخی رویتان من ای رویتان چو ماهی

غزل شمارهٔ 434صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

غزل شمارهٔ 435گفتی که نخواهیم تو را گر بت چینی

غزل شمارهٔ 436صبحدمان مست برآمد ز کوی