غزلیات

غزل شمارهٔ 301ساقیا! مستان خواب‌آلوده را بیدار کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 301

8 اشعار

غزل شمارهٔ 302خانهٔ طامات عمارت مکن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 302

8 اشعار

غزل شمارهٔ 303قومی که به افلاس گراید دل ایشان

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 303

6 اشعار

غزل شمارهٔ 304جوانی کردم اندر کار جانان

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 304

11 اشعار

غزل شمارهٔ 305ز دست مکر وز دستان جانان

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 305

8 اشعار

غزل شمارهٔ 306همه جانست سر تا پای جانان

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

8 اشعار

غزل شمارهٔ 307تخم بد کردن نباید کاشتن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 307

8 اشعار

غزل شمارهٔ 308نی نی به ازین باید با دوست وفا کردن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 308

17 اشعار

غزل شمارهٔ 309چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

4 اشعار

غزل شمارهٔ 310جانا ز لب آموز کنون بنده خریدن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 310

20 اشعار

غزل شمارهٔ 311ای به راه عشق خوبان گام بر میخواره زن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

6 اشعار

غزل شمارهٔ 312ای سنایی در ره ایمان قدم هشیار زن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 312

8 اشعار

غزل شمارهٔ 313ای برادر در ره معنی قدم هشیار زن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 313

6 اشعار

غزل شمارهٔ 314ای هوایی یار یک ره تو هوای یار زن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 314

9 اشعار

غزل شمارهٔ 315گر رهی خواهی زدن بر پردهٔ عشاق زن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

5 اشعار

غزل شمارهٔ 316عاشقا! قفل تجرد بر درِ آمال زن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 316

6 اشعار

غزل شمارهٔ 317خیز ای بت و در کوی خرابی قدمی زن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

7 اشعار

غزل شمارهٔ 318ای رخ تو بهار و گلشن من

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 318

11 اشعار

غزل شمارهٔ 319ای نگار دلبر زیبای من

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

7 اشعار

غزل شمارهٔ 320گر کار به جز مستی اسکندر می من

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

11 اشعار

غزل شمارهٔ 321ای دوست ره جفا رها کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

9 اشعار

غزل شمارهٔ 322ایا معمار دین اول دل و دین را عمارت کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

7 اشعار

غزل شمارهٔ 323این که فرمودت که رو با عاشقان بیداد کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

6 اشعار

غزل شمارهٔ 324ای باد به کوی او گذر کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

5 اشعار

غزل شمارهٔ 325غلاما خیز و ساقی را خبر کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

17 اشعار

غزل شمارهٔ 326غریب و عاشقم بر من نظر کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

6 اشعار

غزل شمارهٔ 327بند ترکش یک زمان ای ترک زیبا باز کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

8 اشعار

غزل شمارهٔ 328ساقیا برخیز و می در جام کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

7 اشعار

غزل شمارهٔ 329ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

20 اشعار

غزل شمارهٔ 330جانا دل دشمنان حزین کن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

6 اشعار

غزل شمارهٔ 331چشمکان پیش من پر آب مکن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

6 اشعار

غزل شمارهٔ 332مکن آن زلف را چو دال مکن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

6 اشعار

غزل شمارهٔ 333ای دل ار مولای عشقی یاد سلطانی مکن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

10 اشعار

غزل شمارهٔ 334جانا اگر چه یار دگر می‌کنی مکن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

5 اشعار

غزل شمارهٔ 335ای نموده عاشقی بر زلف و چاک پیرهن

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

8 اشعار

غزل شمارهٔ 336صبر کم گشت و عشق روز افزون

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

6 اشعار

غزل شمارهٔ 337ای ماه ماهان چند ازین ای شاه شاهان چند ازین

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

7 اشعار

غزل شمارهٔ 338ای چون تو ندیده جم آخر چه جمالست این

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

12 اشعار

غزل شمارهٔ 339ای رشک رخ حورا آخر چه جمالست این

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

7 اشعار

غزل شمارهٔ 340خواجه سلامُ علیک، آن لب چون نوش بین

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

11 اشعار

غزل شمارهٔ 341خواجه سلام علیک آن لب چون نوش بین

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

5 اشعار

غزل شمارهٔ 342جاوید زی ای تو جان شیرین

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

9 اشعار

غزل شمارهٔ 343اسب را باز کشیدی در زین

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

7 اشعار

غزل شمارهٔ 344ای لعبت مشکین کله بگشای گوی از آن کله

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

5 اشعار

غزل شمارهٔ 345چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

17 اشعار

غزل شمارهٔ 346گر نشد عاشق دو زلف یار بر رخسار او

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

4 اشعار

غزل شمارهٔ 347ای جهانی پر از حکایت تو

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

8 اشعار

غزل شمارهٔ 348ای شکسته رونق بازار جان، بازار تو

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

10 اشعار

غزل شمارهٔ 349ای همه انصاف‌جویان بندهٔ بی‌داد تو

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

12 اشعار

غزل شمارهٔ 350خنده گریند همی لاف‌زنان بر در تو

سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

15 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–ساقیا! مستان خواب‌آلوده را بیدار کن

غزل شمارهٔ 302–خانهٔ طامات عمارت مکن

غزل شمارهٔ 303–قومی که به افلاس گراید دل ایشان

غزل شمارهٔ 304–جوانی کردم اندر کار جانان

غزل شمارهٔ 305–ز دست مکر وز دستان جانان

غزل شمارهٔ 306–همه جانست سر تا پای جانان

غزل شمارهٔ 307–تخم بد کردن نباید کاشتن

غزل شمارهٔ 308–نی نی به ازین باید با دوست وفا کردن

غزل شمارهٔ 309–چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن

غزل شمارهٔ 310–جانا ز لب آموز کنون بنده خریدن

غزل شمارهٔ 311–ای به راه عشق خوبان گام بر میخواره زن

غزل شمارهٔ 312–ای سنایی در ره ایمان قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 313–ای برادر در ره معنی قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 314–ای هوایی یار یک ره تو هوای یار زن

غزل شمارهٔ 315–گر رهی خواهی زدن بر پردهٔ عشاق زن

غزل شمارهٔ 316–عاشقا! قفل تجرد بر درِ آمال زن

غزل شمارهٔ 317–خیز ای بت و در کوی خرابی قدمی زن

غزل شمارهٔ 318–ای رخ تو بهار و گلشن من

غزل شمارهٔ 319–ای نگار دلبر زیبای من

غزل شمارهٔ 320–گر کار به جز مستی اسکندر می من

غزل شمارهٔ 321–ای دوست ره جفا رها کن

غزل شمارهٔ 322–ایا معمار دین اول دل و دین را عمارت کن

غزل شمارهٔ 323–این که فرمودت که رو با عاشقان بیداد کن

غزل شمارهٔ 324–ای باد به کوی او گذر کن

غزل شمارهٔ 325–غلاما خیز و ساقی را خبر کن

غزل شمارهٔ 326–غریب و عاشقم بر من نظر کن

غزل شمارهٔ 327–بند ترکش یک زمان ای ترک زیبا باز کن

غزل شمارهٔ 328–ساقیا برخیز و می در جام کن

غزل شمارهٔ 329–ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن

غزل شمارهٔ 330–جانا دل دشمنان حزین کن

غزل شمارهٔ 331–چشمکان پیش من پر آب مکن

غزل شمارهٔ 332–مکن آن زلف را چو دال مکن

غزل شمارهٔ 333–ای دل ار مولای عشقی یاد سلطانی مکن

غزل شمارهٔ 334–جانا اگر چه یار دگر می‌کنی مکن

غزل شمارهٔ 335–ای نموده عاشقی بر زلف و چاک پیرهن

غزل شمارهٔ 336–صبر کم گشت و عشق روز افزون

غزل شمارهٔ 337–ای ماه ماهان چند ازین ای شاه شاهان چند ازین

غزل شمارهٔ 338–ای چون تو ندیده جم آخر چه جمالست این

غزل شمارهٔ 339–ای رشک رخ حورا آخر چه جمالست این

غزل شمارهٔ 340–خواجه سلامُ علیک، آن لب چون نوش بین

غزل شمارهٔ 341–خواجه سلام علیک آن لب چون نوش بین

غزل شمارهٔ 342–جاوید زی ای تو جان شیرین

غزل شمارهٔ 343–اسب را باز کشیدی در زین

غزل شمارهٔ 344–ای لعبت مشکین کله بگشای گوی از آن کله

غزل شمارهٔ 345–چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین

غزل شمارهٔ 346–گر نشد عاشق دو زلف یار بر رخسار او

غزل شمارهٔ 347–ای جهانی پر از حکایت تو

غزل شمارهٔ 348–ای شکسته رونق بازار جان، بازار تو

غزل شمارهٔ 349–ای همه انصاف‌جویان بندهٔ بی‌داد تو

غزل شمارهٔ 350–خنده گریند همی لاف‌زنان بر در تو

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–ساقیا! مستان خواب‌آلوده را بیدار کن

غزل شمارهٔ 302–خانهٔ طامات عمارت مکن

غزل شمارهٔ 303–قومی که به افلاس گراید دل ایشان

غزل شمارهٔ 304–جوانی کردم اندر کار جانان

غزل شمارهٔ 305–ز دست مکر وز دستان جانان

غزل شمارهٔ 306–همه جانست سر تا پای جانان

غزل شمارهٔ 307–تخم بد کردن نباید کاشتن

غزل شمارهٔ 308–نی نی به ازین باید با دوست وفا کردن

غزل شمارهٔ 309–چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن

غزل شمارهٔ 310–جانا ز لب آموز کنون بنده خریدن

غزل شمارهٔ 311–ای به راه عشق خوبان گام بر میخواره زن

غزل شمارهٔ 312–ای سنایی در ره ایمان قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 313–ای برادر در ره معنی قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 314–ای هوایی یار یک ره تو هوای یار زن

غزل شمارهٔ 315–گر رهی خواهی زدن بر پردهٔ عشاق زن

غزل شمارهٔ 316–عاشقا! قفل تجرد بر درِ آمال زن

غزل شمارهٔ 317–خیز ای بت و در کوی خرابی قدمی زن

غزل شمارهٔ 318–ای رخ تو بهار و گلشن من

غزل شمارهٔ 319–ای نگار دلبر زیبای من

غزل شمارهٔ 320–گر کار به جز مستی اسکندر می من

غزل شمارهٔ 321–ای دوست ره جفا رها کن

غزل شمارهٔ 322–ایا معمار دین اول دل و دین را عمارت کن

غزل شمارهٔ 323–این که فرمودت که رو با عاشقان بیداد کن

غزل شمارهٔ 324–ای باد به کوی او گذر کن

غزل شمارهٔ 325–غلاما خیز و ساقی را خبر کن

غزل شمارهٔ 326–غریب و عاشقم بر من نظر کن

غزل شمارهٔ 301ساقیا! مستان خواب‌آلوده را بیدار کن

غزل شمارهٔ 302خانهٔ طامات عمارت مکن

غزل شمارهٔ 303قومی که به افلاس گراید دل ایشان

غزل شمارهٔ 304جوانی کردم اندر کار جانان

غزل شمارهٔ 305ز دست مکر وز دستان جانان

غزل شمارهٔ 306همه جانست سر تا پای جانان

غزل شمارهٔ 307تخم بد کردن نباید کاشتن

غزل شمارهٔ 308نی نی به ازین باید با دوست وفا کردن

غزل شمارهٔ 309چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن

غزل شمارهٔ 310جانا ز لب آموز کنون بنده خریدن

غزل شمارهٔ 311ای به راه عشق خوبان گام بر میخواره زن

غزل شمارهٔ 312ای سنایی در ره ایمان قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 313ای برادر در ره معنی قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 314ای هوایی یار یک ره تو هوای یار زن

غزل شمارهٔ 315گر رهی خواهی زدن بر پردهٔ عشاق زن

غزل شمارهٔ 316عاشقا! قفل تجرد بر درِ آمال زن

غزل شمارهٔ 317خیز ای بت و در کوی خرابی قدمی زن

غزل شمارهٔ 318ای رخ تو بهار و گلشن من

غزل شمارهٔ 319ای نگار دلبر زیبای من

غزل شمارهٔ 320گر کار به جز مستی اسکندر می من

غزل شمارهٔ 321ای دوست ره جفا رها کن

غزل شمارهٔ 322ایا معمار دین اول دل و دین را عمارت کن

غزل شمارهٔ 323این که فرمودت که رو با عاشقان بیداد کن

غزل شمارهٔ 324ای باد به کوی او گذر کن

غزل شمارهٔ 325غلاما خیز و ساقی را خبر کن

غزل شمارهٔ 326غریب و عاشقم بر من نظر کن

غزل شمارهٔ 327بند ترکش یک زمان ای ترک زیبا باز کن

غزل شمارهٔ 328ساقیا برخیز و می در جام کن

غزل شمارهٔ 329ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن

غزل شمارهٔ 330جانا دل دشمنان حزین کن

غزل شمارهٔ 331چشمکان پیش من پر آب مکن

غزل شمارهٔ 332مکن آن زلف را چو دال مکن

غزل شمارهٔ 333ای دل ار مولای عشقی یاد سلطانی مکن

غزل شمارهٔ 334جانا اگر چه یار دگر می‌کنی مکن

غزل شمارهٔ 335ای نموده عاشقی بر زلف و چاک پیرهن

غزل شمارهٔ 336صبر کم گشت و عشق روز افزون

غزل شمارهٔ 337ای ماه ماهان چند ازین ای شاه شاهان چند ازین

غزل شمارهٔ 338ای چون تو ندیده جم آخر چه جمالست این

غزل شمارهٔ 339ای رشک رخ حورا آخر چه جمالست این

غزل شمارهٔ 340خواجه سلامُ علیک، آن لب چون نوش بین

غزل شمارهٔ 341خواجه سلام علیک آن لب چون نوش بین

غزل شمارهٔ 342جاوید زی ای تو جان شیرین

غزل شمارهٔ 343اسب را باز کشیدی در زین

غزل شمارهٔ 344ای لعبت مشکین کله بگشای گوی از آن کله

غزل شمارهٔ 345چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین

غزل شمارهٔ 346گر نشد عاشق دو زلف یار بر رخسار او

غزل شمارهٔ 347ای جهانی پر از حکایت تو

غزل شمارهٔ 348ای شکسته رونق بازار جان، بازار تو

غزل شمارهٔ 349ای همه انصاف‌جویان بندهٔ بی‌داد تو

غزل شمارهٔ 350خنده گریند همی لاف‌زنان بر در تو

غزل شمارهٔ 301ساقیا! مستان خواب‌آلوده را بیدار کن

غزل شمارهٔ 302خانهٔ طامات عمارت مکن

غزل شمارهٔ 303قومی که به افلاس گراید دل ایشان

غزل شمارهٔ 304جوانی کردم اندر کار جانان

غزل شمارهٔ 305ز دست مکر وز دستان جانان

غزل شمارهٔ 306همه جانست سر تا پای جانان

غزل شمارهٔ 307تخم بد کردن نباید کاشتن

غزل شمارهٔ 308نی نی به ازین باید با دوست وفا کردن

غزل شمارهٔ 309چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن

غزل شمارهٔ 310جانا ز لب آموز کنون بنده خریدن

غزل شمارهٔ 311ای به راه عشق خوبان گام بر میخواره زن

غزل شمارهٔ 312ای سنایی در ره ایمان قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 313ای برادر در ره معنی قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 314ای هوایی یار یک ره تو هوای یار زن

غزل شمارهٔ 315گر رهی خواهی زدن بر پردهٔ عشاق زن

غزل شمارهٔ 316عاشقا! قفل تجرد بر درِ آمال زن

غزل شمارهٔ 317خیز ای بت و در کوی خرابی قدمی زن

غزل شمارهٔ 318ای رخ تو بهار و گلشن من

غزل شمارهٔ 319ای نگار دلبر زیبای من

غزل شمارهٔ 320گر کار به جز مستی اسکندر می من

غزل شمارهٔ 321ای دوست ره جفا رها کن

غزل شمارهٔ 322ایا معمار دین اول دل و دین را عمارت کن

غزل شمارهٔ 323این که فرمودت که رو با عاشقان بیداد کن

غزل شمارهٔ 324ای باد به کوی او گذر کن

غزل شمارهٔ 325غلاما خیز و ساقی را خبر کن

غزل شمارهٔ 326غریب و عاشقم بر من نظر کن

غزل شمارهٔ 327بند ترکش یک زمان ای ترک زیبا باز کن

غزل شمارهٔ 328ساقیا برخیز و می در جام کن

غزل شمارهٔ 329ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن

غزل شمارهٔ 330جانا دل دشمنان حزین کن