وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 6اشعار حاوی و قایع تاریخی از قران السعدین (حاوی مجمل کتاب ) مجموع عنوان‌های فصول مثنوی و قران السعدین که ضمنا فهرست مندرجات کتاب میباشد نیز بذات خود یک قصیدهٔ مستقل میشود و آنرا در اینجا میریم :

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ 6 - اشعار حاوی و قایع تاریخی از قران السعدین (حاوی مجمل کتاب ) مجموع عنوان‌های فصول مثنوی و قران السعدین که ضمنا فهرست مندرجات کتاب میباشد نیز بذات خود یک قصیدهٔ مستقل میشود و آنرا در اینجا میریم :

77 اشعار

غزل شمارهٔ 1ابر می‌بارد و من می‌شوم از یار جدا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 24گم شدم در سر آن کوی، مجویید مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 24

5 اشعار

غزل شمارهٔ 25ای شده ماه نما دیده بدخوی مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 25

8 اشعار

غزل شمارهٔ 26وه که از سوز درونم خبری نیست ترا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 26

5 اشعار

غزل شمارهٔ 27خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 27

9 اشعار

غزل شمارهٔ 89وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 89

11 اشعار

غزل شمارهٔ 110روز عید است به من ده می نابی چو گلاب

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

9 اشعار

غزل شمارهٔ 215عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 215

8 اشعار

غزل شمارهٔ 216در شب هجر که از روز قیامت بتر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 216

9 اشعار

غزل شمارهٔ 217برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 217

9 اشعار

غزل شمارهٔ 218رفتی از پیش من و نقش تو از پیش نرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 218

9 اشعار

غزل شمارهٔ 219فتنه اهل نظر چون به جهان طلعت اوست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 219

6 اشعار

غزل شمارهٔ 220ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 220

8 اشعار

غزل شمارهٔ 221شد هوا سرد، کنون موسم خرگاه کجاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 221

13 اشعار

غزل شمارهٔ 222بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 222

11 اشعار

غزل شمارهٔ 223کشته تیغ جفایت دل درویش من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 223

7 اشعار

غزل شمارهٔ 224هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 224

7 اشعار

غزل شمارهٔ 225یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 225

9 اشعار

غزل شمارهٔ 227عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 227

7 اشعار

غزل شمارهٔ 228تا ندانی ز دلم یار برون خواهد رفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 228

7 اشعار

غزل شمارهٔ 229باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 229

9 اشعار

غزل شمارهٔ 230باد نوروز چو دنباله جان ما داشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 230

5 اشعار

غزل شمارهٔ 231دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 231

9 اشعار

غزل شمارهٔ 232تا زید بنده غم عشق به جان خواهد داشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 232

9 اشعار

غزل شمارهٔ 233ساقیا، باده ده امروز که جانان اینجاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 233

9 اشعار

غزل شمارهٔ 234هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 234

7 اشعار

غزل شمارهٔ 235گر بگویم که درون دل من پنهان چیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 235

9 اشعار

غزل شمارهٔ 236آنکه برده ست دلم زلف پریشان اینست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 236

7 اشعار

غزل شمارهٔ 237یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 237

8 اشعار

غزل شمارهٔ 238زلف شستش که به هر مو دل دیگر بسته ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 238

6 اشعار

غزل شمارهٔ 239ای خوش آن وقت که ما را دل بی غم بوده ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 239

9 اشعار

غزل شمارهٔ 240هر که راکن مکن هوش و خرد در کارست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 240

9 اشعار

غزل شمارهٔ 241در سرم تا ز سر زلف تو سودایی هست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 241

9 اشعار

غزل شمارهٔ 242ستمی کز تو کشد مرد، ستم نتوان گفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 242

9 اشعار

غزل شمارهٔ 243سر آن قامت چون سرو روان خواهم گشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 243

8 اشعار

غزل شمارهٔ 244خبری ده به من، ای باد که جانان چونست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 244

9 اشعار

غزل شمارهٔ 245نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 245

7 اشعار

غزل شمارهٔ 385باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 385

8 اشعار

غزل شمارهٔ 391خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 391

7 اشعار

غزل شمارهٔ 392یک سخن گر من ازان جان و جهان خواهم یافت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 392

9 اشعار

غزل شمارهٔ 393یا رب، آن زلف تو هیچ اشکنه بی دل هست؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 393

9 اشعار

غزل شمارهٔ 699دلبران مهر نمایند و وفا نیز کنند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 699

7 اشعار

غزل شمارهٔ 700عاشقان خون جگر شربت مقصود کنند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 700

8 اشعار

غزل شمارهٔ 701دوش ناگه به من دلشده آن مه برسید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 701

9 اشعار

غزل شمارهٔ 702روزها شد که ز تو بوی وفایی نرسید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 702

9 اشعار

غزل شمارهٔ 703رسم خونریز در آن خوی جفاساز بماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 703

7 اشعار

غزل شمارهٔ 705مست من باز جدایی ز سر آغاز نهاد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 705

8 اشعار

غزل شمارهٔ 706بر رخ همچو مهش طره چون شب نگرید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 706

11 اشعار

غزل شمارهٔ 707رویت از غالبه خط بر رخ گلفام کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 707

7 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1–ابر می‌بارد و من می‌شوم از یار جدا

غزل شمارهٔ 24–گم شدم در سر آن کوی، مجویید مرا

غزل شمارهٔ 25–ای شده ماه نما دیده بدخوی مرا

غزل شمارهٔ 26–وه که از سوز درونم خبری نیست ترا

غزل شمارهٔ 27–خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا

غزل شمارهٔ 89–وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

غزل شمارهٔ 110–روز عید است به من ده می نابی چو گلاب

غزل شمارهٔ 215–عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است

غزل شمارهٔ 216–در شب هجر که از روز قیامت بتر است

غزل شمارهٔ 217–برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

غزل شمارهٔ 218–رفتی از پیش من و نقش تو از پیش نرفت

غزل شمارهٔ 219–فتنه اهل نظر چون به جهان طلعت اوست

غزل شمارهٔ 220–ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت

غزل شمارهٔ 221–شد هوا سرد، کنون موسم خرگاه کجاست

غزل شمارهٔ 222–بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست

غزل شمارهٔ 223–کشته تیغ جفایت دل درویش من است

غزل شمارهٔ 224–هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است

غزل شمارهٔ 225–یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است

غزل شمارهٔ 227–عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 228–تا ندانی ز دلم یار برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 229–باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت

غزل شمارهٔ 230–باد نوروز چو دنباله جان ما داشت

غزل شمارهٔ 231–دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت

غزل شمارهٔ 232–تا زید بنده غم عشق به جان خواهد داشت

غزل شمارهٔ 233–ساقیا، باده ده امروز که جانان اینجاست

غزل شمارهٔ 234–هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست

غزل شمارهٔ 235–گر بگویم که درون دل من پنهان چیست

غزل شمارهٔ 236–آنکه برده ست دلم زلف پریشان اینست

غزل شمارهٔ 237–یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست

غزل شمارهٔ 238–زلف شستش که به هر مو دل دیگر بسته ست

غزل شمارهٔ 239–ای خوش آن وقت که ما را دل بی غم بوده ست

غزل شمارهٔ 240–هر که راکن مکن هوش و خرد در کارست

غزل شمارهٔ 241–در سرم تا ز سر زلف تو سودایی هست

غزل شمارهٔ 242–ستمی کز تو کشد مرد، ستم نتوان گفت

غزل شمارهٔ 243–سر آن قامت چون سرو روان خواهم گشت

غزل شمارهٔ 244–خبری ده به من، ای باد که جانان چونست

غزل شمارهٔ 245–نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست

غزل شمارهٔ 385–باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست

غزل شمارهٔ 391–خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

غزل شمارهٔ 392–یک سخن گر من ازان جان و جهان خواهم یافت

غزل شمارهٔ 393–یا رب، آن زلف تو هیچ اشکنه بی دل هست؟

غزل شمارهٔ 699–دلبران مهر نمایند و وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 700–عاشقان خون جگر شربت مقصود کنند

غزل شمارهٔ 701–دوش ناگه به من دلشده آن مه برسید

غزل شمارهٔ 702–روزها شد که ز تو بوی وفایی نرسید

غزل شمارهٔ 703–رسم خونریز در آن خوی جفاساز بماند

غزل شمارهٔ 705–مست من باز جدایی ز سر آغاز نهاد

غزل شمارهٔ 706–بر رخ همچو مهش طره چون شب نگرید

غزل شمارهٔ 707–رویت از غالبه خط بر رخ گلفام کشید

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1–ابر می‌بارد و من می‌شوم از یار جدا

غزل شمارهٔ 24–گم شدم در سر آن کوی، مجویید مرا

غزل شمارهٔ 25–ای شده ماه نما دیده بدخوی مرا

غزل شمارهٔ 26–وه که از سوز درونم خبری نیست ترا

غزل شمارهٔ 27–خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا

غزل شمارهٔ 89–وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

غزل شمارهٔ 110–روز عید است به من ده می نابی چو گلاب

غزل شمارهٔ 215–عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است

غزل شمارهٔ 216–در شب هجر که از روز قیامت بتر است

غزل شمارهٔ 217–برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

غزل شمارهٔ 218–رفتی از پیش من و نقش تو از پیش نرفت

غزل شمارهٔ 219–فتنه اهل نظر چون به جهان طلعت اوست

غزل شمارهٔ 220–ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت

غزل شمارهٔ 221–شد هوا سرد، کنون موسم خرگاه کجاست

غزل شمارهٔ 222–بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست

غزل شمارهٔ 223–کشته تیغ جفایت دل درویش من است

غزل شمارهٔ 224–هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است

غزل شمارهٔ 225–یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است

غزل شمارهٔ 227–عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 228–تا ندانی ز دلم یار برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 229–باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت

غزل شمارهٔ 230–باد نوروز چو دنباله جان ما داشت

غزل شمارهٔ 231–دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت

غزل شمارهٔ 232–تا زید بنده غم عشق به جان خواهد داشت

غزل شمارهٔ 233–ساقیا، باده ده امروز که جانان اینجاست

غزل شمارهٔ 234–هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست

غزل شمارهٔ 235–گر بگویم که درون دل من پنهان چیست

غزل شمارهٔ 1ابر می‌بارد و من می‌شوم از یار جدا

غزل شمارهٔ 24گم شدم در سر آن کوی، مجویید مرا

غزل شمارهٔ 25ای شده ماه نما دیده بدخوی مرا

غزل شمارهٔ 26وه که از سوز درونم خبری نیست ترا

غزل شمارهٔ 27خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا

غزل شمارهٔ 89وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

غزل شمارهٔ 110روز عید است به من ده می نابی چو گلاب

غزل شمارهٔ 215عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است

غزل شمارهٔ 216در شب هجر که از روز قیامت بتر است

غزل شمارهٔ 217برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

غزل شمارهٔ 218رفتی از پیش من و نقش تو از پیش نرفت

غزل شمارهٔ 219فتنه اهل نظر چون به جهان طلعت اوست

غزل شمارهٔ 220ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت

غزل شمارهٔ 221شد هوا سرد، کنون موسم خرگاه کجاست

غزل شمارهٔ 222بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست

غزل شمارهٔ 223کشته تیغ جفایت دل درویش من است

غزل شمارهٔ 224هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است

غزل شمارهٔ 225یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است

غزل شمارهٔ 227عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 228تا ندانی ز دلم یار برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 229باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت

غزل شمارهٔ 230باد نوروز چو دنباله جان ما داشت

غزل شمارهٔ 231دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت

غزل شمارهٔ 232تا زید بنده غم عشق به جان خواهد داشت

غزل شمارهٔ 233ساقیا، باده ده امروز که جانان اینجاست

غزل شمارهٔ 234هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست

غزل شمارهٔ 235گر بگویم که درون دل من پنهان چیست

غزل شمارهٔ 236آنکه برده ست دلم زلف پریشان اینست

غزل شمارهٔ 237یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست

غزل شمارهٔ 238زلف شستش که به هر مو دل دیگر بسته ست

غزل شمارهٔ 239ای خوش آن وقت که ما را دل بی غم بوده ست

غزل شمارهٔ 240هر که راکن مکن هوش و خرد در کارست

غزل شمارهٔ 241در سرم تا ز سر زلف تو سودایی هست

غزل شمارهٔ 242ستمی کز تو کشد مرد، ستم نتوان گفت

غزل شمارهٔ 243سر آن قامت چون سرو روان خواهم گشت

غزل شمارهٔ 244خبری ده به من، ای باد که جانان چونست

غزل شمارهٔ 245نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست

غزل شمارهٔ 385باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست

غزل شمارهٔ 391خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

غزل شمارهٔ 392یک سخن گر من ازان جان و جهان خواهم یافت

غزل شمارهٔ 393یا رب، آن زلف تو هیچ اشکنه بی دل هست؟

غزل شمارهٔ 699دلبران مهر نمایند و وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 700عاشقان خون جگر شربت مقصود کنند

غزل شمارهٔ 701دوش ناگه به من دلشده آن مه برسید

غزل شمارهٔ 702روزها شد که ز تو بوی وفایی نرسید

غزل شمارهٔ 703رسم خونریز در آن خوی جفاساز بماند

غزل شمارهٔ 705مست من باز جدایی ز سر آغاز نهاد

غزل شمارهٔ 706بر رخ همچو مهش طره چون شب نگرید

غزل شمارهٔ 707رویت از غالبه خط بر رخ گلفام کشید

غزل شمارهٔ 1ابر می‌بارد و من می‌شوم از یار جدا

غزل شمارهٔ 24گم شدم در سر آن کوی، مجویید مرا

غزل شمارهٔ 25ای شده ماه نما دیده بدخوی مرا

غزل شمارهٔ 26وه که از سوز درونم خبری نیست ترا

غزل شمارهٔ 27خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا

غزل شمارهٔ 89وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

غزل شمارهٔ 110روز عید است به من ده می نابی چو گلاب

غزل شمارهٔ 215عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است

غزل شمارهٔ 216در شب هجر که از روز قیامت بتر است

غزل شمارهٔ 217برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

غزل شمارهٔ 218رفتی از پیش من و نقش تو از پیش نرفت

غزل شمارهٔ 219فتنه اهل نظر چون به جهان طلعت اوست

غزل شمارهٔ 220ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت

غزل شمارهٔ 221شد هوا سرد، کنون موسم خرگاه کجاست

غزل شمارهٔ 222بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست

غزل شمارهٔ 223کشته تیغ جفایت دل درویش من است

غزل شمارهٔ 224هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است

غزل شمارهٔ 225یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است

غزل شمارهٔ 227عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 228تا ندانی ز دلم یار برون خواهد رفت

غزل شمارهٔ 229باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت

غزل شمارهٔ 230باد نوروز چو دنباله جان ما داشت

غزل شمارهٔ 231دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت

غزل شمارهٔ 232تا زید بنده غم عشق به جان خواهد داشت

غزل شمارهٔ 233ساقیا، باده ده امروز که جانان اینجاست

غزل شمارهٔ 234هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست

غزل شمارهٔ 235گر بگویم که درون دل من پنهان چیست

غزل شمارهٔ 236آنکه برده ست دلم زلف پریشان اینست

غزل شمارهٔ 237یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست

غزل شمارهٔ 238زلف شستش که به هر مو دل دیگر بسته ست

غزل شمارهٔ 239ای خوش آن وقت که ما را دل بی غم بوده ست