وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 708شب زیاد تو مرا تا به سحر خواب نبرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 708

8 اشعار

غزل شمارهٔ 709زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 709

7 اشعار

غزل شمارهٔ 710خوبرویان به دل سوخته ساغر ندهند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 710

9 اشعار

غزل شمارهٔ 711ای که عمر از پی سودای تو دادیم به باد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 711

7 اشعار

غزل شمارهٔ 712هر شب از سینهٔ من تیر بلا می گذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 712

7 اشعار

غزل شمارهٔ 713شب ز سوزی که بر این جان حزین می‌گذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 713

8 اشعار

غزل شمارهٔ 714ای خوش آن باد که هر روز به سویت گذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 714

7 اشعار

غزل شمارهٔ 715آنچه بر خرمن گل باد سحرگاه کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 715

8 اشعار

غزل شمارهٔ 716هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 716

6 اشعار

غزل شمارهٔ 717آنکه هر شب به دلم آید و جایی بکند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 717

8 اشعار

غزل شمارهٔ 718تا ز خون ریختن آن غمزه ندامت نکند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 718

8 اشعار

غزل شمارهٔ 719گر دل عاشقم از عشق تو رنجور شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 719

7 اشعار

غزل شمارهٔ 720مست من بی خبر از بزم چو در خانه شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 720

9 اشعار

غزل شمارهٔ 721گر سر زلف تو از باد پریشان نشود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 721

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 722عاشقی را که غم دوست به از جان نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 722

10 اشعار

غزل شمارهٔ 723مرد صاحب نظر از کوی تو آسان نرود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 723

8 اشعار

غزل شمارهٔ 724خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 724

7 اشعار

غزل شمارهٔ 725چه کند دل که جفای تو تحمل کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 725

8 اشعار

غزل شمارهٔ 726لب خونخوار تو جز خون دل افزون نکند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 726

7 اشعار

غزل شمارهٔ 727لب لعلت به لطافت گرو از جان ببرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 727

7 اشعار

غزل شمارهٔ 728تو که روزت به نشاط دل و جان می‌گذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 728

7 اشعار

غزل شمارهٔ 729چه خوش است از جگر سوخته بویی که زند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 729

7 اشعار

غزل شمارهٔ 730یارب، این شهره لشکر ز کجا می‌آید؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 730

7 اشعار

غزل شمارهٔ 731سبزه‌ها می‌دمد و آب روان می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 731

9 اشعار

غزل شمارهٔ 732اینچنین تند که آن قلب‌شکن می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 732

7 اشعار

غزل شمارهٔ 733گرچه در کشتن عشاق زبون می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 733

9 اشعار

غزل شمارهٔ 734باش تا بار دگر آن پسر این سو آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 734

7 اشعار

غزل شمارهٔ 735باشد آن روز که آن فتنه به ما باز آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 735

6 اشعار

غزل شمارهٔ 736خشمگین یار مرا دل به رضا باز آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 736

11 اشعار

غزل شمارهٔ 737عمر نو گشت مرا باز که جان باز آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 737

6 اشعار

غزل شمارهٔ 738وه که باز این دل دیوانه گرفتار آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 738

9 اشعار

غزل شمارهٔ 739از کجا در رهم آن شوخ بلا پیش آمد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 739

5 اشعار

غزل شمارهٔ 740باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 740

7 اشعار

غزل شمارهٔ 741گر مرا هیچ مرادی پس ازین پیش آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 741

5 اشعار

غزل شمارهٔ 742دانم، ای دوست که در خانه شرابت باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 742

7 اشعار

غزل شمارهٔ 743بر من، ار دولت وصل تو مقرر می‌شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 743

6 اشعار

غزل شمارهٔ 744ترک عاشق کش من، ترک جفا خوش باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 744

7 اشعار

غزل شمارهٔ 745بس که خون جگر از راه نظر بیرون شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 745

6 اشعار

غزل شمارهٔ 746هرکسی روز وداع از پی محمل می‌شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 746

7 اشعار

غزل شمارهٔ 747هر کرا داعیه درد طلب پیدا شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 747

7 اشعار

غزل شمارهٔ 748گر خم طره ز روی تو جدا خواهد شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 748

5 اشعار

غزل شمارهٔ 749چشم من خنده شیرین تو گریان دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 749

7 اشعار

غزل شمارهٔ 750تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 750

6 اشعار

غزل شمارهٔ 751هر کسی گاه جوانی تگ و پویی دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 751

10 اشعار

غزل شمارهٔ 752چشم گردنده او با همه کس می گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 752

7 اشعار

غزل شمارهٔ 753ای که از خاک درت دیده منور گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 753

7 اشعار

غزل شمارهٔ 754هر کسی سبزه و صحرا و گلستان خواهد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 754

8 اشعار

غزل شمارهٔ 755سرو در باغ اگر همچو تو موزون خیزد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 755

7 اشعار

غزل شمارهٔ 756زلف تو زان گره سخت که بر جانم زد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 756

9 اشعار

غزل شمارهٔ 757من به یار خود و اغیار به خود می‌پیچد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 757

7 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 708–شب زیاد تو مرا تا به سحر خواب نبرد

غزل شمارهٔ 709–زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود

غزل شمارهٔ 710–خوبرویان به دل سوخته ساغر ندهند

غزل شمارهٔ 711–ای که عمر از پی سودای تو دادیم به باد

غزل شمارهٔ 712–هر شب از سینهٔ من تیر بلا می گذرد

غزل شمارهٔ 713–شب ز سوزی که بر این جان حزین می‌گذرد

غزل شمارهٔ 714–ای خوش آن باد که هر روز به سویت گذرد

غزل شمارهٔ 715–آنچه بر خرمن گل باد سحرگاه کند

غزل شمارهٔ 716–هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند

غزل شمارهٔ 717–آنکه هر شب به دلم آید و جایی بکند

غزل شمارهٔ 718–تا ز خون ریختن آن غمزه ندامت نکند

غزل شمارهٔ 719–گر دل عاشقم از عشق تو رنجور شود

غزل شمارهٔ 720–مست من بی خبر از بزم چو در خانه شود

غزل شمارهٔ 721–گر سر زلف تو از باد پریشان نشود

غزل شمارهٔ 722–عاشقی را که غم دوست به از جان نبود

غزل شمارهٔ 723–مرد صاحب نظر از کوی تو آسان نرود

غزل شمارهٔ 724–خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد

غزل شمارهٔ 725–چه کند دل که جفای تو تحمل کند

غزل شمارهٔ 726–لب خونخوار تو جز خون دل افزون نکند

غزل شمارهٔ 727–لب لعلت به لطافت گرو از جان ببرد

غزل شمارهٔ 728–تو که روزت به نشاط دل و جان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 729–چه خوش است از جگر سوخته بویی که زند

غزل شمارهٔ 730–یارب، این شهره لشکر ز کجا می‌آید؟

غزل شمارهٔ 731–سبزه‌ها می‌دمد و آب روان می‌آید

غزل شمارهٔ 732–اینچنین تند که آن قلب‌شکن می‌آید

غزل شمارهٔ 733–گرچه در کشتن عشاق زبون می‌آید

غزل شمارهٔ 734–باش تا بار دگر آن پسر این سو آید

غزل شمارهٔ 735–باشد آن روز که آن فتنه به ما باز آید

غزل شمارهٔ 736–خشمگین یار مرا دل به رضا باز آمد

غزل شمارهٔ 737–عمر نو گشت مرا باز که جان باز آمد

غزل شمارهٔ 738–وه که باز این دل دیوانه گرفتار آمد

غزل شمارهٔ 739–از کجا در رهم آن شوخ بلا پیش آمد؟

غزل شمارهٔ 740–باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد

غزل شمارهٔ 741–گر مرا هیچ مرادی پس ازین پیش آمد

غزل شمارهٔ 742–دانم، ای دوست که در خانه شرابت باشد

غزل شمارهٔ 743–بر من، ار دولت وصل تو مقرر می‌شد

غزل شمارهٔ 744–ترک عاشق کش من، ترک جفا خوش باشد

غزل شمارهٔ 745–بس که خون جگر از راه نظر بیرون شد

غزل شمارهٔ 746–هرکسی روز وداع از پی محمل می‌شد

غزل شمارهٔ 747–هر کرا داعیه درد طلب پیدا شد

غزل شمارهٔ 748–گر خم طره ز روی تو جدا خواهد شد

غزل شمارهٔ 749–چشم من خنده شیرین تو گریان دارد

غزل شمارهٔ 750–تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد

غزل شمارهٔ 751–هر کسی گاه جوانی تگ و پویی دارد

غزل شمارهٔ 752–چشم گردنده او با همه کس می گردد

غزل شمارهٔ 753–ای که از خاک درت دیده منور گردد

غزل شمارهٔ 754–هر کسی سبزه و صحرا و گلستان خواهد

غزل شمارهٔ 755–سرو در باغ اگر همچو تو موزون خیزد

غزل شمارهٔ 756–زلف تو زان گره سخت که بر جانم زد

غزل شمارهٔ 757–من به یار خود و اغیار به خود می‌پیچد

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 708–شب زیاد تو مرا تا به سحر خواب نبرد

غزل شمارهٔ 709–زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود

غزل شمارهٔ 710–خوبرویان به دل سوخته ساغر ندهند

غزل شمارهٔ 711–ای که عمر از پی سودای تو دادیم به باد

غزل شمارهٔ 712–هر شب از سینهٔ من تیر بلا می گذرد

غزل شمارهٔ 713–شب ز سوزی که بر این جان حزین می‌گذرد

غزل شمارهٔ 714–ای خوش آن باد که هر روز به سویت گذرد

غزل شمارهٔ 715–آنچه بر خرمن گل باد سحرگاه کند

غزل شمارهٔ 716–هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند

غزل شمارهٔ 717–آنکه هر شب به دلم آید و جایی بکند

غزل شمارهٔ 718–تا ز خون ریختن آن غمزه ندامت نکند

غزل شمارهٔ 719–گر دل عاشقم از عشق تو رنجور شود

غزل شمارهٔ 720–مست من بی خبر از بزم چو در خانه شود

غزل شمارهٔ 721–گر سر زلف تو از باد پریشان نشود

غزل شمارهٔ 722–عاشقی را که غم دوست به از جان نبود

غزل شمارهٔ 723–مرد صاحب نظر از کوی تو آسان نرود

غزل شمارهٔ 724–خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد

غزل شمارهٔ 725–چه کند دل که جفای تو تحمل کند

غزل شمارهٔ 726–لب خونخوار تو جز خون دل افزون نکند

غزل شمارهٔ 727–لب لعلت به لطافت گرو از جان ببرد

غزل شمارهٔ 728–تو که روزت به نشاط دل و جان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 729–چه خوش است از جگر سوخته بویی که زند

غزل شمارهٔ 730–یارب، این شهره لشکر ز کجا می‌آید؟

غزل شمارهٔ 731–سبزه‌ها می‌دمد و آب روان می‌آید

غزل شمارهٔ 732–اینچنین تند که آن قلب‌شکن می‌آید

غزل شمارهٔ 733–گرچه در کشتن عشاق زبون می‌آید

غزل شمارهٔ 708شب زیاد تو مرا تا به سحر خواب نبرد

غزل شمارهٔ 709زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود

غزل شمارهٔ 710خوبرویان به دل سوخته ساغر ندهند

غزل شمارهٔ 711ای که عمر از پی سودای تو دادیم به باد

غزل شمارهٔ 712هر شب از سینهٔ من تیر بلا می گذرد

غزل شمارهٔ 713شب ز سوزی که بر این جان حزین می‌گذرد

غزل شمارهٔ 714ای خوش آن باد که هر روز به سویت گذرد

غزل شمارهٔ 715آنچه بر خرمن گل باد سحرگاه کند

غزل شمارهٔ 716هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند

غزل شمارهٔ 717آنکه هر شب به دلم آید و جایی بکند

غزل شمارهٔ 718تا ز خون ریختن آن غمزه ندامت نکند

غزل شمارهٔ 719گر دل عاشقم از عشق تو رنجور شود

غزل شمارهٔ 720مست من بی خبر از بزم چو در خانه شود

غزل شمارهٔ 721گر سر زلف تو از باد پریشان نشود

غزل شمارهٔ 722عاشقی را که غم دوست به از جان نبود

غزل شمارهٔ 723مرد صاحب نظر از کوی تو آسان نرود

غزل شمارهٔ 724خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد

غزل شمارهٔ 725چه کند دل که جفای تو تحمل کند

غزل شمارهٔ 726لب خونخوار تو جز خون دل افزون نکند

غزل شمارهٔ 727لب لعلت به لطافت گرو از جان ببرد

غزل شمارهٔ 728تو که روزت به نشاط دل و جان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 729چه خوش است از جگر سوخته بویی که زند

غزل شمارهٔ 730یارب، این شهره لشکر ز کجا می‌آید؟

غزل شمارهٔ 731سبزه‌ها می‌دمد و آب روان می‌آید

غزل شمارهٔ 732اینچنین تند که آن قلب‌شکن می‌آید

غزل شمارهٔ 733گرچه در کشتن عشاق زبون می‌آید

غزل شمارهٔ 734باش تا بار دگر آن پسر این سو آید

غزل شمارهٔ 735باشد آن روز که آن فتنه به ما باز آید

غزل شمارهٔ 736خشمگین یار مرا دل به رضا باز آمد

غزل شمارهٔ 737عمر نو گشت مرا باز که جان باز آمد

غزل شمارهٔ 738وه که باز این دل دیوانه گرفتار آمد

غزل شمارهٔ 739از کجا در رهم آن شوخ بلا پیش آمد؟

غزل شمارهٔ 740باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد

غزل شمارهٔ 741گر مرا هیچ مرادی پس ازین پیش آمد

غزل شمارهٔ 742دانم، ای دوست که در خانه شرابت باشد

غزل شمارهٔ 743بر من، ار دولت وصل تو مقرر می‌شد

غزل شمارهٔ 744ترک عاشق کش من، ترک جفا خوش باشد

غزل شمارهٔ 745بس که خون جگر از راه نظر بیرون شد

غزل شمارهٔ 746هرکسی روز وداع از پی محمل می‌شد

غزل شمارهٔ 747هر کرا داعیه درد طلب پیدا شد

غزل شمارهٔ 748گر خم طره ز روی تو جدا خواهد شد

غزل شمارهٔ 749چشم من خنده شیرین تو گریان دارد

غزل شمارهٔ 750تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد

غزل شمارهٔ 751هر کسی گاه جوانی تگ و پویی دارد

غزل شمارهٔ 752چشم گردنده او با همه کس می گردد

غزل شمارهٔ 753ای که از خاک درت دیده منور گردد

غزل شمارهٔ 754هر کسی سبزه و صحرا و گلستان خواهد

غزل شمارهٔ 755سرو در باغ اگر همچو تو موزون خیزد

غزل شمارهٔ 756زلف تو زان گره سخت که بر جانم زد

غزل شمارهٔ 757من به یار خود و اغیار به خود می‌پیچد

غزل شمارهٔ 708شب زیاد تو مرا تا به سحر خواب نبرد

غزل شمارهٔ 709زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود

غزل شمارهٔ 710خوبرویان به دل سوخته ساغر ندهند

غزل شمارهٔ 711ای که عمر از پی سودای تو دادیم به باد

غزل شمارهٔ 712هر شب از سینهٔ من تیر بلا می گذرد

غزل شمارهٔ 713شب ز سوزی که بر این جان حزین می‌گذرد

غزل شمارهٔ 714ای خوش آن باد که هر روز به سویت گذرد

غزل شمارهٔ 715آنچه بر خرمن گل باد سحرگاه کند

غزل شمارهٔ 716هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند

غزل شمارهٔ 717آنکه هر شب به دلم آید و جایی بکند

غزل شمارهٔ 718تا ز خون ریختن آن غمزه ندامت نکند

غزل شمارهٔ 719گر دل عاشقم از عشق تو رنجور شود

غزل شمارهٔ 720مست من بی خبر از بزم چو در خانه شود

غزل شمارهٔ 721گر سر زلف تو از باد پریشان نشود

غزل شمارهٔ 722عاشقی را که غم دوست به از جان نبود

غزل شمارهٔ 723مرد صاحب نظر از کوی تو آسان نرود

غزل شمارهٔ 724خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد

غزل شمارهٔ 725چه کند دل که جفای تو تحمل کند

غزل شمارهٔ 726لب خونخوار تو جز خون دل افزون نکند

غزل شمارهٔ 727لب لعلت به لطافت گرو از جان ببرد

غزل شمارهٔ 728تو که روزت به نشاط دل و جان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 729چه خوش است از جگر سوخته بویی که زند

غزل شمارهٔ 730یارب، این شهره لشکر ز کجا می‌آید؟

غزل شمارهٔ 731سبزه‌ها می‌دمد و آب روان می‌آید

غزل شمارهٔ 732اینچنین تند که آن قلب‌شکن می‌آید

غزل شمارهٔ 733گرچه در کشتن عشاق زبون می‌آید

غزل شمارهٔ 734باش تا بار دگر آن پسر این سو آید

غزل شمارهٔ 735باشد آن روز که آن فتنه به ما باز آید

غزل شمارهٔ 736خشمگین یار مرا دل به رضا باز آمد

غزل شمارهٔ 737عمر نو گشت مرا باز که جان باز آمد