وزن کے تحت کتاب
یہ صفحہ صرف وزنِ مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب) میں آنے والی نظمیں دکھاتا ہے۔
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 82
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 91
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 221
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 259
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 272
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 283
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 355
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 367
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 454
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 510
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 511
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 516
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 518
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 523
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 581
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 654
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 712
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 715
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 717
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 718
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 720
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 725
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 731
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 732
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 749
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 756
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 759
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 761
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 766
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 767
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 770
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 783
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 796
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 799
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 802
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 812
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 852