غزل شمارهٔ 654

گفتی مرا که چونی در روی ما نظر کن

گفتی خوشی تو بی‌ما زین طعنه‌ها گذر کن

ای محو راه گشته از محو هم سفر کن

چشمی ز دل برآور در عین دل نظر کن

روز است ای دو دیده در روزنم نظر کن

تو اصل آفتابی چون آمدی سحر کن

ای سنگ دل تو جان را دریای پرگهر کن

ای زلف شب مثالش در نیم شب سحر کن