غزل شمارهٔ 2042

گر مرد نام و ننگی از کوی ما گذر کن

ما ننگ خاص و عامیم از ننگ ما حذر کن

گفتی مرا که چونی در روی ما نظر کن

گفتی خوشی تو بی‌ما زین طعنه‌ها گذر کن

ای محو راه گشته از محو هم سفر کن

چشمی ز دل برآور در عین دل نظر کن

روز است ای دو دیده در روزنم نظر کن

تو اصل آفتابی چون آمدی سحر کن