غزل شمارهٔ 2030

گر مرد نام و ننگی از کوی ما گذر کن

ما ننگ خاص و عامیم از ننگ ما حذر کن

ای محو راه گشته از محو هم سفر کن

چشمی ز دل برآور در عین دل نظر کن

روز است ای دو دیده در روزنم نظر کن

تو اصل آفتابی چون آمدی سحر کن

ای سنگ دل تو جان را دریای پرگهر کن

ای زلف شب مثالش در نیم شب سحر کن