غزل شمارهٔ 355

چون بینم اینکه رویت در چشم دیگر آید

کز دیده های خود هم چشم مرا در آید

از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

از جا جهم چو ناگه آواز در برآید

گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید

گفتم که ماهِ من شو گفتا اگر برآید