غزل شمارهٔ 354

شاعر: عطار

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: اناید

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

هر که را دانهٔ نار تو به دندان آید

هر دم از چشمهٔ خضرش مدد جان آید

کو سکندر که لب چشمهٔ حیوان دیدم

تا به عهد تو سوی چشمهٔ حیوان آید

عقل سرکش چو ببیند لب و دندان تو را

پیش لعل لب تو از بن دندان آید

هر که در حال شد از زلف پریشانت دمی

حال او چون سر زلف تو پریشان آید

وانکه بر طرهٔ زیر و زبرت دست گشاد

از پس و پیش برو ناوک مژگان آید

چون سر زلف تو از مشک شود چوگان ساز

همچو گویی سر مردانش به چوگان آید

سر مردان جهان در سر چوگان تو شد

مرد کو در ره عشقت که به میدان آید

در ره عشق تو سرگشته بماندیم و هنوز

نیست امید که این راه به پایان آید

ماند عطار کنون چشم به ره گوش به در

تا ز نزدیک تو ای ماه چه فرمان آید

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

چون قلم بر سر غمنامه هجران آید

دل به جان، آه به لب، اشک به مژگان آید

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 3620

آخر این تیره شب هجر به پایان آید

آخر این درد مرا نوبت درمان آید

عراقیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 113

یا رب، این بوی خوش ز گلستان آید؟

یا ز باغ ارم و روضهٔ رضوان آید

عراقیدیوان اشعارقصایدقصیدهٔ شمارهٔ 9 - ایضاله

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور