صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 501عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 501

8 اشعار

غزل شمارهٔ 502روزی مگر این بسته در ما بگشایند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 502

5 اشعار

غزل شمارهٔ 503آن سرو خرامنده که جستم، به بر آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 503

7 اشعار

غزل شمارهٔ 504هر سر که به سودای تو از پای در آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 504

9 اشعار

غزل شمارهٔ 505ترسم که از اطراف جهان دود برآید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 505

7 اشعار

غزل شمارهٔ 506گر بار دگر ماه من از بام برآید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 506

11 اشعار

غزل شمارهٔ 507سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 507

10 اشعار

غزل شمارهٔ 508یک روز به عمری ز منت یاد نیاید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 508

9 اشعار

غزل شمارهٔ 509بر آب رخت یک گل سیراب نیاید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 509

8 اشعار

غزل شمارهٔ 510روزی اگر آن ماه به مهمان من آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 510

7 اشعار

غزل شمارهٔ 511گر چشم من از صورت تو دور نباشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 511

4 اشعار

غزل شمارهٔ 512سروی چو تو در اچه و در تته نباشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 512

8 اشعار

غزل شمارهٔ 513بی نرگس تو خواب ندانم که چه باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 513

7 اشعار

غزل شمارهٔ 514دل بسته بالای یکی تنگ قبا شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 514

8 اشعار

غزل شمارهٔ 515تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 515

6 اشعار

غزل شمارهٔ 516آباد نشد دل که خراب پسران شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 516

9 اشعار

غزل شمارهٔ 517آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 517

8 اشعار

غزل شمارهٔ 518ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 518

7 اشعار

غزل شمارهٔ 519جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 519

9 اشعار

غزل شمارهٔ 520جان تشنگی از شربت عناب تو دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 520

6 اشعار

غزل شمارهٔ 521دیوانه دلم زلف پریشان که دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 521

9 اشعار

غزل شمارهٔ 522رویی که تو داری گل سیراب ندارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 522

5 اشعار

غزل شمارهٔ 523دل نیست که در وی غم دلدار نگنجد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 523

9 اشعار

غزل شمارهٔ 524چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 524

5 اشعار

غزل شمارهٔ 525یارم چو به خنده شکر بسته گشاید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 525

7 اشعار

غزل شمارهٔ 526جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 526

9 اشعار

غزل شمارهٔ 527آن را که غمی باشد و گفتن نتواند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 527

7 اشعار

غزل شمارهٔ 528من سرو ندیدم که به بالای تو ماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 528

9 اشعار

غزل شمارهٔ 529هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 529

6 اشعار

غزل شمارهٔ 530کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 530

10 اشعار

غزل شمارهٔ 531ندانم تا ترا در دل چه افتاد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 531

11 اشعار

غزل شمارهٔ 532برفت آن دل که با صبر آشنا بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 532

9 اشعار

غزل شمارهٔ 533مرا با تو که شب بیداریی بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 533

9 اشعار

غزل شمارهٔ 534شکر پیش لبت شیرین نگویند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 534

9 اشعار

غزل شمارهٔ 535سخن پیش رخش زیبا مگویید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 535

8 اشعار

غزل شمارهٔ 536رخ آن شوخ پنهانی ببینید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 536

10 اشعار

غزل شمارهٔ 537لب از تو وز شکر پیمانه ای چند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 537

12 اشعار

غزل شمارهٔ 538ز اهل عقل نپسندد خردمند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 538

9 اشعار

غزل شمارهٔ 539مرا تا با تو افتاده ست پیوند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 539

9 اشعار

غزل شمارهٔ 540از آن اهل نظر در غم اسیرند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 540

8 اشعار

غزل شمارهٔ 541لبت را جان توان خواندن، ولیکن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 541

6 اشعار

غزل شمارهٔ 542چو نقش صورتش در آب و گل ماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 542

7 اشعار

غزل شمارهٔ 543به هر درد و غمی دل مبتلا شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 543

7 اشعار

غزل شمارهٔ 544دلم زینسان که زار و مبتلا شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 544

8 اشعار

غزل شمارهٔ 545چو ماه روزه از اوج سما شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 545

10 اشعار

غزل شمارهٔ 546به ملک فتنه تا زلفش علم شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 546

6 اشعار

غزل شمارهٔ 547دل عاشق چرا شیدا نباشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 547

6 اشعار

غزل شمارهٔ 548دل ما را شکیب از جان نباشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 548

7 اشعار

غزل شمارهٔ 549وفا در نیکوان چندان نباشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 549

7 اشعار

غزل شمارهٔ 550کسی کز عاشقی بیزار باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 550

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 501–عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند

غزل شمارهٔ 502–روزی مگر این بسته در ما بگشایند

غزل شمارهٔ 503–آن سرو خرامنده که جستم، به بر آمد

غزل شمارهٔ 504–هر سر که به سودای تو از پای در آمد

غزل شمارهٔ 505–ترسم که از اطراف جهان دود برآید

غزل شمارهٔ 506–گر بار دگر ماه من از بام برآید

غزل شمارهٔ 507–سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد

غزل شمارهٔ 508–یک روز به عمری ز منت یاد نیاید

غزل شمارهٔ 509–بر آب رخت یک گل سیراب نیاید

غزل شمارهٔ 510–روزی اگر آن ماه به مهمان من آید

غزل شمارهٔ 511–گر چشم من از صورت تو دور نباشد

غزل شمارهٔ 512–سروی چو تو در اچه و در تته نباشد

غزل شمارهٔ 513–بی نرگس تو خواب ندانم که چه باشد

غزل شمارهٔ 514–دل بسته بالای یکی تنگ قبا شد

غزل شمارهٔ 515–تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد

غزل شمارهٔ 516–آباد نشد دل که خراب پسران شد

غزل شمارهٔ 517–آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد

غزل شمارهٔ 518–ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد

غزل شمارهٔ 519–جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد

غزل شمارهٔ 520–جان تشنگی از شربت عناب تو دارد

غزل شمارهٔ 521–دیوانه دلم زلف پریشان که دارد

غزل شمارهٔ 522–رویی که تو داری گل سیراب ندارد

غزل شمارهٔ 523–دل نیست که در وی غم دلدار نگنجد

غزل شمارهٔ 524–چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد

غزل شمارهٔ 525–یارم چو به خنده شکر بسته گشاید

غزل شمارهٔ 526–جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد

غزل شمارهٔ 527–آن را که غمی باشد و گفتن نتواند

غزل شمارهٔ 528–من سرو ندیدم که به بالای تو ماند

غزل شمارهٔ 529–هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید

غزل شمارهٔ 530–کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟

غزل شمارهٔ 531–ندانم تا ترا در دل چه افتاد؟

غزل شمارهٔ 532–برفت آن دل که با صبر آشنا بود

غزل شمارهٔ 533–مرا با تو که شب بیداریی بود

غزل شمارهٔ 534–شکر پیش لبت شیرین نگویند

غزل شمارهٔ 535–سخن پیش رخش زیبا مگویید

غزل شمارهٔ 536–رخ آن شوخ پنهانی ببینید

غزل شمارهٔ 537–لب از تو وز شکر پیمانه ای چند

غزل شمارهٔ 538–ز اهل عقل نپسندد خردمند

غزل شمارهٔ 539–مرا تا با تو افتاده ست پیوند

غزل شمارهٔ 540–از آن اهل نظر در غم اسیرند

غزل شمارهٔ 541–لبت را جان توان خواندن، ولیکن

غزل شمارهٔ 542–چو نقش صورتش در آب و گل ماند

غزل شمارهٔ 543–به هر درد و غمی دل مبتلا شد

غزل شمارهٔ 544–دلم زینسان که زار و مبتلا شد

غزل شمارهٔ 545–چو ماه روزه از اوج سما شد

غزل شمارهٔ 546–به ملک فتنه تا زلفش علم شد

غزل شمارهٔ 547–دل عاشق چرا شیدا نباشد

غزل شمارهٔ 548–دل ما را شکیب از جان نباشد

غزل شمارهٔ 549–وفا در نیکوان چندان نباشد

غزل شمارهٔ 550–کسی کز عاشقی بیزار باشد

صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 501–عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند

غزل شمارهٔ 502–روزی مگر این بسته در ما بگشایند

غزل شمارهٔ 503–آن سرو خرامنده که جستم، به بر آمد

غزل شمارهٔ 504–هر سر که به سودای تو از پای در آمد

غزل شمارهٔ 505–ترسم که از اطراف جهان دود برآید

غزل شمارهٔ 506–گر بار دگر ماه من از بام برآید

غزل شمارهٔ 507–سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد

غزل شمارهٔ 508–یک روز به عمری ز منت یاد نیاید

غزل شمارهٔ 509–بر آب رخت یک گل سیراب نیاید

غزل شمارهٔ 510–روزی اگر آن ماه به مهمان من آید

غزل شمارهٔ 511–گر چشم من از صورت تو دور نباشد

غزل شمارهٔ 512–سروی چو تو در اچه و در تته نباشد

غزل شمارهٔ 513–بی نرگس تو خواب ندانم که چه باشد

غزل شمارهٔ 514–دل بسته بالای یکی تنگ قبا شد

غزل شمارهٔ 515–تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد

غزل شمارهٔ 516–آباد نشد دل که خراب پسران شد

غزل شمارهٔ 517–آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد

غزل شمارهٔ 518–ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد

غزل شمارهٔ 519–جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد

غزل شمارهٔ 520–جان تشنگی از شربت عناب تو دارد

غزل شمارهٔ 521–دیوانه دلم زلف پریشان که دارد

غزل شمارهٔ 522–رویی که تو داری گل سیراب ندارد

غزل شمارهٔ 523–دل نیست که در وی غم دلدار نگنجد

غزل شمارهٔ 524–چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد

غزل شمارهٔ 525–یارم چو به خنده شکر بسته گشاید

غزل شمارهٔ 526–جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد

غزل شمارهٔ 501عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند

غزل شمارهٔ 502روزی مگر این بسته در ما بگشایند

غزل شمارهٔ 503آن سرو خرامنده که جستم، به بر آمد

غزل شمارهٔ 504هر سر که به سودای تو از پای در آمد

غزل شمارهٔ 505ترسم که از اطراف جهان دود برآید

غزل شمارهٔ 506گر بار دگر ماه من از بام برآید

غزل شمارهٔ 507سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد

غزل شمارهٔ 508یک روز به عمری ز منت یاد نیاید

غزل شمارهٔ 509بر آب رخت یک گل سیراب نیاید

غزل شمارهٔ 510روزی اگر آن ماه به مهمان من آید

غزل شمارهٔ 511گر چشم من از صورت تو دور نباشد

غزل شمارهٔ 512سروی چو تو در اچه و در تته نباشد

غزل شمارهٔ 513بی نرگس تو خواب ندانم که چه باشد

غزل شمارهٔ 514دل بسته بالای یکی تنگ قبا شد

غزل شمارهٔ 515تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد

غزل شمارهٔ 516آباد نشد دل که خراب پسران شد

غزل شمارهٔ 517آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد

غزل شمارهٔ 518ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد

غزل شمارهٔ 519جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد

غزل شمارهٔ 520جان تشنگی از شربت عناب تو دارد

غزل شمارهٔ 521دیوانه دلم زلف پریشان که دارد

غزل شمارهٔ 522رویی که تو داری گل سیراب ندارد

غزل شمارهٔ 523دل نیست که در وی غم دلدار نگنجد

غزل شمارهٔ 524چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد

غزل شمارهٔ 525یارم چو به خنده شکر بسته گشاید

غزل شمارهٔ 526جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد

غزل شمارهٔ 527آن را که غمی باشد و گفتن نتواند

غزل شمارهٔ 528من سرو ندیدم که به بالای تو ماند

غزل شمارهٔ 529هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید

غزل شمارهٔ 530کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟

غزل شمارهٔ 531ندانم تا ترا در دل چه افتاد؟

غزل شمارهٔ 532برفت آن دل که با صبر آشنا بود

غزل شمارهٔ 533مرا با تو که شب بیداریی بود

غزل شمارهٔ 534شکر پیش لبت شیرین نگویند

غزل شمارهٔ 535سخن پیش رخش زیبا مگویید

غزل شمارهٔ 536رخ آن شوخ پنهانی ببینید

غزل شمارهٔ 537لب از تو وز شکر پیمانه ای چند

غزل شمارهٔ 538ز اهل عقل نپسندد خردمند

غزل شمارهٔ 539مرا تا با تو افتاده ست پیوند

غزل شمارهٔ 540از آن اهل نظر در غم اسیرند

غزل شمارهٔ 541لبت را جان توان خواندن، ولیکن

غزل شمارهٔ 542چو نقش صورتش در آب و گل ماند

غزل شمارهٔ 543به هر درد و غمی دل مبتلا شد

غزل شمارهٔ 544دلم زینسان که زار و مبتلا شد

غزل شمارهٔ 545چو ماه روزه از اوج سما شد

غزل شمارهٔ 546به ملک فتنه تا زلفش علم شد

غزل شمارهٔ 547دل عاشق چرا شیدا نباشد

غزل شمارهٔ 548دل ما را شکیب از جان نباشد

غزل شمارهٔ 549وفا در نیکوان چندان نباشد

غزل شمارهٔ 550کسی کز عاشقی بیزار باشد

غزل شمارهٔ 501عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند

غزل شمارهٔ 502روزی مگر این بسته در ما بگشایند

غزل شمارهٔ 503آن سرو خرامنده که جستم، به بر آمد

غزل شمارهٔ 504هر سر که به سودای تو از پای در آمد

غزل شمارهٔ 505ترسم که از اطراف جهان دود برآید

غزل شمارهٔ 506گر بار دگر ماه من از بام برآید

غزل شمارهٔ 507سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد

غزل شمارهٔ 508یک روز به عمری ز منت یاد نیاید

غزل شمارهٔ 509بر آب رخت یک گل سیراب نیاید

غزل شمارهٔ 510روزی اگر آن ماه به مهمان من آید

غزل شمارهٔ 511گر چشم من از صورت تو دور نباشد

غزل شمارهٔ 512سروی چو تو در اچه و در تته نباشد

غزل شمارهٔ 513بی نرگس تو خواب ندانم که چه باشد

غزل شمارهٔ 514دل بسته بالای یکی تنگ قبا شد

غزل شمارهٔ 515تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد

غزل شمارهٔ 516آباد نشد دل که خراب پسران شد

غزل شمارهٔ 517آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد

غزل شمارهٔ 518ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد

غزل شمارهٔ 519جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد

غزل شمارهٔ 520جان تشنگی از شربت عناب تو دارد

غزل شمارهٔ 521دیوانه دلم زلف پریشان که دارد

غزل شمارهٔ 522رویی که تو داری گل سیراب ندارد

غزل شمارهٔ 523دل نیست که در وی غم دلدار نگنجد

غزل شمارهٔ 524چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد

غزل شمارهٔ 525یارم چو به خنده شکر بسته گشاید

غزل شمارهٔ 526جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد

غزل شمارهٔ 527آن را که غمی باشد و گفتن نتواند

غزل شمارهٔ 528من سرو ندیدم که به بالای تو ماند

غزل شمارهٔ 529هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید

غزل شمارهٔ 530کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟