صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 51گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 51

9 اشعار

غزل شمارهٔ 52ای صبا، بوسه زن ز من در او را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 52

9 اشعار

غزل شمارهٔ 53مهر بگشای لعل میگون را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 53

9 اشعار

غزل شمارهٔ 54الا دمعی سارعت والهوا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 54

8 اشعار

غزل شمارهٔ 55بگذشت و نظر نکرد ما را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 55

9 اشعار

غزل شمارهٔ 56ای زلف چلیپای تو، غارتگر دین‌ها

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 56

9 اشعار

غزل شمارهٔ 57ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 57

11 اشعار

غزل شمارهٔ 58ای شهسوار، نرم ترک ران سمند را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 58

8 اشعار

غزل شمارهٔ 59باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 59

9 اشعار

غزل شمارهٔ 60آورده ام شفیع دل زار خویش را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 60

9 اشعار

غزل شمارهٔ 61بشکافت غم این جان جگرخواره ما را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 61

8 اشعار

غزل شمارهٔ 62باز خدنگ شوق زد عشق در آب و خاک ما

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 62

6 اشعار

غزل شمارهٔ 63بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 63

9 اشعار

غزل شمارهٔ 64بشکفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 64

9 اشعار

غزل شمارهٔ 65برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 65

13 اشعار

غزل شمارهٔ 66برقع برافگن، ای پری، حسن بلاانگیز را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 66

9 اشعار

غزل شمارهٔ 67بهر تو خلقی می کشد آخر من بدنام را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 67

9 اشعار

غزل شمارهٔ 68پرده عاشقان درد پرده کند چو روی را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 68

10 اشعار

غزل شمارهٔ 69بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 69

7 اشعار

غزل شمارهٔ 70چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 70

8 اشعار

غزل شمارهٔ 71جانا، به پرسش یاد کن روزی من گم بوده را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 71

9 اشعار

غزل شمارهٔ 72چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 72

9 اشعار

غزل شمارهٔ 73چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 73

9 اشعار

غزل شمارهٔ 74دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 74

11 اشعار

غزل شمارهٔ 75دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 75

7 اشعار

غزل شمارهٔ 76رفت آنکه چشم راحت خوش می‌غنود ما را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 76

9 اشعار

غزل شمارهٔ 77رَخت صبوری تمام، سوخته شد سینه را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 77

7 اشعار

غزل شمارهٔ 78رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 78

15 اشعار

غزل شمارهٔ 79شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 79

7 اشعار

غزل شمارهٔ 80عشق از پی جان گرفت ما را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 80

9 اشعار

غزل شمارهٔ 81گر چه بر بود عقل و دین مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 81

9 اشعار

غزل شمارهٔ 82سری دارم که سامان نیست او را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 82

9 اشعار

غزل شمارهٔ 83گیرم که می نیرزم من بنده همدمی را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 83

7 اشعار

غزل شمارهٔ 84گذشت آرزو از حد به پای بوس تو ما را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 84

9 اشعار

غزل شمارهٔ 85من به هوس همی خورم ناوک سینه دوز را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 85

7 اشعار

غزل شمارهٔ 86من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شب‌ها

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 86

7 اشعار

غزل شمارهٔ 87نازکیی که دیده ام آن رخ همچو لاله را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 87

9 اشعار

غزل شمارهٔ 88یا رب، که داد آینه آن بت پرست را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 88

7 اشعار

غزل شمارهٔ 89وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 89

11 اشعار

غزل شمارهٔ 90دیوانه کرد زلف تو در یک نظر مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 90

7 اشعار

غزل شمارهٔ 91که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 91

10 اشعار

غزل شمارهٔ 92باز مدار، ای پسر، غمزه نیم خواب را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 92

7 اشعار

غزل شمارهٔ 93دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 93

7 اشعار

غزل شمارهٔ 94جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 94

9 اشعار

غزل شمارهٔ 95شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 95

9 اشعار

غزل شمارهٔ 96من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 96

7 اشعار

غزل شمارهٔ 97بی روی تو خوش کردم من تلخی هجران را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 97

7 اشعار

غزل شمارهٔ 98ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 98

7 اشعار

غزل شمارهٔ 99بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 99

8 اشعار

غزل شمارهٔ 100بهار آمد و سبزه نو شد به جوها

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 100

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 51–گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

غزل شمارهٔ 52–ای صبا، بوسه زن ز من در او را

غزل شمارهٔ 53–مهر بگشای لعل میگون را

غزل شمارهٔ 54–الا دمعی سارعت والهوا

غزل شمارهٔ 55–بگذشت و نظر نکرد ما را

غزل شمارهٔ 56–ای زلف چلیپای تو، غارتگر دین‌ها

غزل شمارهٔ 57–ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک را

غزل شمارهٔ 58–ای شهسوار، نرم ترک ران سمند را

غزل شمارهٔ 59–باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

غزل شمارهٔ 60–آورده ام شفیع دل زار خویش را

غزل شمارهٔ 61–بشکافت غم این جان جگرخواره ما را

غزل شمارهٔ 62–باز خدنگ شوق زد عشق در آب و خاک ما

غزل شمارهٔ 63–بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را

غزل شمارهٔ 64–بشکفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا

غزل شمارهٔ 65–برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

غزل شمارهٔ 66–برقع برافگن، ای پری، حسن بلاانگیز را

غزل شمارهٔ 67–بهر تو خلقی می کشد آخر من بدنام را

غزل شمارهٔ 68–پرده عاشقان درد پرده کند چو روی را

غزل شمارهٔ 69–بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها

غزل شمارهٔ 70–چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

غزل شمارهٔ 71–جانا، به پرسش یاد کن روزی من گم بوده را

غزل شمارهٔ 72–چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

غزل شمارهٔ 73–چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را

غزل شمارهٔ 74–دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

غزل شمارهٔ 75–دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا

غزل شمارهٔ 76–رفت آنکه چشم راحت خوش می‌غنود ما را

غزل شمارهٔ 77–رَخت صبوری تمام، سوخته شد سینه را

غزل شمارهٔ 78–رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

غزل شمارهٔ 79–شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 80–عشق از پی جان گرفت ما را

غزل شمارهٔ 81–گر چه بر بود عقل و دین مرا

غزل شمارهٔ 82–سری دارم که سامان نیست او را

غزل شمارهٔ 83–گیرم که می نیرزم من بنده همدمی را

غزل شمارهٔ 84–گذشت آرزو از حد به پای بوس تو ما را

غزل شمارهٔ 85–من به هوس همی خورم ناوک سینه دوز را

غزل شمارهٔ 86–من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شب‌ها

غزل شمارهٔ 87–نازکیی که دیده ام آن رخ همچو لاله را

غزل شمارهٔ 88–یا رب، که داد آینه آن بت پرست را

غزل شمارهٔ 89–وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

غزل شمارهٔ 90–دیوانه کرد زلف تو در یک نظر مرا

غزل شمارهٔ 91–که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا

غزل شمارهٔ 92–باز مدار، ای پسر، غمزه نیم خواب را

غزل شمارهٔ 93–دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا

غزل شمارهٔ 94–جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را

غزل شمارهٔ 95–شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

غزل شمارهٔ 96–من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

غزل شمارهٔ 97–بی روی تو خوش کردم من تلخی هجران را

غزل شمارهٔ 98–ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را

غزل شمارهٔ 99–بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

غزل شمارهٔ 100–بهار آمد و سبزه نو شد به جوها

صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 51–گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

غزل شمارهٔ 52–ای صبا، بوسه زن ز من در او را

غزل شمارهٔ 53–مهر بگشای لعل میگون را

غزل شمارهٔ 54–الا دمعی سارعت والهوا

غزل شمارهٔ 55–بگذشت و نظر نکرد ما را

غزل شمارهٔ 56–ای زلف چلیپای تو، غارتگر دین‌ها

غزل شمارهٔ 57–ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک را

غزل شمارهٔ 58–ای شهسوار، نرم ترک ران سمند را

غزل شمارهٔ 59–باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

غزل شمارهٔ 60–آورده ام شفیع دل زار خویش را

غزل شمارهٔ 61–بشکافت غم این جان جگرخواره ما را

غزل شمارهٔ 62–باز خدنگ شوق زد عشق در آب و خاک ما

غزل شمارهٔ 63–بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را

غزل شمارهٔ 64–بشکفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا

غزل شمارهٔ 65–برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

غزل شمارهٔ 66–برقع برافگن، ای پری، حسن بلاانگیز را

غزل شمارهٔ 67–بهر تو خلقی می کشد آخر من بدنام را

غزل شمارهٔ 68–پرده عاشقان درد پرده کند چو روی را

غزل شمارهٔ 69–بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها

غزل شمارهٔ 70–چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

غزل شمارهٔ 71–جانا، به پرسش یاد کن روزی من گم بوده را

غزل شمارهٔ 72–چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

غزل شمارهٔ 73–چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را

غزل شمارهٔ 74–دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

غزل شمارهٔ 75–دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا

غزل شمارهٔ 76–رفت آنکه چشم راحت خوش می‌غنود ما را

غزل شمارهٔ 51گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

غزل شمارهٔ 52ای صبا، بوسه زن ز من در او را

غزل شمارهٔ 53مهر بگشای لعل میگون را

غزل شمارهٔ 54الا دمعی سارعت والهوا

غزل شمارهٔ 55بگذشت و نظر نکرد ما را

غزل شمارهٔ 56ای زلف چلیپای تو، غارتگر دین‌ها

غزل شمارهٔ 57ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک را

غزل شمارهٔ 58ای شهسوار، نرم ترک ران سمند را

غزل شمارهٔ 59باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

غزل شمارهٔ 60آورده ام شفیع دل زار خویش را

غزل شمارهٔ 61بشکافت غم این جان جگرخواره ما را

غزل شمارهٔ 62باز خدنگ شوق زد عشق در آب و خاک ما

غزل شمارهٔ 63بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را

غزل شمارهٔ 64بشکفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا

غزل شمارهٔ 65برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

غزل شمارهٔ 66برقع برافگن، ای پری، حسن بلاانگیز را

غزل شمارهٔ 67بهر تو خلقی می کشد آخر من بدنام را

غزل شمارهٔ 68پرده عاشقان درد پرده کند چو روی را

غزل شمارهٔ 69بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها

غزل شمارهٔ 70چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

غزل شمارهٔ 71جانا، به پرسش یاد کن روزی من گم بوده را

غزل شمارهٔ 72چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

غزل شمارهٔ 73چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را

غزل شمارهٔ 74دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

غزل شمارهٔ 75دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا

غزل شمارهٔ 76رفت آنکه چشم راحت خوش می‌غنود ما را

غزل شمارهٔ 77رَخت صبوری تمام، سوخته شد سینه را

غزل شمارهٔ 78رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

غزل شمارهٔ 79شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 80عشق از پی جان گرفت ما را

غزل شمارهٔ 81گر چه بر بود عقل و دین مرا

غزل شمارهٔ 82سری دارم که سامان نیست او را

غزل شمارهٔ 83گیرم که می نیرزم من بنده همدمی را

غزل شمارهٔ 84گذشت آرزو از حد به پای بوس تو ما را

غزل شمارهٔ 85من به هوس همی خورم ناوک سینه دوز را

غزل شمارهٔ 86من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شب‌ها

غزل شمارهٔ 87نازکیی که دیده ام آن رخ همچو لاله را

غزل شمارهٔ 88یا رب، که داد آینه آن بت پرست را

غزل شمارهٔ 89وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

غزل شمارهٔ 90دیوانه کرد زلف تو در یک نظر مرا

غزل شمارهٔ 91که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا

غزل شمارهٔ 92باز مدار، ای پسر، غمزه نیم خواب را

غزل شمارهٔ 93دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا

غزل شمارهٔ 94جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را

غزل شمارهٔ 95شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

غزل شمارهٔ 96من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

غزل شمارهٔ 97بی روی تو خوش کردم من تلخی هجران را

غزل شمارهٔ 98ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را

غزل شمارهٔ 99بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

غزل شمارهٔ 100بهار آمد و سبزه نو شد به جوها

غزل شمارهٔ 51گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

غزل شمارهٔ 52ای صبا، بوسه زن ز من در او را

غزل شمارهٔ 53مهر بگشای لعل میگون را

غزل شمارهٔ 54الا دمعی سارعت والهوا

غزل شمارهٔ 55بگذشت و نظر نکرد ما را

غزل شمارهٔ 56ای زلف چلیپای تو، غارتگر دین‌ها

غزل شمارهٔ 57ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک را

غزل شمارهٔ 58ای شهسوار، نرم ترک ران سمند را

غزل شمارهٔ 59باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

غزل شمارهٔ 60آورده ام شفیع دل زار خویش را

غزل شمارهٔ 61بشکافت غم این جان جگرخواره ما را

غزل شمارهٔ 62باز خدنگ شوق زد عشق در آب و خاک ما

غزل شمارهٔ 63بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را

غزل شمارهٔ 64بشکفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا

غزل شمارهٔ 65برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

غزل شمارهٔ 66برقع برافگن، ای پری، حسن بلاانگیز را

غزل شمارهٔ 67بهر تو خلقی می کشد آخر من بدنام را

غزل شمارهٔ 68پرده عاشقان درد پرده کند چو روی را

غزل شمارهٔ 69بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها

غزل شمارهٔ 70چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

غزل شمارهٔ 71جانا، به پرسش یاد کن روزی من گم بوده را

غزل شمارهٔ 72چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

غزل شمارهٔ 73چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را

غزل شمارهٔ 74دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

غزل شمارهٔ 75دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا

غزل شمارهٔ 76رفت آنکه چشم راحت خوش می‌غنود ما را

غزل شمارهٔ 77رَخت صبوری تمام، سوخته شد سینه را

غزل شمارهٔ 78رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

غزل شمارهٔ 79شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 80عشق از پی جان گرفت ما را