صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 451میا غمزه زنان بیرون که هویی در جهان افتد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 451

12 اشعار

غزل شمارهٔ 452به روی چون گلت هر گه که این چشم ترم افتد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 452

7 اشعار

غزل شمارهٔ 453چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 453

7 اشعار

غزل شمارهٔ 454مهش گویم، و لیکن مه سخن گفتن نمی داند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 454

5 اشعار

غزل شمارهٔ 455چه پوشی پرده بر رویی که آن پنهان نمی‌ماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 455

7 اشعار

غزل شمارهٔ 456زهی از درد خود یک چشم را بینم نمی بیند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 456

8 اشعار

غزل شمارهٔ 457بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 457

9 اشعار

غزل شمارهٔ 458چو جان عاشقان آن ماه را سلطان و خان سازد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 458

8 اشعار

غزل شمارهٔ 459دمی نبود که آن غمزه جهانی خون نمی سازد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 459

7 اشعار

غزل شمارهٔ 460زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 460

9 اشعار

غزل شمارهٔ 461همه مستی خلق از ساغر و پیمانه می‌خیزد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 461

9 اشعار

غزل شمارهٔ 462هوایی می رسد کز سر گریبان چاک خواهم زد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 462

8 اشعار

غزل شمارهٔ 463دلت هر لحظه می‌گردد کجا روی وفا روید؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 463

8 اشعار

غزل شمارهٔ 464مشو پنهان برون آ، عالمی را جان بیاساید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 464

9 اشعار

غزل شمارهٔ 465رخی داری که وصف آن به خاطر درنمی‌گنجد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 465

8 اشعار

غزل شمارهٔ 466چو ترک مست من هر لحظه ای سوی دگر غلتد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 466

7 اشعار

غزل شمارهٔ 467چه خوش صبحی دمید امشب مرا از روی یار خود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 467

10 اشعار

غزل شمارهٔ 468دروغ و راستی کان غمزه غماز پیوندد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 468

7 اشعار

غزل شمارهٔ 469بتی کو هر دمم دشنامهای شکرین بخشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 469

7 اشعار

غزل شمارهٔ 470دلم برون شد از غمت، غمت ز دل برون نشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 470

6 اشعار

غزل شمارهٔ 471دل باز به جوش آمد، جانان که می آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 471

8 اشعار

غزل شمارهٔ 472ما را تو صنم باشی، دیگر به چه کار آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 472

8 اشعار

غزل شمارهٔ 473شمع من اگر یک شب از خانه برون آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 473

7 اشعار

غزل شمارهٔ 474از شیفتگان چون من، سر باز برون ناید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 474

8 اشعار

غزل شمارهٔ 475گفتم که ترا آخر دل خانه نمی یابد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 475

7 اشعار

غزل شمارهٔ 476آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 476

7 اشعار

غزل شمارهٔ 477چشمت گهی از غمزه هشیار نخواهد شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 477

6 اشعار

غزل شمارهٔ 478آن را که سر و کاری با چون تو نگار افتد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 478

7 اشعار

غزل شمارهٔ 479دردا که دگر ما را آن یار نمی پرسد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 479

5 اشعار

غزل شمارهٔ 480ماهی که به سوی خود صد دل نگران بیند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 480

8 اشعار

غزل شمارهٔ 481چون بهر خرامیدن بارم ز زمین خیزد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 481

9 اشعار

غزل شمارهٔ 482دولت نه به زور است و به زاری چه توان کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 482

7 اشعار

غزل شمارهٔ 483حاصل اگر از زلف تو یک بار توان کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 483

7 اشعار

غزل شمارهٔ 484تا غمزه خون ریز تو قصد دل ما کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 484

7 اشعار

غزل شمارهٔ 485زلفین تو سرگشته چو باد سحرم کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 485

7 اشعار

غزل شمارهٔ 486یک دل به سر کوی تو آباد نیابند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 486

9 اشعار

غزل شمارهٔ 487عشاق حیات از لب خندان تو یابند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 487

10 اشعار

غزل شمارهٔ 488شب دلشدگان دیده بیدار نبندند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 488

7 اشعار

غزل شمارهٔ 489صد جان به یکی دانگ به بازار فروشند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 489

7 اشعار

غزل شمارهٔ 490من بنده آن روی که دیدن نگذارند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 490

9 اشعار

غزل شمارهٔ 491ماییم درون سوخته، بیرون شده ای چند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 491

5 اشعار

غزل شمارهٔ 492ای کز رخ تو دیده، همه جان و جهان دید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 492

5 اشعار

غزل شمارهٔ 493هندوی مرا کشتن ترکانه ببیند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 493

6 اشعار

غزل شمارهٔ 494باد آمد و بویی زنگارم نرسانید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 494

9 اشعار

غزل شمارهٔ 495بویی ز سر زلف نگارین به من آرید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 495

5 اشعار

غزل شمارهٔ 496باد آمد و زان سرو خرامان خبر آورد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 496

11 اشعار

غزل شمارهٔ 497یک خنده بزن، زان لب لعل شکرآلود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 497

7 اشعار

غزل شمارهٔ 498ای هم نفسان، یک نفسم باز گذارید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 498

7 اشعار

غزل شمارهٔ 499دل رفت به سوی تو، همان سوی که شد ماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 499

7 اشعار

غزل شمارهٔ 500ای زلف تو دام دل دانا و خردمند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 500

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 451–میا غمزه زنان بیرون که هویی در جهان افتد

غزل شمارهٔ 452–به روی چون گلت هر گه که این چشم ترم افتد

غزل شمارهٔ 453–چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماند

غزل شمارهٔ 454–مهش گویم، و لیکن مه سخن گفتن نمی داند

غزل شمارهٔ 455–چه پوشی پرده بر رویی که آن پنهان نمی‌ماند

غزل شمارهٔ 456–زهی از درد خود یک چشم را بینم نمی بیند

غزل شمارهٔ 457–بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند

غزل شمارهٔ 458–چو جان عاشقان آن ماه را سلطان و خان سازد

غزل شمارهٔ 459–دمی نبود که آن غمزه جهانی خون نمی سازد

غزل شمارهٔ 460–زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزد

غزل شمارهٔ 461–همه مستی خلق از ساغر و پیمانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 462–هوایی می رسد کز سر گریبان چاک خواهم زد

غزل شمارهٔ 463–دلت هر لحظه می‌گردد کجا روی وفا روید؟

غزل شمارهٔ 464–مشو پنهان برون آ، عالمی را جان بیاساید

غزل شمارهٔ 465–رخی داری که وصف آن به خاطر درنمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 466–چو ترک مست من هر لحظه ای سوی دگر غلتد

غزل شمارهٔ 467–چه خوش صبحی دمید امشب مرا از روی یار خود

غزل شمارهٔ 468–دروغ و راستی کان غمزه غماز پیوندد

غزل شمارهٔ 469–بتی کو هر دمم دشنامهای شکرین بخشد

غزل شمارهٔ 470–دلم برون شد از غمت، غمت ز دل برون نشد

غزل شمارهٔ 471–دل باز به جوش آمد، جانان که می آید

غزل شمارهٔ 472–ما را تو صنم باشی، دیگر به چه کار آید

غزل شمارهٔ 473–شمع من اگر یک شب از خانه برون آید

غزل شمارهٔ 474–از شیفتگان چون من، سر باز برون ناید

غزل شمارهٔ 475–گفتم که ترا آخر دل خانه نمی یابد

غزل شمارهٔ 476–آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود

غزل شمارهٔ 477–چشمت گهی از غمزه هشیار نخواهد شد

غزل شمارهٔ 478–آن را که سر و کاری با چون تو نگار افتد

غزل شمارهٔ 479–دردا که دگر ما را آن یار نمی پرسد

غزل شمارهٔ 480–ماهی که به سوی خود صد دل نگران بیند

غزل شمارهٔ 481–چون بهر خرامیدن بارم ز زمین خیزد

غزل شمارهٔ 482–دولت نه به زور است و به زاری چه توان کرد

غزل شمارهٔ 483–حاصل اگر از زلف تو یک بار توان کرد

غزل شمارهٔ 484–تا غمزه خون ریز تو قصد دل ما کرد

غزل شمارهٔ 485–زلفین تو سرگشته چو باد سحرم کرد

غزل شمارهٔ 486–یک دل به سر کوی تو آباد نیابند

غزل شمارهٔ 487–عشاق حیات از لب خندان تو یابند

غزل شمارهٔ 488–شب دلشدگان دیده بیدار نبندند

غزل شمارهٔ 489–صد جان به یکی دانگ به بازار فروشند

غزل شمارهٔ 490–من بنده آن روی که دیدن نگذارند

غزل شمارهٔ 491–ماییم درون سوخته، بیرون شده ای چند

غزل شمارهٔ 492–ای کز رخ تو دیده، همه جان و جهان دید

غزل شمارهٔ 493–هندوی مرا کشتن ترکانه ببیند

غزل شمارهٔ 494–باد آمد و بویی زنگارم نرسانید

غزل شمارهٔ 495–بویی ز سر زلف نگارین به من آرید

غزل شمارهٔ 496–باد آمد و زان سرو خرامان خبر آورد

غزل شمارهٔ 497–یک خنده بزن، زان لب لعل شکرآلود

غزل شمارهٔ 498–ای هم نفسان، یک نفسم باز گذارید

غزل شمارهٔ 499–دل رفت به سوی تو، همان سوی که شد ماند

غزل شمارهٔ 500–ای زلف تو دام دل دانا و خردمند

صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 451–میا غمزه زنان بیرون که هویی در جهان افتد

غزل شمارهٔ 452–به روی چون گلت هر گه که این چشم ترم افتد

غزل شمارهٔ 453–چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماند

غزل شمارهٔ 454–مهش گویم، و لیکن مه سخن گفتن نمی داند

غزل شمارهٔ 455–چه پوشی پرده بر رویی که آن پنهان نمی‌ماند

غزل شمارهٔ 456–زهی از درد خود یک چشم را بینم نمی بیند

غزل شمارهٔ 457–بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند

غزل شمارهٔ 458–چو جان عاشقان آن ماه را سلطان و خان سازد

غزل شمارهٔ 459–دمی نبود که آن غمزه جهانی خون نمی سازد

غزل شمارهٔ 460–زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزد

غزل شمارهٔ 461–همه مستی خلق از ساغر و پیمانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 462–هوایی می رسد کز سر گریبان چاک خواهم زد

غزل شمارهٔ 463–دلت هر لحظه می‌گردد کجا روی وفا روید؟

غزل شمارهٔ 464–مشو پنهان برون آ، عالمی را جان بیاساید

غزل شمارهٔ 465–رخی داری که وصف آن به خاطر درنمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 466–چو ترک مست من هر لحظه ای سوی دگر غلتد

غزل شمارهٔ 467–چه خوش صبحی دمید امشب مرا از روی یار خود

غزل شمارهٔ 468–دروغ و راستی کان غمزه غماز پیوندد

غزل شمارهٔ 469–بتی کو هر دمم دشنامهای شکرین بخشد

غزل شمارهٔ 470–دلم برون شد از غمت، غمت ز دل برون نشد

غزل شمارهٔ 471–دل باز به جوش آمد، جانان که می آید

غزل شمارهٔ 472–ما را تو صنم باشی، دیگر به چه کار آید

غزل شمارهٔ 473–شمع من اگر یک شب از خانه برون آید

غزل شمارهٔ 474–از شیفتگان چون من، سر باز برون ناید

غزل شمارهٔ 475–گفتم که ترا آخر دل خانه نمی یابد

غزل شمارهٔ 476–آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود

غزل شمارهٔ 451میا غمزه زنان بیرون که هویی در جهان افتد

غزل شمارهٔ 452به روی چون گلت هر گه که این چشم ترم افتد

غزل شمارهٔ 453چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماند

غزل شمارهٔ 454مهش گویم، و لیکن مه سخن گفتن نمی داند

غزل شمارهٔ 455چه پوشی پرده بر رویی که آن پنهان نمی‌ماند

غزل شمارهٔ 456زهی از درد خود یک چشم را بینم نمی بیند

غزل شمارهٔ 457بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند

غزل شمارهٔ 458چو جان عاشقان آن ماه را سلطان و خان سازد

غزل شمارهٔ 459دمی نبود که آن غمزه جهانی خون نمی سازد

غزل شمارهٔ 460زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزد

غزل شمارهٔ 461همه مستی خلق از ساغر و پیمانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 462هوایی می رسد کز سر گریبان چاک خواهم زد

غزل شمارهٔ 463دلت هر لحظه می‌گردد کجا روی وفا روید؟

غزل شمارهٔ 464مشو پنهان برون آ، عالمی را جان بیاساید

غزل شمارهٔ 465رخی داری که وصف آن به خاطر درنمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 466چو ترک مست من هر لحظه ای سوی دگر غلتد

غزل شمارهٔ 467چه خوش صبحی دمید امشب مرا از روی یار خود

غزل شمارهٔ 468دروغ و راستی کان غمزه غماز پیوندد

غزل شمارهٔ 469بتی کو هر دمم دشنامهای شکرین بخشد

غزل شمارهٔ 470دلم برون شد از غمت، غمت ز دل برون نشد

غزل شمارهٔ 471دل باز به جوش آمد، جانان که می آید

غزل شمارهٔ 472ما را تو صنم باشی، دیگر به چه کار آید

غزل شمارهٔ 473شمع من اگر یک شب از خانه برون آید

غزل شمارهٔ 474از شیفتگان چون من، سر باز برون ناید

غزل شمارهٔ 475گفتم که ترا آخر دل خانه نمی یابد

غزل شمارهٔ 476آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود

غزل شمارهٔ 477چشمت گهی از غمزه هشیار نخواهد شد

غزل شمارهٔ 478آن را که سر و کاری با چون تو نگار افتد

غزل شمارهٔ 479دردا که دگر ما را آن یار نمی پرسد

غزل شمارهٔ 480ماهی که به سوی خود صد دل نگران بیند

غزل شمارهٔ 481چون بهر خرامیدن بارم ز زمین خیزد

غزل شمارهٔ 482دولت نه به زور است و به زاری چه توان کرد

غزل شمارهٔ 483حاصل اگر از زلف تو یک بار توان کرد

غزل شمارهٔ 484تا غمزه خون ریز تو قصد دل ما کرد

غزل شمارهٔ 485زلفین تو سرگشته چو باد سحرم کرد

غزل شمارهٔ 486یک دل به سر کوی تو آباد نیابند

غزل شمارهٔ 487عشاق حیات از لب خندان تو یابند

غزل شمارهٔ 488شب دلشدگان دیده بیدار نبندند

غزل شمارهٔ 489صد جان به یکی دانگ به بازار فروشند

غزل شمارهٔ 490من بنده آن روی که دیدن نگذارند

غزل شمارهٔ 491ماییم درون سوخته، بیرون شده ای چند

غزل شمارهٔ 492ای کز رخ تو دیده، همه جان و جهان دید

غزل شمارهٔ 493هندوی مرا کشتن ترکانه ببیند

غزل شمارهٔ 494باد آمد و بویی زنگارم نرسانید

غزل شمارهٔ 495بویی ز سر زلف نگارین به من آرید

غزل شمارهٔ 496باد آمد و زان سرو خرامان خبر آورد

غزل شمارهٔ 497یک خنده بزن، زان لب لعل شکرآلود

غزل شمارهٔ 498ای هم نفسان، یک نفسم باز گذارید

غزل شمارهٔ 499دل رفت به سوی تو، همان سوی که شد ماند

غزل شمارهٔ 500ای زلف تو دام دل دانا و خردمند

غزل شمارهٔ 451میا غمزه زنان بیرون که هویی در جهان افتد

غزل شمارهٔ 452به روی چون گلت هر گه که این چشم ترم افتد

غزل شمارهٔ 453چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماند

غزل شمارهٔ 454مهش گویم، و لیکن مه سخن گفتن نمی داند

غزل شمارهٔ 455چه پوشی پرده بر رویی که آن پنهان نمی‌ماند

غزل شمارهٔ 456زهی از درد خود یک چشم را بینم نمی بیند

غزل شمارهٔ 457بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند

غزل شمارهٔ 458چو جان عاشقان آن ماه را سلطان و خان سازد

غزل شمارهٔ 459دمی نبود که آن غمزه جهانی خون نمی سازد

غزل شمارهٔ 460زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزد

غزل شمارهٔ 461همه مستی خلق از ساغر و پیمانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 462هوایی می رسد کز سر گریبان چاک خواهم زد

غزل شمارهٔ 463دلت هر لحظه می‌گردد کجا روی وفا روید؟

غزل شمارهٔ 464مشو پنهان برون آ، عالمی را جان بیاساید

غزل شمارهٔ 465رخی داری که وصف آن به خاطر درنمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 466چو ترک مست من هر لحظه ای سوی دگر غلتد

غزل شمارهٔ 467چه خوش صبحی دمید امشب مرا از روی یار خود

غزل شمارهٔ 468دروغ و راستی کان غمزه غماز پیوندد

غزل شمارهٔ 469بتی کو هر دمم دشنامهای شکرین بخشد

غزل شمارهٔ 470دلم برون شد از غمت، غمت ز دل برون نشد

غزل شمارهٔ 471دل باز به جوش آمد، جانان که می آید

غزل شمارهٔ 472ما را تو صنم باشی، دیگر به چه کار آید

غزل شمارهٔ 473شمع من اگر یک شب از خانه برون آید

غزل شمارهٔ 474از شیفتگان چون من، سر باز برون ناید

غزل شمارهٔ 475گفتم که ترا آخر دل خانه نمی یابد

غزل شمارهٔ 476آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود

غزل شمارهٔ 477چشمت گهی از غمزه هشیار نخواهد شد

غزل شمارهٔ 478آن را که سر و کاری با چون تو نگار افتد

غزل شمارهٔ 479دردا که دگر ما را آن یار نمی پرسد

غزل شمارهٔ 480ماهی که به سوی خود صد دل نگران بیند