صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 401بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

9 اشعار

غزل شمارهٔ 402چه وزن ماه سما را برابر رویت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

7 اشعار

غزل شمارهٔ 403به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

10 اشعار

غزل شمارهٔ 404رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

12 اشعار

غزل شمارهٔ 405دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

5 اشعار

غزل شمارهٔ 406ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

7 اشعار

غزل شمارهٔ 407توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 407

13 اشعار

غزل شمارهٔ 408به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

9 اشعار

غزل شمارهٔ 409ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

5 اشعار

غزل شمارهٔ 410ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

11 اشعار

غزل شمارهٔ 411شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

8 اشعار

غزل شمارهٔ 412ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

7 اشعار

غزل شمارهٔ 413نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

5 اشعار

غزل شمارهٔ 414صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 414

10 اشعار

غزل شمارهٔ 415زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

9 اشعار

غزل شمارهٔ 416مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 416

8 اشعار

غزل شمارهٔ 417مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 417

10 اشعار

غزل شمارهٔ 418چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

11 اشعار

غزل شمارهٔ 419به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 419

9 اشعار

غزل شمارهٔ 420چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 420

9 اشعار

غزل شمارهٔ 421مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 421

8 اشعار

غزل شمارهٔ 422سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 422

7 اشعار

غزل شمارهٔ 423مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 423

10 اشعار

غزل شمارهٔ 424که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 424

9 اشعار

غزل شمارهٔ 425پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 425

7 اشعار

غزل شمارهٔ 426نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 426

6 اشعار

غزل شمارهٔ 427چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 427

9 اشعار

غزل شمارهٔ 428به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

7 اشعار

غزل شمارهٔ 429من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 429

5 اشعار

غزل شمارهٔ 430مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 430

9 اشعار

غزل شمارهٔ 431شبی، ای باد، سوی آن رخ گلگون نخواهی شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

7 اشعار

غزل شمارهٔ 432سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 432

9 اشعار

غزل شمارهٔ 433ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 433

9 اشعار

غزل شمارهٔ 434کسی را کاین چنین زلف و بناگوش آن چنان باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 434

9 اشعار

غزل شمارهٔ 435ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 435

6 اشعار

غزل شمارهٔ 436مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 436

6 اشعار

غزل شمارهٔ 437مبارک بامدادی کان جمال اندر نظر باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 437

9 اشعار

غزل شمارهٔ 438سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 438

6 اشعار

غزل شمارهٔ 439خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می‌باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 439

9 اشعار

غزل شمارهٔ 440به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 440

5 اشعار

غزل شمارهٔ 441هنوزت ناز گرد چشم خواب‌آلود می‌گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 441

7 اشعار

غزل شمارهٔ 442همه شب در دلم آن کافر خونخوار می‌گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 442

9 اشعار

غزل شمارهٔ 443کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 443

8 اشعار

غزل شمارهٔ 444سپهر هفتمین کانجا بسی برج روان گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 444

9 اشعار

غزل شمارهٔ 445دلم را گاه آن آمد که کام از عیش برگیرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 445

6 اشعار

غزل شمارهٔ 446بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 446

8 اشعار

غزل شمارهٔ 447خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 447

9 اشعار

غزل شمارهٔ 448سوار چابک من باز عزم لشکری دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 448

9 اشعار

غزل شمارهٔ 449مه روزه رسید و آفتابم روزه می دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 449

8 اشعار

غزل شمارهٔ 450اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 450

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 401–بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

غزل شمارهٔ 402–چه وزن ماه سما را برابر رویت

غزل شمارهٔ 403–به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

غزل شمارهٔ 404–رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

غزل شمارهٔ 405–دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

غزل شمارهٔ 406–ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

غزل شمارهٔ 407–توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

غزل شمارهٔ 408–به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

غزل شمارهٔ 409–ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

غزل شمارهٔ 410–ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

غزل شمارهٔ 411–شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

غزل شمارهٔ 412–ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

غزل شمارهٔ 413–نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 414–صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

غزل شمارهٔ 415–زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 416–مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

غزل شمارهٔ 417–مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

غزل شمارهٔ 418–چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

غزل شمارهٔ 419–به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

غزل شمارهٔ 420–چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

غزل شمارهٔ 421–مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

غزل شمارهٔ 422–سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

غزل شمارهٔ 423–مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

غزل شمارهٔ 424–که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

غزل شمارهٔ 425–پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

غزل شمارهٔ 426–نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

غزل شمارهٔ 427–چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 428–به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 429–من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 430–مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد

غزل شمارهٔ 431–شبی، ای باد، سوی آن رخ گلگون نخواهی شد

غزل شمارهٔ 432–سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد

غزل شمارهٔ 433–ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد

غزل شمارهٔ 434–کسی را کاین چنین زلف و بناگوش آن چنان باشد

غزل شمارهٔ 435–ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشد

غزل شمارهٔ 436–مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشد

غزل شمارهٔ 437–مبارک بامدادی کان جمال اندر نظر باشد

غزل شمارهٔ 438–سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشد

غزل شمارهٔ 439–خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می‌باشد

غزل شمارهٔ 440–به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 441–هنوزت ناز گرد چشم خواب‌آلود می‌گردد

غزل شمارهٔ 442–همه شب در دلم آن کافر خونخوار می‌گردد

غزل شمارهٔ 443–کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گردد

غزل شمارهٔ 444–سپهر هفتمین کانجا بسی برج روان گردد

غزل شمارهٔ 445–دلم را گاه آن آمد که کام از عیش برگیرد

غزل شمارهٔ 446–بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیرد

غزل شمارهٔ 447–خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد

غزل شمارهٔ 448–سوار چابک من باز عزم لشکری دارد

غزل شمارهٔ 449–مه روزه رسید و آفتابم روزه می دارد

غزل شمارهٔ 450–اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد

صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 401–بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

غزل شمارهٔ 402–چه وزن ماه سما را برابر رویت

غزل شمارهٔ 403–به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

غزل شمارهٔ 404–رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

غزل شمارهٔ 405–دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

غزل شمارهٔ 406–ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

غزل شمارهٔ 407–توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

غزل شمارهٔ 408–به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

غزل شمارهٔ 409–ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

غزل شمارهٔ 410–ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

غزل شمارهٔ 411–شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

غزل شمارهٔ 412–ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

غزل شمارهٔ 413–نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 414–صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

غزل شمارهٔ 415–زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 416–مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

غزل شمارهٔ 417–مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

غزل شمارهٔ 418–چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

غزل شمارهٔ 419–به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

غزل شمارهٔ 420–چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

غزل شمارهٔ 421–مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

غزل شمارهٔ 422–سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

غزل شمارهٔ 423–مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

غزل شمارهٔ 424–که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

غزل شمارهٔ 425–پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

غزل شمارهٔ 426–نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

غزل شمارهٔ 401بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

غزل شمارهٔ 402چه وزن ماه سما را برابر رویت

غزل شمارهٔ 403به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

غزل شمارهٔ 404رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

غزل شمارهٔ 405دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

غزل شمارهٔ 406ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

غزل شمارهٔ 407توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

غزل شمارهٔ 408به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

غزل شمارهٔ 409ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

غزل شمارهٔ 410ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

غزل شمارهٔ 411شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

غزل شمارهٔ 412ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

غزل شمارهٔ 413نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 414صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

غزل شمارهٔ 415زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 416مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

غزل شمارهٔ 417مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

غزل شمارهٔ 418چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

غزل شمارهٔ 419به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

غزل شمارهٔ 420چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

غزل شمارهٔ 421مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

غزل شمارهٔ 422سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

غزل شمارهٔ 423مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

غزل شمارهٔ 424که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

غزل شمارهٔ 425پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

غزل شمارهٔ 426نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

غزل شمارهٔ 427چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 428به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 429من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 430مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد

غزل شمارهٔ 431شبی، ای باد، سوی آن رخ گلگون نخواهی شد

غزل شمارهٔ 432سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد

غزل شمارهٔ 433ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد

غزل شمارهٔ 434کسی را کاین چنین زلف و بناگوش آن چنان باشد

غزل شمارهٔ 435ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشد

غزل شمارهٔ 436مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشد

غزل شمارهٔ 437مبارک بامدادی کان جمال اندر نظر باشد

غزل شمارهٔ 438سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشد

غزل شمارهٔ 439خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می‌باشد

غزل شمارهٔ 440به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 441هنوزت ناز گرد چشم خواب‌آلود می‌گردد

غزل شمارهٔ 442همه شب در دلم آن کافر خونخوار می‌گردد

غزل شمارهٔ 443کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گردد

غزل شمارهٔ 444سپهر هفتمین کانجا بسی برج روان گردد

غزل شمارهٔ 445دلم را گاه آن آمد که کام از عیش برگیرد

غزل شمارهٔ 446بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیرد

غزل شمارهٔ 447خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد

غزل شمارهٔ 448سوار چابک من باز عزم لشکری دارد

غزل شمارهٔ 449مه روزه رسید و آفتابم روزه می دارد

غزل شمارهٔ 450اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد

غزل شمارهٔ 401بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

غزل شمارهٔ 402چه وزن ماه سما را برابر رویت

غزل شمارهٔ 403به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

غزل شمارهٔ 404رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

غزل شمارهٔ 405دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

غزل شمارهٔ 406ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

غزل شمارهٔ 407توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

غزل شمارهٔ 408به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

غزل شمارهٔ 409ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

غزل شمارهٔ 410ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

غزل شمارهٔ 411شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

غزل شمارهٔ 412ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

غزل شمارهٔ 413نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 414صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

غزل شمارهٔ 415زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 416مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

غزل شمارهٔ 417مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

غزل شمارهٔ 418چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

غزل شمارهٔ 419به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

غزل شمارهٔ 420چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

غزل شمارهٔ 421مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

غزل شمارهٔ 422سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

غزل شمارهٔ 423مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

غزل شمارهٔ 424که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

غزل شمارهٔ 425پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

غزل شمارهٔ 426نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

غزل شمارهٔ 427چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 428به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 429من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 430مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد