صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 351شاخ گل از نسیم جلوه گر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 351

12 اشعار

غزل شمارهٔ 352دامن گل ز ابر پر گهر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 352

9 اشعار

غزل شمارهٔ 353شب گذشته ست و اول سحر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 353

9 اشعار

غزل شمارهٔ 354موی را نیست این میان که تراست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 354

7 اشعار

غزل شمارهٔ 355هر که در پیش چشم روشن ماست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 355

6 اشعار

غزل شمارهٔ 356عشق اگر چه نشان بخت بد است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 356

7 اشعار

غزل شمارهٔ 357با غمت شادی جهان هوس است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 357

7 اشعار

غزل شمارهٔ 358این جفا کارییت که نو به نو است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 358

7 اشعار

غزل شمارهٔ 359رخ تو نور دیده قمر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 359

7 اشعار

غزل شمارهٔ 360تن پاکت که زیر پیرهن است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 360

9 اشعار

غزل شمارهٔ 361روی نیکوی تو ز مه کم نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 361

7 اشعار

غزل شمارهٔ 362سرو را با قد تو هستی نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 362

7 اشعار

غزل شمارهٔ 363یار ما دل ز دوستان برداشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 363

9 اشعار

غزل شمارهٔ 364ترک مستم که قصد ایمان داشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 364

7 اشعار

غزل شمارهٔ 365از رخت ارغوان نمودار است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 365

8 اشعار

غزل شمارهٔ 366ترک من دی سخن به ره می‌گفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 366

7 اشعار

غزل شمارهٔ 367آنچه بر جان من ز غم رفته‌ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 367

6 اشعار

غزل شمارهٔ 368گل ز رخساره تو بی آب است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 368

7 اشعار

غزل شمارهٔ 369هر که روی تو دید جان دانست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 369

9 اشعار

غزل شمارهٔ 370بنده را با تو دوستداری خوست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 370

7 اشعار

غزل شمارهٔ 371سر زلف تو تا بجنبیده‌ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 371

9 اشعار

غزل شمارهٔ 372نگار من امشب سر ناز داشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 372

8 اشعار

غزل شمارهٔ 373دلم برد و بوی وفایی نداشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 373

9 اشعار

غزل شمارهٔ 374گلستان نسیم سحر یافته ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 374

8 اشعار

غزل شمارهٔ 375دل من به جانانی آویخته ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 375

9 اشعار

غزل شمارهٔ 376صبا کو به بوی تو جان پرور است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 376

11 اشعار

غزل شمارهٔ 377کجا دولت وصلش آرم به دست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 377

6 اشعار

غزل شمارهٔ 378بتی کز ویم رو به دیوانگی ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 378

7 اشعار

غزل شمارهٔ 379خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 379

11 اشعار

غزل شمارهٔ 380صد بلا افتاد و صد فتنه بخاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 380

11 اشعار

غزل شمارهٔ 381گر ترا ناز و بدخویی این است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 381

8 اشعار

غزل شمارهٔ 382بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 382

8 اشعار

غزل شمارهٔ 383یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 383

9 اشعار

غزل شمارهٔ 384بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 384

7 اشعار

غزل شمارهٔ 385باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 385

8 اشعار

غزل شمارهٔ 386کسی را به دور حسن تو پروای خواب نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 386

6 اشعار

غزل شمارهٔ 387از من آن کامیاب را چه غم است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 387

6 اشعار

غزل شمارهٔ 388هر عاشقی که ترسد از طعنه و ملامت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 388

9 اشعار

غزل شمارهٔ 389یارب، چه شد کان ترک ما ترک محبان کرده است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 389

7 اشعار

غزل شمارهٔ 390زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 390

9 اشعار

غزل شمارهٔ 391خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 391

7 اشعار

غزل شمارهٔ 392یک سخن گر من ازان جان و جهان خواهم یافت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 392

9 اشعار

غزل شمارهٔ 393یا رب، آن زلف تو هیچ اشکنه بی دل هست؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 393

9 اشعار

غزل شمارهٔ 394دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 394

7 اشعار

غزل شمارهٔ 395با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 395

9 اشعار

غزل شمارهٔ 396خیال روی تو چون در ناب در نظر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 396

7 اشعار

غزل شمارهٔ 397رخت کز آتش تبها به تاب در عرق است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 397

6 اشعار

غزل شمارهٔ 398جمال دوست مرا تا به چشم دیده شده ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 398

10 اشعار

غزل شمارهٔ 399دو اسپه پیک نظر می دوانم از چپ و راست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 399

5 اشعار

غزل شمارهٔ 400لطافت تو چنان در خیال ما بنشست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 400

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 351–شاخ گل از نسیم جلوه گر است

غزل شمارهٔ 352–دامن گل ز ابر پر گهر است

غزل شمارهٔ 353–شب گذشته ست و اول سحر است

غزل شمارهٔ 354–موی را نیست این میان که تراست

غزل شمارهٔ 355–هر که در پیش چشم روشن ماست

غزل شمارهٔ 356–عشق اگر چه نشان بخت بد است

غزل شمارهٔ 357–با غمت شادی جهان هوس است

غزل شمارهٔ 358–این جفا کارییت که نو به نو است

غزل شمارهٔ 359–رخ تو نور دیده قمر است

غزل شمارهٔ 360–تن پاکت که زیر پیرهن است

غزل شمارهٔ 361–روی نیکوی تو ز مه کم نیست

غزل شمارهٔ 362–سرو را با قد تو هستی نیست

غزل شمارهٔ 363–یار ما دل ز دوستان برداشت

غزل شمارهٔ 364–ترک مستم که قصد ایمان داشت

غزل شمارهٔ 365–از رخت ارغوان نمودار است

غزل شمارهٔ 366–ترک من دی سخن به ره می‌گفت

غزل شمارهٔ 367–آنچه بر جان من ز غم رفته‌ست

غزل شمارهٔ 368–گل ز رخساره تو بی آب است

غزل شمارهٔ 369–هر که روی تو دید جان دانست

غزل شمارهٔ 370–بنده را با تو دوستداری خوست

غزل شمارهٔ 371–سر زلف تو تا بجنبیده‌ست

غزل شمارهٔ 372–نگار من امشب سر ناز داشت

غزل شمارهٔ 373–دلم برد و بوی وفایی نداشت

غزل شمارهٔ 374–گلستان نسیم سحر یافته ست

غزل شمارهٔ 375–دل من به جانانی آویخته ست

غزل شمارهٔ 376–صبا کو به بوی تو جان پرور است

غزل شمارهٔ 377–کجا دولت وصلش آرم به دست

غزل شمارهٔ 378–بتی کز ویم رو به دیوانگی ست

غزل شمارهٔ 379–خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست

غزل شمارهٔ 380–صد بلا افتاد و صد فتنه بخاست

غزل شمارهٔ 381–گر ترا ناز و بدخویی این است

غزل شمارهٔ 382–بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت

غزل شمارهٔ 383–یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

غزل شمارهٔ 384–بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

غزل شمارهٔ 385–باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست

غزل شمارهٔ 386–کسی را به دور حسن تو پروای خواب نیست

غزل شمارهٔ 387–از من آن کامیاب را چه غم است

غزل شمارهٔ 388–هر عاشقی که ترسد از طعنه و ملامت

غزل شمارهٔ 389–یارب، چه شد کان ترک ما ترک محبان کرده است

غزل شمارهٔ 390–زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

غزل شمارهٔ 391–خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

غزل شمارهٔ 392–یک سخن گر من ازان جان و جهان خواهم یافت

غزل شمارهٔ 393–یا رب، آن زلف تو هیچ اشکنه بی دل هست؟

غزل شمارهٔ 394–دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

غزل شمارهٔ 395–با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

غزل شمارهٔ 396–خیال روی تو چون در ناب در نظر است

غزل شمارهٔ 397–رخت کز آتش تبها به تاب در عرق است

غزل شمارهٔ 398–جمال دوست مرا تا به چشم دیده شده ست

غزل شمارهٔ 399–دو اسپه پیک نظر می دوانم از چپ و راست

غزل شمارهٔ 400–لطافت تو چنان در خیال ما بنشست

صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 351–شاخ گل از نسیم جلوه گر است

غزل شمارهٔ 352–دامن گل ز ابر پر گهر است

غزل شمارهٔ 353–شب گذشته ست و اول سحر است

غزل شمارهٔ 354–موی را نیست این میان که تراست

غزل شمارهٔ 355–هر که در پیش چشم روشن ماست

غزل شمارهٔ 356–عشق اگر چه نشان بخت بد است

غزل شمارهٔ 357–با غمت شادی جهان هوس است

غزل شمارهٔ 358–این جفا کارییت که نو به نو است

غزل شمارهٔ 359–رخ تو نور دیده قمر است

غزل شمارهٔ 360–تن پاکت که زیر پیرهن است

غزل شمارهٔ 361–روی نیکوی تو ز مه کم نیست

غزل شمارهٔ 362–سرو را با قد تو هستی نیست

غزل شمارهٔ 363–یار ما دل ز دوستان برداشت

غزل شمارهٔ 364–ترک مستم که قصد ایمان داشت

غزل شمارهٔ 365–از رخت ارغوان نمودار است

غزل شمارهٔ 366–ترک من دی سخن به ره می‌گفت

غزل شمارهٔ 367–آنچه بر جان من ز غم رفته‌ست

غزل شمارهٔ 368–گل ز رخساره تو بی آب است

غزل شمارهٔ 369–هر که روی تو دید جان دانست

غزل شمارهٔ 370–بنده را با تو دوستداری خوست

غزل شمارهٔ 371–سر زلف تو تا بجنبیده‌ست

غزل شمارهٔ 372–نگار من امشب سر ناز داشت

غزل شمارهٔ 373–دلم برد و بوی وفایی نداشت

غزل شمارهٔ 374–گلستان نسیم سحر یافته ست

غزل شمارهٔ 375–دل من به جانانی آویخته ست

غزل شمارهٔ 376–صبا کو به بوی تو جان پرور است

غزل شمارهٔ 351شاخ گل از نسیم جلوه گر است

غزل شمارهٔ 352دامن گل ز ابر پر گهر است

غزل شمارهٔ 353شب گذشته ست و اول سحر است

غزل شمارهٔ 354موی را نیست این میان که تراست

غزل شمارهٔ 355هر که در پیش چشم روشن ماست

غزل شمارهٔ 356عشق اگر چه نشان بخت بد است

غزل شمارهٔ 357با غمت شادی جهان هوس است

غزل شمارهٔ 358این جفا کارییت که نو به نو است

غزل شمارهٔ 359رخ تو نور دیده قمر است

غزل شمارهٔ 360تن پاکت که زیر پیرهن است

غزل شمارهٔ 361روی نیکوی تو ز مه کم نیست

غزل شمارهٔ 362سرو را با قد تو هستی نیست

غزل شمارهٔ 363یار ما دل ز دوستان برداشت

غزل شمارهٔ 364ترک مستم که قصد ایمان داشت

غزل شمارهٔ 365از رخت ارغوان نمودار است

غزل شمارهٔ 366ترک من دی سخن به ره می‌گفت

غزل شمارهٔ 367آنچه بر جان من ز غم رفته‌ست

غزل شمارهٔ 368گل ز رخساره تو بی آب است

غزل شمارهٔ 369هر که روی تو دید جان دانست

غزل شمارهٔ 370بنده را با تو دوستداری خوست

غزل شمارهٔ 371سر زلف تو تا بجنبیده‌ست

غزل شمارهٔ 372نگار من امشب سر ناز داشت

غزل شمارهٔ 373دلم برد و بوی وفایی نداشت

غزل شمارهٔ 374گلستان نسیم سحر یافته ست

غزل شمارهٔ 375دل من به جانانی آویخته ست

غزل شمارهٔ 376صبا کو به بوی تو جان پرور است

غزل شمارهٔ 377کجا دولت وصلش آرم به دست

غزل شمارهٔ 378بتی کز ویم رو به دیوانگی ست

غزل شمارهٔ 379خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست

غزل شمارهٔ 380صد بلا افتاد و صد فتنه بخاست

غزل شمارهٔ 381گر ترا ناز و بدخویی این است

غزل شمارهٔ 382بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت

غزل شمارهٔ 383یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

غزل شمارهٔ 384بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

غزل شمارهٔ 385باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست

غزل شمارهٔ 386کسی را به دور حسن تو پروای خواب نیست

غزل شمارهٔ 387از من آن کامیاب را چه غم است

غزل شمارهٔ 388هر عاشقی که ترسد از طعنه و ملامت

غزل شمارهٔ 389یارب، چه شد کان ترک ما ترک محبان کرده است

غزل شمارهٔ 390زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

غزل شمارهٔ 391خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

غزل شمارهٔ 392یک سخن گر من ازان جان و جهان خواهم یافت

غزل شمارهٔ 393یا رب، آن زلف تو هیچ اشکنه بی دل هست؟

غزل شمارهٔ 394دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

غزل شمارهٔ 395با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

غزل شمارهٔ 396خیال روی تو چون در ناب در نظر است

غزل شمارهٔ 397رخت کز آتش تبها به تاب در عرق است

غزل شمارهٔ 398جمال دوست مرا تا به چشم دیده شده ست

غزل شمارهٔ 399دو اسپه پیک نظر می دوانم از چپ و راست

غزل شمارهٔ 400لطافت تو چنان در خیال ما بنشست

غزل شمارهٔ 351شاخ گل از نسیم جلوه گر است

غزل شمارهٔ 352دامن گل ز ابر پر گهر است

غزل شمارهٔ 353شب گذشته ست و اول سحر است

غزل شمارهٔ 354موی را نیست این میان که تراست

غزل شمارهٔ 355هر که در پیش چشم روشن ماست

غزل شمارهٔ 356عشق اگر چه نشان بخت بد است

غزل شمارهٔ 357با غمت شادی جهان هوس است

غزل شمارهٔ 358این جفا کارییت که نو به نو است

غزل شمارهٔ 359رخ تو نور دیده قمر است

غزل شمارهٔ 360تن پاکت که زیر پیرهن است

غزل شمارهٔ 361روی نیکوی تو ز مه کم نیست

غزل شمارهٔ 362سرو را با قد تو هستی نیست

غزل شمارهٔ 363یار ما دل ز دوستان برداشت

غزل شمارهٔ 364ترک مستم که قصد ایمان داشت

غزل شمارهٔ 365از رخت ارغوان نمودار است

غزل شمارهٔ 366ترک من دی سخن به ره می‌گفت

غزل شمارهٔ 367آنچه بر جان من ز غم رفته‌ست

غزل شمارهٔ 368گل ز رخساره تو بی آب است

غزل شمارهٔ 369هر که روی تو دید جان دانست

غزل شمارهٔ 370بنده را با تو دوستداری خوست

غزل شمارهٔ 371سر زلف تو تا بجنبیده‌ست

غزل شمارهٔ 372نگار من امشب سر ناز داشت

غزل شمارهٔ 373دلم برد و بوی وفایی نداشت

غزل شمارهٔ 374گلستان نسیم سحر یافته ست

غزل شمارهٔ 375دل من به جانانی آویخته ست

غزل شمارهٔ 376صبا کو به بوی تو جان پرور است

غزل شمارهٔ 377کجا دولت وصلش آرم به دست

غزل شمارهٔ 378بتی کز ویم رو به دیوانگی ست

غزل شمارهٔ 379خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست

غزل شمارهٔ 380صد بلا افتاد و صد فتنه بخاست