صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 301امشب که چشم من به ته پای او بخفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 301

7 اشعار

غزل شمارهٔ 302آب حیات من که نم از من دریغ داشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 302

10 اشعار

غزل شمارهٔ 303زیر کله نمونه روی تو مه نداشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 303

8 اشعار

غزل شمارهٔ 304ای باد، ازان بهار خبر ده که تا کجاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 304

9 اشعار

غزل شمارهٔ 305آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 305

9 اشعار

غزل شمارهٔ 306ماییم کافتاب غلام جمال ماست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

10 اشعار

غزل شمارهٔ 307ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 307

9 اشعار

غزل شمارهٔ 308از لعل آتشین تو دل کان آتش است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 308

6 اشعار

غزل شمارهٔ 309از بند زلف غمزدگان را سبب فرست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

5 اشعار

غزل شمارهٔ 310باز آن حریف بر سر سودای دیگرست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 310

9 اشعار

غزل شمارهٔ 311یارب، که این درخت گل از بوستان کیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

10 اشعار

غزل شمارهٔ 312لعل لبت به چاشنی از انگبین به است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 312

9 اشعار

غزل شمارهٔ 313گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 313

9 اشعار

غزل شمارهٔ 314آن خط پر بلا که در آغاز رستن است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 314

5 اشعار

غزل شمارهٔ 315از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

9 اشعار

غزل شمارهٔ 316من کیستم که این غم تو با چو من کسی ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 316

7 اشعار

غزل شمارهٔ 317ای آفتاب تافته از روی انورت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

7 اشعار

غزل شمارهٔ 318گیرم که نیست پرسش آزادگان فنت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 318

9 اشعار

غزل شمارهٔ 319ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

8 اشعار

غزل شمارهٔ 320ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

10 اشعار

غزل شمارهٔ 321ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

9 اشعار

غزل شمارهٔ 322رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

6 اشعار

غزل شمارهٔ 323مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

7 اشعار

غزل شمارهٔ 324مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

7 اشعار

غزل شمارهٔ 325چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

7 اشعار

غزل شمارهٔ 326شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

9 اشعار

غزل شمارهٔ 327هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

8 اشعار

غزل شمارهٔ 328کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

8 اشعار

غزل شمارهٔ 329شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

6 اشعار

غزل شمارهٔ 330چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

8 اشعار

غزل شمارهٔ 331مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

6 اشعار

غزل شمارهٔ 332بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 333کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

9 اشعار

غزل شمارهٔ 334سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

9 اشعار

غزل شمارهٔ 335چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

5 اشعار

غزل شمارهٔ 336رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

8 اشعار

غزل شمارهٔ 337کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

10 اشعار

غزل شمارهٔ 338نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

7 اشعار

غزل شمارهٔ 339ترا به دین و دیانت درون بپاید راست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

7 اشعار

غزل شمارهٔ 340هلال عید جهان را به نور خویش آراست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

7 اشعار

غزل شمارهٔ 341بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

9 اشعار

غزل شمارهٔ 342بهار غالیه در دامن صبا سوده ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

5 اشعار

غزل شمارهٔ 343بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

7 اشعار

غزل شمارهٔ 344مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

7 اشعار

غزل شمارهٔ 345رسید فصل گل و باد عنبر افشان است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

10 اشعار

غزل شمارهٔ 346هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

9 اشعار

غزل شمارهٔ 347شوق توام باز گریبان گرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

10 اشعار

غزل شمارهٔ 348جان که چنین تب کش سودای تست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

5 اشعار

غزل شمارهٔ 349آنکه دلم شیفته روی اوست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

8 اشعار

غزل شمارهٔ 350حسن تو کاندیشه به کارش گم است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–امشب که چشم من به ته پای او بخفت

غزل شمارهٔ 302–آب حیات من که نم از من دریغ داشت

غزل شمارهٔ 303–زیر کله نمونه روی تو مه نداشت

غزل شمارهٔ 304–ای باد، ازان بهار خبر ده که تا کجاست

غزل شمارهٔ 305–آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست

غزل شمارهٔ 306–ماییم کافتاب غلام جمال ماست

غزل شمارهٔ 307–ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است

غزل شمارهٔ 308–از لعل آتشین تو دل کان آتش است

غزل شمارهٔ 309–از بند زلف غمزدگان را سبب فرست

غزل شمارهٔ 310–باز آن حریف بر سر سودای دیگرست

غزل شمارهٔ 311–یارب، که این درخت گل از بوستان کیست

غزل شمارهٔ 312–لعل لبت به چاشنی از انگبین به است

غزل شمارهٔ 313–گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

غزل شمارهٔ 314–آن خط پر بلا که در آغاز رستن است

غزل شمارهٔ 315–از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست

غزل شمارهٔ 316–من کیستم که این غم تو با چو من کسی ست

غزل شمارهٔ 317–ای آفتاب تافته از روی انورت

غزل شمارهٔ 318–گیرم که نیست پرسش آزادگان فنت

غزل شمارهٔ 319–ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

غزل شمارهٔ 320–ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

غزل شمارهٔ 321–ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

غزل شمارهٔ 322–رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غزل شمارهٔ 323–مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

غزل شمارهٔ 324–مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

غزل شمارهٔ 325–چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

غزل شمارهٔ 326–شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

غزل شمارهٔ 327–هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

غزل شمارهٔ 328–کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

غزل شمارهٔ 329–شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

غزل شمارهٔ 330–چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

غزل شمارهٔ 331–مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست

غزل شمارهٔ 332–بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست

غزل شمارهٔ 333–کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت

غزل شمارهٔ 334–سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 335–چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟

غزل شمارهٔ 336–رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

غزل شمارهٔ 337–کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت

غزل شمارهٔ 338–نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست

غزل شمارهٔ 339–ترا به دین و دیانت درون بپاید راست

غزل شمارهٔ 340–هلال عید جهان را به نور خویش آراست

غزل شمارهٔ 341–بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست

غزل شمارهٔ 342–بهار غالیه در دامن صبا سوده ست

غزل شمارهٔ 343–بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست

غزل شمارهٔ 344–مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است

غزل شمارهٔ 345–رسید فصل گل و باد عنبر افشان است

غزل شمارهٔ 346–هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست

غزل شمارهٔ 347–شوق توام باز گریبان گرفت

غزل شمارهٔ 348–جان که چنین تب کش سودای تست

غزل شمارهٔ 349–آنکه دلم شیفته روی اوست

غزل شمارهٔ 350–حسن تو کاندیشه به کارش گم است

صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–امشب که چشم من به ته پای او بخفت

غزل شمارهٔ 302–آب حیات من که نم از من دریغ داشت

غزل شمارهٔ 303–زیر کله نمونه روی تو مه نداشت

غزل شمارهٔ 304–ای باد، ازان بهار خبر ده که تا کجاست

غزل شمارهٔ 305–آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست

غزل شمارهٔ 306–ماییم کافتاب غلام جمال ماست

غزل شمارهٔ 307–ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است

غزل شمارهٔ 308–از لعل آتشین تو دل کان آتش است

غزل شمارهٔ 309–از بند زلف غمزدگان را سبب فرست

غزل شمارهٔ 310–باز آن حریف بر سر سودای دیگرست

غزل شمارهٔ 311–یارب، که این درخت گل از بوستان کیست

غزل شمارهٔ 312–لعل لبت به چاشنی از انگبین به است

غزل شمارهٔ 313–گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

غزل شمارهٔ 314–آن خط پر بلا که در آغاز رستن است

غزل شمارهٔ 315–از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست

غزل شمارهٔ 316–من کیستم که این غم تو با چو من کسی ست

غزل شمارهٔ 317–ای آفتاب تافته از روی انورت

غزل شمارهٔ 318–گیرم که نیست پرسش آزادگان فنت

غزل شمارهٔ 319–ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

غزل شمارهٔ 320–ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

غزل شمارهٔ 321–ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

غزل شمارهٔ 322–رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غزل شمارهٔ 323–مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

غزل شمارهٔ 324–مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

غزل شمارهٔ 325–چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

غزل شمارهٔ 326–شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

غزل شمارهٔ 301امشب که چشم من به ته پای او بخفت

غزل شمارهٔ 302آب حیات من که نم از من دریغ داشت

غزل شمارهٔ 303زیر کله نمونه روی تو مه نداشت

غزل شمارهٔ 304ای باد، ازان بهار خبر ده که تا کجاست

غزل شمارهٔ 305آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست

غزل شمارهٔ 306ماییم کافتاب غلام جمال ماست

غزل شمارهٔ 307ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است

غزل شمارهٔ 308از لعل آتشین تو دل کان آتش است

غزل شمارهٔ 309از بند زلف غمزدگان را سبب فرست

غزل شمارهٔ 310باز آن حریف بر سر سودای دیگرست

غزل شمارهٔ 311یارب، که این درخت گل از بوستان کیست

غزل شمارهٔ 312لعل لبت به چاشنی از انگبین به است

غزل شمارهٔ 313گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

غزل شمارهٔ 314آن خط پر بلا که در آغاز رستن است

غزل شمارهٔ 315از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست

غزل شمارهٔ 316من کیستم که این غم تو با چو من کسی ست

غزل شمارهٔ 317ای آفتاب تافته از روی انورت

غزل شمارهٔ 318گیرم که نیست پرسش آزادگان فنت

غزل شمارهٔ 319ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

غزل شمارهٔ 320ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

غزل شمارهٔ 321ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

غزل شمارهٔ 322رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غزل شمارهٔ 323مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

غزل شمارهٔ 324مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

غزل شمارهٔ 325چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

غزل شمارهٔ 326شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

غزل شمارهٔ 327هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

غزل شمارهٔ 328کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

غزل شمارهٔ 329شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

غزل شمارهٔ 330چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

غزل شمارهٔ 331مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست

غزل شمارهٔ 332بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست

غزل شمارهٔ 333کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت

غزل شمارهٔ 334سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 335چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟

غزل شمارهٔ 336رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

غزل شمارهٔ 337کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت

غزل شمارهٔ 338نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست

غزل شمارهٔ 339ترا به دین و دیانت درون بپاید راست

غزل شمارهٔ 340هلال عید جهان را به نور خویش آراست

غزل شمارهٔ 341بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست

غزل شمارهٔ 342بهار غالیه در دامن صبا سوده ست

غزل شمارهٔ 343بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست

غزل شمارهٔ 344مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است

غزل شمارهٔ 345رسید فصل گل و باد عنبر افشان است

غزل شمارهٔ 346هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست

غزل شمارهٔ 347شوق توام باز گریبان گرفت

غزل شمارهٔ 348جان که چنین تب کش سودای تست

غزل شمارهٔ 349آنکه دلم شیفته روی اوست

غزل شمارهٔ 350حسن تو کاندیشه به کارش گم است

غزل شمارهٔ 301امشب که چشم من به ته پای او بخفت

غزل شمارهٔ 302آب حیات من که نم از من دریغ داشت

غزل شمارهٔ 303زیر کله نمونه روی تو مه نداشت

غزل شمارهٔ 304ای باد، ازان بهار خبر ده که تا کجاست

غزل شمارهٔ 305آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست

غزل شمارهٔ 306ماییم کافتاب غلام جمال ماست

غزل شمارهٔ 307ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است

غزل شمارهٔ 308از لعل آتشین تو دل کان آتش است

غزل شمارهٔ 309از بند زلف غمزدگان را سبب فرست

غزل شمارهٔ 310باز آن حریف بر سر سودای دیگرست

غزل شمارهٔ 311یارب، که این درخت گل از بوستان کیست

غزل شمارهٔ 312لعل لبت به چاشنی از انگبین به است

غزل شمارهٔ 313گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

غزل شمارهٔ 314آن خط پر بلا که در آغاز رستن است

غزل شمارهٔ 315از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست

غزل شمارهٔ 316من کیستم که این غم تو با چو من کسی ست

غزل شمارهٔ 317ای آفتاب تافته از روی انورت

غزل شمارهٔ 318گیرم که نیست پرسش آزادگان فنت

غزل شمارهٔ 319ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

غزل شمارهٔ 320ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

غزل شمارهٔ 321ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

غزل شمارهٔ 322رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غزل شمارهٔ 323مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

غزل شمارهٔ 324مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

غزل شمارهٔ 325چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

غزل شمارهٔ 326شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

غزل شمارهٔ 327هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

غزل شمارهٔ 328کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

غزل شمارهٔ 329شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

غزل شمارهٔ 330چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست