باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 251نیست شب وصل تو مه را رواج

غزل شمارهٔ 252درین خرابه مکش بهر گنج غصه و رنج

غزل شمارهٔ 253سر زلفت که هست از باد گاهی راست گاهی کج

غزل شمارهٔ 254ز ایوان کاخ میکده آمد علی الصباح

غزل شمارهٔ 255ایهاالساقی ادر کاس الصبوح

غزل شمارهٔ 256ای ز لعل تو زنده نام مسیح

غزل شمارهٔ 257دارم از پیر مغان نقل که در دین مسیح

غزل شمارهٔ 258ز مهر روی تو هر شب کنم نظاره صبح

غزل شمارهٔ 259رخش همت تند و ملک فقر را میدان فراخ

غزل شمارهٔ 260ای بی لب توام به دهان قند ناب تلخ

غزل شمارهٔ 261ما خسته خاطریم و دل افگار و دردمند

غزل شمارهٔ 262شد به نقش هستی خود بند شیخ خودپسند

غزل شمارهٔ 263ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند

غزل شمارهٔ 264دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند

غزل شمارهٔ 265دلم از حلقه زلف تو شد بند

غزل شمارهٔ 266از یار کهن نمی کنی یاد

غزل شمارهٔ 267شب ماه عید را ز شفق چرخ جلوه داد

غزل شمارهٔ 268چیست می دانی صدای چنگ و عود

غزل شمارهٔ 269خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

غزل شمارهٔ 270حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

غزل شمارهٔ 271ساقی به شکل جام زر آمد هلال عید

غزل شمارهٔ 272باز صبح طرب از مطلع امید دمید

غزل شمارهٔ 273ز سبزه گرد لب جوی خط تازه دمید

غزل شمارهٔ 274تو طفل خردسالی و ما پیر سالخورد

غزل شمارهٔ 275وصلت نیافت دل به خیال تو جان سپرد

غزل شمارهٔ 276خاکی که زیر پای خود آن شوخ بسپرد

غزل شمارهٔ 277چنین کان ترک عاشق‌کش به حسن خویش می‌نازد

غزل شمارهٔ 278چو ترک سرخوشم از خواب ناز برخیزد

غزل شمارهٔ 279خوش آن که غم عشقت با جان وی آمیزد

غزل شمارهٔ 280آن قوم که احرام سر کوی تو بستند

غزل شمارهٔ 281خرم دل آنها که به میخانه نشستند

غزل شمارهٔ 282با آنکه اهل دل ز علایق مجردند

غزل شمارهٔ 283سپاه دوست کزین سو سوار می گذرید

غزل شمارهٔ 284ای کسانی که در آن کوی گذاری دارید

غزل شمارهٔ 285میل خم ابروی توام پشت دو تا کرد

غزل شمارهٔ 286آمد خزان عمر و مرا گونه زرد کرد

غزل شمارهٔ 287تیر تو افتاد دور جان من افگار کرد

غزل شمارهٔ 288مطرب آهنگ ترنم های شوق انگیز کرد

غزل شمارهٔ 289آن سرو دی به قصد سلامم قیام کرد

غزل شمارهٔ 290وه که آن ترک پری پیکر مرا دیوانه کرد

غزل شمارهٔ 291دلم میل یکی سرو سهی کرد

غزل شمارهٔ 292شبی به سوی تو از دیده پای خواهم کرد

غزل شمارهٔ 293پیش تو جا نمی توانم کرد

غزل شمارهٔ 294پیش ازان روز که این طاق مقرنس کردند

غزل شمارهٔ 295بگذشت یار و سوی اسیران نظر نکرد

غزل شمارهٔ 296وه که آن سلطان به مظلومان نگاهی هم نکرد

غزل شمارهٔ 297چو ترک سرکش من پای در رکاب کند

غزل شمارهٔ 298هر شبی آهم حریم سدره را روشن کند

غزل شمارهٔ 299فرخنده عیدی کان جوان از پشت زین جولان کند

غزل شمارهٔ 300تا کی آن شوخ مرا بیند و نادیده کند