باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 701کی بود کی که ازین سوز درون باز رهم

غزل شمارهٔ 702هر دم ز تو بر سینه صد داغ جفا خواهم

غزل شمارهٔ 703چو نبود روی جانان دیدهٔ روشن نمی‌خواهم

غزل شمارهٔ 704هر صبح خروشی ز دل تنگ برآریم

غزل شمارهٔ 705از چشم خوابناک تو بی خواب مانده ایم

غزل شمارهٔ 706دمی نگذرد کز غمت خون نگریم

غزل شمارهٔ 707به عارض تو ز ماه تمام چون گویم

غزل شمارهٔ 708بیا ای اشک تا بر روزگار خویشتن گریم

غزل شمارهٔ 709زلف تو عمر ماست می گویم

غزل شمارهٔ 710جز آنکه مهر تو را جا به جان خود کردیم

غزل شمارهٔ 711به دیده ای که ز راه تو خار و خس چینم

غزل شمارهٔ 712کجا باشد چو تو شوخی کماندار و کمند افکن

غزل شمارهٔ 713همچو نقطه خال آن شیرین دهن

غزل شمارهٔ 714آن کان حسن بود و نبود از جهان نشان

غزل شمارهٔ 715بیا ای ساقی مهوش بده جام می رخشان

غزل شمارهٔ 716تو در پرده نهان ای کعبه جان

غزل شمارهٔ 717بناز ای چشم شوخت فتنه خوبان ترکستان

غزل شمارهٔ 718هر کس که بیند آن لعل خندان

غزل شمارهٔ 719چند ز آشوب می فتنه برانگیختن

غزل شمارهٔ 720چند از دگران وصف جمال تو شنیدن

غزل شمارهٔ 721ای شه تنگ قبایان مه زرین کمران

غزل شمارهٔ 722بگشاد نقاب از رخ گل باد بهاران

غزل شمارهٔ 723شد وزان سوی رزان باد خزان باز وزان

غزل شمارهٔ 724بودم آن روز درین میکده از دُردکشان

غزل شمارهٔ 725ای خاک نعل توسن تو تاج سرکشان

غزل شمارهٔ 726نه زهد آید مرا مانع ز بزم عشرت اندیشان

غزل شمارهٔ 727فزاید ز خط حسن نازک عذاران

غزل شمارهٔ 728ای همه سیمبران سنگ تو بر سینه زنان

غزل شمارهٔ 729حکایت کرد باد از گل، گل از پیراهن جانان

غزل شمارهٔ 730زهی ابرویت قبله پاک دینان

غزل شمارهٔ 731موسم عید و بهار خرم و شاه جهان

غزل شمارهٔ 732کنا شئون ذاتک فی وحدة البطون

غزل شمارهٔ 733ای به رخت هر نفس مهر دل ما فزون

غزل شمارهٔ 734دل چشمه چشمه شد ز خدنگ تو و کنون

غزل شمارهٔ 735ز درد تا شده چشمت چو اشک ما گلگون

غزل شمارهٔ 736تبارک الله ازین شکل و شیوه موزون

غزل شمارهٔ 737ای با لب تو طوطی شیرین زبان زبون

غزل شمارهٔ 738صوفی چه فغان است که من این الی این

غزل شمارهٔ 739ای ز خورشید رخت تا ماه بعد المشرقین

غزل شمارهٔ 740بیا ای اهل دل را قرة العین

غزل شمارهٔ 741ای ز لعلت کامجو روح الامین

غزل شمارهٔ 742ترک شهر آشوب من زینسان که شد صحرانشین

غزل شمارهٔ 743مشو سنگین دلا مشغول چوگان باختن چندین

غزل شمارهٔ 744کشیده بود مه از حسن سر به چرخ برین

غزل شمارهٔ 745پس از مردن به خاک من گذر کن غمگذار من

غزل شمارهٔ 746ای ز عشقت صد بلا بر جان غم پرورد من

غزل شمارهٔ 747روزی که می سرشت فلک آب و خاک من

غزل شمارهٔ 748نوبهاران که دمد شاخ گلی از گل من

غزل شمارهٔ 749زان خط کرام الکاتبین تا خواند حسب حال من

غزل شمارهٔ 750با یار کوچ کرده که گوید پیام من