باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 651بادی که گذارش به سر کوی تو یابم

غزل شمارهٔ 652نه نامه ای که در آنجا نشان نام تو یابم

غزل شمارهٔ 653خواهم که دمی در قدم آن پسر افتم

غزل شمارهٔ 654به کعبه رفتم و زانجا هوای کوی تو کردم

غزل شمارهٔ 655خیالی بود یارب دوش یا در خواب می‌دیدم

غزل شمارهٔ 656خاک آن در که چو کحل بصرش می دارم

غزل شمارهٔ 657بسی سوزند ازان شمع دل افروزی که من دارم

غزل شمارهٔ 658گرچه بر دل ز غم عشق تو باری دارم

غزل شمارهٔ 659خوشم که رو به ملاقات یار خود دارم

غزل شمارهٔ 660هر شبی کز ماه مهرافروز خود یاد آورم

غزل شمارهٔ 661هر شب دم گرم از دل غمناک برآرم

غزل شمارهٔ 662چو می دور ازان لعل میگون خورم

غزل شمارهٔ 663دهی شراب که بر نغمه رباب خورم

غزل شمارهٔ 664وقت آن شد که ره دیر مغان برگیرم

غزل شمارهٔ 665من دلخسته هر دم بهر آن نازک بدن میرم

غزل شمارهٔ 666گهر کز وصف آن لبهای شکرخند می ریزم

غزل شمارهٔ 667من ای ساقی نه آنم کز می گلرنگ بگریزم

غزل شمارهٔ 668نام آن ماه ندانم ز که نامش پرسم

غزل شمارهٔ 669بس که درد سر ز فریاد و فغان خود کشم

غزل شمارهٔ 670شبها که داغ فرقت آن ماه می کشم

غزل شمارهٔ 671ما نه آن قومیم کز بار کسی گردن کشیم

غزل شمارهٔ 672خیز تا رخت به سر منزل انصاف کشیم

غزل شمارهٔ 673نیاساید کس از افغان من جایی که من باشم

غزل شمارهٔ 674چو نتوانم که بر خوان وصالت میهمان باشم

غزل شمارهٔ 675در دور لبت بی می و پیمانه نباشم

غزل شمارهٔ 676چو نتوانم که بر خاک کف پایش جبین مالم

غزل شمارهٔ 677ز زلف تو رگی با جان و دل پیوسته می بینم

غزل شمارهٔ 678من بی صبر و دل کان شکل زیباهر زمان بینم

غزل شمارهٔ 679چه حسن است این که گر هر دم رخت را صد نظر بینم

غزل شمارهٔ 680بود آیا که من آن شکل همایون بینم

غزل شمارهٔ 681به راه توسنش صد نازنین را خاک می بینم

غزل شمارهٔ 682چون مرا دولت آن نیست که دیدار تو بینم

غزل شمارهٔ 683ز عشقت سینه بی غم نبینم

غزل شمارهٔ 684بس که شب‌ها دور ازان گل خاک بر سر می‌کنم

غزل شمارهٔ 685روی تو غایب از نظر گل را تماشا چون کنم

غزل شمارهٔ 686جدا ز لاله رخ خود بهار را چه کنم

غزل شمارهٔ 687غم رخم زرد می کند چه کنم

غزل شمارهٔ 688کی بود یارب که رو در یثرب و بطحا کنم

غزل شمارهٔ 689هر زمان گویم که مهر او ز دل بیرون کنم

غزل شمارهٔ 690من که با یاد رخت آن آستان مسکن کنم

غزل شمارهٔ 691هر زمانت پیش چشم خود تخیل می‌کنم

غزل شمارهٔ 692آرزوی دل خونین جگرانت خوانم

غزل شمارهٔ 693از عشق تبرا چه کنم چون نتوانم

غزل شمارهٔ 694تا با تو من دلشده یکجا ننشینم

غزل شمارهٔ 695سوی صحرا نی پی عیش و تماشا می روم

غزل شمارهٔ 696گر همی‌باشم به کنج خانه شیدا می‌شوم

غزل شمارهٔ 697از هر که نامت ای بت غماز بشنوم

غزل شمارهٔ 698اگر به کوی تو یک شب سری به خشت نهم

غزل شمارهٔ 699هر شب به پاسبان تو جان در میان نهم

غزل شمارهٔ 700من کیم تا رو به آن رخساره زیبا نهم