غزل شمارهٔ 697

از هر که نامت ای بت غماز بشنوم

خواهم که بازگوید تا باز بشنوم

صد ره حکایت تو به پایان اگر رسد

خواهم که بار دیگر از آغاز بشنوم

تعلیم غمزه تو بود هر کجا که من

قانون سحر و قاعده ناز بشنوم

هر شب به پای روزن و بام تو جا کنم

باشد که چون سخن کنی آواز بشنوم

خواهم به نرد عشق تو نقد دو کون باخت

تا کی فسون عقل دغاباز بشنوم

هر صبحدم ز شوق قدت سوی باغبان

آیم حدیث سرو سرافراز بشنوم

جامی نهفته دار غمش را میان جان

مپسند کز زبان کس این راز بشنوم