غزلیات

غزل شمارهٔ 151تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 151

10 اشعار

غزل شمارهٔ 152شوخی چشم حبیب فتنه ایام شد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

10 اشعار

غزل شمارهٔ 153دل اسباب طرب گم کرده در بند غم نان شد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 153

15 اشعار

غزل شمارهٔ 154دیگر از گریه به دل رسم فغان یاد آمد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 154

10 اشعار

غزل شمارهٔ 155ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

10 اشعار

غزل شمارهٔ 156چو زه به قصد نشان بر کمان بجنباند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

12 اشعار

غزل شمارهٔ 157نهم جبین به درش آستان بگرداند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

11 اشعار

غزل شمارهٔ 158نادان صنم من روش کار نداند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

12 اشعار

غزل شمارهٔ 159گر چنین ناز تو آماده یغما ماند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

10 اشعار

غزل شمارهٔ 160نفس از بیم خویت رشته پیچیده را ماند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

10 اشعار

غزل شمارهٔ 161دریغا که کام و لب از کار ماند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 161

10 اشعار

غزل شمارهٔ 162باید ز می هر آینه پرهیز گفته‌اند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

9 اشعار

غزل شمارهٔ 163بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

9 اشعار

غزل شمارهٔ 164مژده صبح درین تیره شبانم دادند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

10 اشعار

غزل شمارهٔ 165پروا اگر از عربده دوش نکردند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

10 اشعار

غزل شمارهٔ 166عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 167شوقم ز پند بر در فریاد می‌زند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

12 اشعار

غزل شمارهٔ 168ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

10 اشعار

غزل شمارهٔ 169بتان شهر ستم پیشه شهریارانند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

9 اشعار

غزل شمارهٔ 170دلستانان بحل اند ار چه جفا نیز کنند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

10 اشعار

غزل شمارهٔ 171آنان که وصل یار همی آرزو کنند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

9 اشعار

غزل شمارهٔ 172به مقصدی که مر آن را ره خدا گویند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

13 اشعار

غزل شمارهٔ 173به عشق از دو جهان بی نیاز باید بود

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

10 اشعار

غزل شمارهٔ 174دانست کز شهادتم امید حور بود

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 174

10 اشعار

غزل شمارهٔ 175قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

10 اشعار

غزل شمارهٔ 176چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 176

12 اشعار

غزل شمارهٔ 177دوش کز گردش بختم گله بر روی تو بود

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

12 اشعار

غزل شمارهٔ 178تاجر شوق بدان ره به تجارت نرود

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

11 اشعار

غزل شمارهٔ 179عاشق چو گفتیش که برو زود می‌رود

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

10 اشعار

غزل شمارهٔ 180چاک از جیبم به دامان می‌رود

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

11 اشعار

غزل شمارهٔ 181چون گویم از تو بر دل شیدا چه می‌رود؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

10 اشعار

غزل شمارهٔ 182چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

10 اشعار

غزل شمارهٔ 183دل نه تنها ز فراق تو فغان ساز دهد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

13 اشعار

غزل شمارهٔ 184دگر فریب بهارم سر جنون ندهد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 184

10 اشعار

غزل شمارهٔ 185غم چو به هم درافگند رو که مراد می‌دهد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

10 اشعار

غزل شمارهٔ 186داغم از پرده دل رو به قفا می‌آید

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 186

11 اشعار

غزل شمارهٔ 187نه از شرمست کز چشم وی آسان برنمی‌آید

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 187

13 اشعار

غزل شمارهٔ 188چه عیش از وعده چون باور ز عنوانم نمی‌آید

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 188

11 اشعار

غزل شمارهٔ 189کسی بامن چه در صورت پرستی حرف دین گوید

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 189

10 اشعار

غزل شمارهٔ 190ز بس تاب خرام کلکم آذر بیزد از کاغذ

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 190

10 اشعار

غزل شمارهٔ 191به مرگ من که پس از من به مرگ من یاد آر

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

11 اشعار

غزل شمارهٔ 192ای دل از گلبن امید نشانی به من آر

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 192

10 اشعار

غزل شمارهٔ 193مژده ای ذوق خرابی که بهارست بهار

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 193

12 اشعار

غزل شمارهٔ 194بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

9 اشعار

غزل شمارهٔ 195بتی دارم ز شنگی روزگاران خو، بهاران بر

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 195

11 اشعار

غزل شمارهٔ 196بیا و جوش تمنای دیدنم بنگر

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 196

11 اشعار

غزل شمارهٔ 197در گریه از بس نازکی رخ مانده بر خاکش نگر

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 197

10 اشعار

غزل شمارهٔ 198بر دل نفس غمم سرآور

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 198

12 اشعار

غزل شمارهٔ 199ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آور

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 199

9 اشعار

غزل شمارهٔ 200ای شوق به ما عربده بسیار میاموز

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

12 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 151–تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد

غزل شمارهٔ 152–شوخی چشم حبیب فتنه ایام شد

غزل شمارهٔ 153–دل اسباب طرب گم کرده در بند غم نان شد

غزل شمارهٔ 154–دیگر از گریه به دل رسم فغان یاد آمد

غزل شمارهٔ 155–ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد

غزل شمارهٔ 156–چو زه به قصد نشان بر کمان بجنباند

غزل شمارهٔ 157–نهم جبین به درش آستان بگرداند

غزل شمارهٔ 158–نادان صنم من روش کار نداند

غزل شمارهٔ 159–گر چنین ناز تو آماده یغما ماند

غزل شمارهٔ 160–نفس از بیم خویت رشته پیچیده را ماند

غزل شمارهٔ 161–دریغا که کام و لب از کار ماند

غزل شمارهٔ 162–باید ز می هر آینه پرهیز گفته‌اند

غزل شمارهٔ 163–بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غزل شمارهٔ 164–مژده صبح درین تیره شبانم دادند

غزل شمارهٔ 165–پروا اگر از عربده دوش نکردند

غزل شمارهٔ 166–عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند

غزل شمارهٔ 167–شوقم ز پند بر در فریاد می‌زند

غزل شمارهٔ 168–ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غزل شمارهٔ 169–بتان شهر ستم پیشه شهریارانند

غزل شمارهٔ 170–دلستانان بحل اند ار چه جفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 171–آنان که وصل یار همی آرزو کنند

غزل شمارهٔ 172–به مقصدی که مر آن را ره خدا گویند

غزل شمارهٔ 173–به عشق از دو جهان بی نیاز باید بود

غزل شمارهٔ 174–دانست کز شهادتم امید حور بود

غزل شمارهٔ 175–قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غزل شمارهٔ 176–چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود

غزل شمارهٔ 177–دوش کز گردش بختم گله بر روی تو بود

غزل شمارهٔ 178–تاجر شوق بدان ره به تجارت نرود

غزل شمارهٔ 179–عاشق چو گفتیش که برو زود می‌رود

غزل شمارهٔ 180–چاک از جیبم به دامان می‌رود

غزل شمارهٔ 181–چون گویم از تو بر دل شیدا چه می‌رود؟

غزل شمارهٔ 182–چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود

غزل شمارهٔ 183–دل نه تنها ز فراق تو فغان ساز دهد

غزل شمارهٔ 184–دگر فریب بهارم سر جنون ندهد

غزل شمارهٔ 185–غم چو به هم درافگند رو که مراد می‌دهد

غزل شمارهٔ 186–داغم از پرده دل رو به قفا می‌آید

غزل شمارهٔ 187–نه از شرمست کز چشم وی آسان برنمی‌آید

غزل شمارهٔ 188–چه عیش از وعده چون باور ز عنوانم نمی‌آید

غزل شمارهٔ 189–کسی بامن چه در صورت پرستی حرف دین گوید

غزل شمارهٔ 190–ز بس تاب خرام کلکم آذر بیزد از کاغذ

غزل شمارهٔ 191–به مرگ من که پس از من به مرگ من یاد آر

غزل شمارهٔ 192–ای دل از گلبن امید نشانی به من آر

غزل شمارهٔ 193–مژده ای ذوق خرابی که بهارست بهار

غزل شمارهٔ 194–بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر

غزل شمارهٔ 195–بتی دارم ز شنگی روزگاران خو، بهاران بر

غزل شمارهٔ 196–بیا و جوش تمنای دیدنم بنگر

غزل شمارهٔ 197–در گریه از بس نازکی رخ مانده بر خاکش نگر

غزل شمارهٔ 198–بر دل نفس غمم سرآور

غزل شمارهٔ 199–ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آور

غزل شمارهٔ 200–ای شوق به ما عربده بسیار میاموز

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 151–تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد

غزل شمارهٔ 152–شوخی چشم حبیب فتنه ایام شد

غزل شمارهٔ 153–دل اسباب طرب گم کرده در بند غم نان شد

غزل شمارهٔ 154–دیگر از گریه به دل رسم فغان یاد آمد

غزل شمارهٔ 155–ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد

غزل شمارهٔ 156–چو زه به قصد نشان بر کمان بجنباند

غزل شمارهٔ 157–نهم جبین به درش آستان بگرداند

غزل شمارهٔ 158–نادان صنم من روش کار نداند

غزل شمارهٔ 159–گر چنین ناز تو آماده یغما ماند

غزل شمارهٔ 160–نفس از بیم خویت رشته پیچیده را ماند

غزل شمارهٔ 161–دریغا که کام و لب از کار ماند

غزل شمارهٔ 162–باید ز می هر آینه پرهیز گفته‌اند

غزل شمارهٔ 163–بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غزل شمارهٔ 164–مژده صبح درین تیره شبانم دادند

غزل شمارهٔ 165–پروا اگر از عربده دوش نکردند

غزل شمارهٔ 166–عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند

غزل شمارهٔ 167–شوقم ز پند بر در فریاد می‌زند

غزل شمارهٔ 168–ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غزل شمارهٔ 169–بتان شهر ستم پیشه شهریارانند

غزل شمارهٔ 170–دلستانان بحل اند ار چه جفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 171–آنان که وصل یار همی آرزو کنند

غزل شمارهٔ 172–به مقصدی که مر آن را ره خدا گویند

غزل شمارهٔ 173–به عشق از دو جهان بی نیاز باید بود

غزل شمارهٔ 174–دانست کز شهادتم امید حور بود

غزل شمارهٔ 175–قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غزل شمارهٔ 176–چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود

غزل شمارهٔ 151تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد

غزل شمارهٔ 152شوخی چشم حبیب فتنه ایام شد

غزل شمارهٔ 153دل اسباب طرب گم کرده در بند غم نان شد

غزل شمارهٔ 154دیگر از گریه به دل رسم فغان یاد آمد

غزل شمارهٔ 155ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد

غزل شمارهٔ 156چو زه به قصد نشان بر کمان بجنباند

غزل شمارهٔ 157نهم جبین به درش آستان بگرداند

غزل شمارهٔ 158نادان صنم من روش کار نداند

غزل شمارهٔ 159گر چنین ناز تو آماده یغما ماند

غزل شمارهٔ 160نفس از بیم خویت رشته پیچیده را ماند

غزل شمارهٔ 161دریغا که کام و لب از کار ماند

غزل شمارهٔ 162باید ز می هر آینه پرهیز گفته‌اند

غزل شمارهٔ 163بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غزل شمارهٔ 164مژده صبح درین تیره شبانم دادند

غزل شمارهٔ 165پروا اگر از عربده دوش نکردند

غزل شمارهٔ 166عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند

غزل شمارهٔ 167شوقم ز پند بر در فریاد می‌زند

غزل شمارهٔ 168ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غزل شمارهٔ 169بتان شهر ستم پیشه شهریارانند

غزل شمارهٔ 170دلستانان بحل اند ار چه جفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 171آنان که وصل یار همی آرزو کنند

غزل شمارهٔ 172به مقصدی که مر آن را ره خدا گویند

غزل شمارهٔ 173به عشق از دو جهان بی نیاز باید بود

غزل شمارهٔ 174دانست کز شهادتم امید حور بود

غزل شمارهٔ 175قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غزل شمارهٔ 176چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود

غزل شمارهٔ 177دوش کز گردش بختم گله بر روی تو بود

غزل شمارهٔ 178تاجر شوق بدان ره به تجارت نرود

غزل شمارهٔ 179عاشق چو گفتیش که برو زود می‌رود

غزل شمارهٔ 180چاک از جیبم به دامان می‌رود

غزل شمارهٔ 181چون گویم از تو بر دل شیدا چه می‌رود؟

غزل شمارهٔ 182چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود

غزل شمارهٔ 183دل نه تنها ز فراق تو فغان ساز دهد

غزل شمارهٔ 184دگر فریب بهارم سر جنون ندهد

غزل شمارهٔ 185غم چو به هم درافگند رو که مراد می‌دهد

غزل شمارهٔ 186داغم از پرده دل رو به قفا می‌آید

غزل شمارهٔ 187نه از شرمست کز چشم وی آسان برنمی‌آید

غزل شمارهٔ 188چه عیش از وعده چون باور ز عنوانم نمی‌آید

غزل شمارهٔ 189کسی بامن چه در صورت پرستی حرف دین گوید

غزل شمارهٔ 190ز بس تاب خرام کلکم آذر بیزد از کاغذ

غزل شمارهٔ 191به مرگ من که پس از من به مرگ من یاد آر

غزل شمارهٔ 192ای دل از گلبن امید نشانی به من آر

غزل شمارهٔ 193مژده ای ذوق خرابی که بهارست بهار

غزل شمارهٔ 194بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر

غزل شمارهٔ 195بتی دارم ز شنگی روزگاران خو، بهاران بر

غزل شمارهٔ 196بیا و جوش تمنای دیدنم بنگر

غزل شمارهٔ 197در گریه از بس نازکی رخ مانده بر خاکش نگر

غزل شمارهٔ 198بر دل نفس غمم سرآور

غزل شمارهٔ 199ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آور

غزل شمارهٔ 200ای شوق به ما عربده بسیار میاموز

غزل شمارهٔ 151تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد

غزل شمارهٔ 152شوخی چشم حبیب فتنه ایام شد

غزل شمارهٔ 153دل اسباب طرب گم کرده در بند غم نان شد

غزل شمارهٔ 154دیگر از گریه به دل رسم فغان یاد آمد

غزل شمارهٔ 155ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد

غزل شمارهٔ 156چو زه به قصد نشان بر کمان بجنباند

غزل شمارهٔ 157نهم جبین به درش آستان بگرداند

غزل شمارهٔ 158نادان صنم من روش کار نداند

غزل شمارهٔ 159گر چنین ناز تو آماده یغما ماند

غزل شمارهٔ 160نفس از بیم خویت رشته پیچیده را ماند

غزل شمارهٔ 161دریغا که کام و لب از کار ماند

غزل شمارهٔ 162باید ز می هر آینه پرهیز گفته‌اند

غزل شمارهٔ 163بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غزل شمارهٔ 164مژده صبح درین تیره شبانم دادند

غزل شمارهٔ 165پروا اگر از عربده دوش نکردند

غزل شمارهٔ 166عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند

غزل شمارهٔ 167شوقم ز پند بر در فریاد می‌زند

غزل شمارهٔ 168ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غزل شمارهٔ 169بتان شهر ستم پیشه شهریارانند

غزل شمارهٔ 170دلستانان بحل اند ار چه جفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 171آنان که وصل یار همی آرزو کنند

غزل شمارهٔ 172به مقصدی که مر آن را ره خدا گویند

غزل شمارهٔ 173به عشق از دو جهان بی نیاز باید بود

غزل شمارهٔ 174دانست کز شهادتم امید حور بود

غزل شمارهٔ 175قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غزل شمارهٔ 176چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود

غزل شمارهٔ 177دوش کز گردش بختم گله بر روی تو بود

غزل شمارهٔ 178تاجر شوق بدان ره به تجارت نرود

غزل شمارهٔ 179عاشق چو گفتیش که برو زود می‌رود

غزل شمارهٔ 180چاک از جیبم به دامان می‌رود