غزل شمارهٔ 182

چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود

خوش بهشتی ست که کس راه نشین تو شود

لبم از نام تو آن مایه پرستی که اگر

بوسه بر غنچه زنم غنچه نگین تو شود

چون بسنجد که نه آنست بکاهد از شرم

ماه یکچند ببالد که جبین تو شود

صد قیامت بگدازند و به هم آمیزند

تا خمیر دل هنگامه گزین تو شود

تاب هنگامه درد آرم و گویم هیهات

چه کنم تا غم هجر تو یقین تو شود؟

به سخن پیچم و اندوه گسارش گردم

برم از غیر دلی را که حزین تو شود

جلوه جز در دل آگاه سرایت نکند

من در آتش فتم از هر که قرین تو شود

چشم و دل باخته ام داد هنر خواهد داد

آن که چون من همه دان و همه بین تو شود

کفر و دین چیست جز آرایش پندار وجود؟

پاک شو پاک، که هم کفر تو دین تو شود

دوزخ تافته ای هست نهادت غالب

آه از آن دم که دم بازپسین تو شود