غزلیات

غزل شمارهٔ 301شاها به بزم جشن چو شاهان شراب خواه

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 301

17 اشعار

غزل شمارهٔ 302بتی دارم از اهل دل رم گرفته

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 302

12 اشعار

غزل شمارهٔ 303مر ز فنا فراغ را مژده برگ و ساز ده

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 303

10 اشعار

غزل شمارهٔ 304گاهی به چشم دشمن و گاهی در آینه

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 304

10 اشعار

غزل شمارهٔ 305بر دست و پای بند گرانی نهاده ای

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 305

10 اشعار

غزل شمارهٔ 306چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

12 اشعار

غزل شمارهٔ 307می‌رود خنده به سامان بهاران زده‌ای

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 307

12 اشعار

غزل شمارهٔ 308کیستم دست به مشاطگی جان زده‌ای

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 308

13 اشعار

غزل شمارهٔ 309دارم دلی ز غصه گران‌بار بوده‌ای

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

10 اشعار

غزل شمارهٔ 310سرچشمه خونست ز دل تا به زبان های

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 310

10 اشعار

غزل شمارهٔ 311در زمهریر سینه آسودگان نه ای

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

11 اشعار

غزل شمارهٔ 312خشنود شوی چون دل خشنود نیابی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 312

10 اشعار

غزل شمارهٔ 313دلم در ناله از پهلوی داغ سینه تابستی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 313

15 اشعار

غزل شمارهٔ 314گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 314

13 اشعار

غزل شمارهٔ 315در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

10 اشعار

غزل شمارهٔ 316اندوه پرافشانی از چهره عیانستی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 316

12 اشعار

غزل شمارهٔ 317ای موج گل نوید تماشای کیستی؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

11 اشعار

غزل شمارهٔ 318به دل ز عربده جایی که داشتی داری

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 318

10 اشعار

غزل شمارهٔ 319ای به صدمه ای آهی بر دلت ز ما باری

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

10 اشعار

غزل شمارهٔ 320نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

9 اشعار

غزل شمارهٔ 321دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

11 اشعار

غزل شمارهٔ 322از جسم به جان نقاب تا کی؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

7 اشعار

غزل شمارهٔ 323نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

12 اشعار

غزل شمارهٔ 324ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

10 اشعار

غزل شمارهٔ 325رفت آن که کسب بوی تو از باد کردمی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

10 اشعار

غزل شمارهٔ 326دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

10 اشعار

غزل شمارهٔ 327اگر به شرع سخن در بیان بگردانی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

10 اشعار

غزل شمارهٔ 328مژده خرمی و بی خللی را مانی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

9 اشعار

غزل شمارهٔ 329بدین خوبی خرد گوید که کام دل مخواه از وی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

11 اشعار

غزل شمارهٔ 330ای که گفتم ندهی داد دل آری ندهی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

12 اشعار

غزل شمارهٔ 331همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

10 اشعار

غزل شمارهٔ 332تابم ز دل برد کافرادایی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

10 اشعار

غزل شمارهٔ 333زاهد که و مسجد چه و محراب کجایی؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

10 اشعار

غزل شمارهٔ 334کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–شاها به بزم جشن چو شاهان شراب خواه

غزل شمارهٔ 302–بتی دارم از اهل دل رم گرفته

غزل شمارهٔ 303–مر ز فنا فراغ را مژده برگ و ساز ده

غزل شمارهٔ 304–گاهی به چشم دشمن و گاهی در آینه

غزل شمارهٔ 305–بر دست و پای بند گرانی نهاده ای

غزل شمارهٔ 306–چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 307–می‌رود خنده به سامان بهاران زده‌ای

غزل شمارهٔ 308–کیستم دست به مشاطگی جان زده‌ای

غزل شمارهٔ 309–دارم دلی ز غصه گران‌بار بوده‌ای

غزل شمارهٔ 310–سرچشمه خونست ز دل تا به زبان های

غزل شمارهٔ 311–در زمهریر سینه آسودگان نه ای

غزل شمارهٔ 312–خشنود شوی چون دل خشنود نیابی

غزل شمارهٔ 313–دلم در ناله از پهلوی داغ سینه تابستی

غزل شمارهٔ 314–گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟

غزل شمارهٔ 315–در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

غزل شمارهٔ 316–اندوه پرافشانی از چهره عیانستی

غزل شمارهٔ 317–ای موج گل نوید تماشای کیستی؟

غزل شمارهٔ 318–به دل ز عربده جایی که داشتی داری

غزل شمارهٔ 319–ای به صدمه ای آهی بر دلت ز ما باری

غزل شمارهٔ 320–نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری

غزل شمارهٔ 321–دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری

غزل شمارهٔ 322–از جسم به جان نقاب تا کی؟

غزل شمارهٔ 323–نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی

غزل شمارهٔ 324–ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی

غزل شمارهٔ 325–رفت آن که کسب بوی تو از باد کردمی

غزل شمارهٔ 326–دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غزل شمارهٔ 327–اگر به شرع سخن در بیان بگردانی

غزل شمارهٔ 328–مژده خرمی و بی خللی را مانی

غزل شمارهٔ 329–بدین خوبی خرد گوید که کام دل مخواه از وی

غزل شمارهٔ 330–ای که گفتم ندهی داد دل آری ندهی

غزل شمارهٔ 331–همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غزل شمارهٔ 332–تابم ز دل برد کافرادایی

غزل شمارهٔ 333–زاهد که و مسجد چه و محراب کجایی؟

غزل شمارهٔ 334–کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–شاها به بزم جشن چو شاهان شراب خواه

غزل شمارهٔ 302–بتی دارم از اهل دل رم گرفته

غزل شمارهٔ 303–مر ز فنا فراغ را مژده برگ و ساز ده

غزل شمارهٔ 304–گاهی به چشم دشمن و گاهی در آینه

غزل شمارهٔ 305–بر دست و پای بند گرانی نهاده ای

غزل شمارهٔ 306–چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 307–می‌رود خنده به سامان بهاران زده‌ای

غزل شمارهٔ 308–کیستم دست به مشاطگی جان زده‌ای

غزل شمارهٔ 309–دارم دلی ز غصه گران‌بار بوده‌ای

غزل شمارهٔ 310–سرچشمه خونست ز دل تا به زبان های

غزل شمارهٔ 311–در زمهریر سینه آسودگان نه ای

غزل شمارهٔ 312–خشنود شوی چون دل خشنود نیابی

غزل شمارهٔ 313–دلم در ناله از پهلوی داغ سینه تابستی

غزل شمارهٔ 314–گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟

غزل شمارهٔ 315–در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

غزل شمارهٔ 316–اندوه پرافشانی از چهره عیانستی

غزل شمارهٔ 317–ای موج گل نوید تماشای کیستی؟

غزل شمارهٔ 318–به دل ز عربده جایی که داشتی داری

غزل شمارهٔ 319–ای به صدمه ای آهی بر دلت ز ما باری

غزل شمارهٔ 320–نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری

غزل شمارهٔ 321–دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری

غزل شمارهٔ 322–از جسم به جان نقاب تا کی؟

غزل شمارهٔ 323–نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی

غزل شمارهٔ 324–ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی

غزل شمارهٔ 325–رفت آن که کسب بوی تو از باد کردمی

غزل شمارهٔ 326–دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غزل شمارهٔ 327–اگر به شرع سخن در بیان بگردانی

غزل شمارهٔ 328–مژده خرمی و بی خللی را مانی

غزل شمارهٔ 329–بدین خوبی خرد گوید که کام دل مخواه از وی

غزل شمارهٔ 330–ای که گفتم ندهی داد دل آری ندهی

غزل شمارهٔ 331–همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غزل شمارهٔ 332–تابم ز دل برد کافرادایی

غزل شمارهٔ 333–زاهد که و مسجد چه و محراب کجایی؟

غزل شمارهٔ 334–کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی

غزل شمارهٔ 301شاها به بزم جشن چو شاهان شراب خواه

غزل شمارهٔ 302بتی دارم از اهل دل رم گرفته

غزل شمارهٔ 303مر ز فنا فراغ را مژده برگ و ساز ده

غزل شمارهٔ 304گاهی به چشم دشمن و گاهی در آینه

غزل شمارهٔ 305بر دست و پای بند گرانی نهاده ای

غزل شمارهٔ 306چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 307می‌رود خنده به سامان بهاران زده‌ای

غزل شمارهٔ 308کیستم دست به مشاطگی جان زده‌ای

غزل شمارهٔ 309دارم دلی ز غصه گران‌بار بوده‌ای

غزل شمارهٔ 310سرچشمه خونست ز دل تا به زبان های

غزل شمارهٔ 311در زمهریر سینه آسودگان نه ای

غزل شمارهٔ 312خشنود شوی چون دل خشنود نیابی

غزل شمارهٔ 313دلم در ناله از پهلوی داغ سینه تابستی

غزل شمارهٔ 314گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟

غزل شمارهٔ 315در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

غزل شمارهٔ 316اندوه پرافشانی از چهره عیانستی

غزل شمارهٔ 317ای موج گل نوید تماشای کیستی؟

غزل شمارهٔ 318به دل ز عربده جایی که داشتی داری

غزل شمارهٔ 319ای به صدمه ای آهی بر دلت ز ما باری

غزل شمارهٔ 320نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری

غزل شمارهٔ 321دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری

غزل شمارهٔ 322از جسم به جان نقاب تا کی؟

غزل شمارهٔ 323نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی

غزل شمارهٔ 324ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی

غزل شمارهٔ 325رفت آن که کسب بوی تو از باد کردمی

غزل شمارهٔ 326دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غزل شمارهٔ 327اگر به شرع سخن در بیان بگردانی

غزل شمارهٔ 328مژده خرمی و بی خللی را مانی

غزل شمارهٔ 329بدین خوبی خرد گوید که کام دل مخواه از وی

غزل شمارهٔ 330ای که گفتم ندهی داد دل آری ندهی

غزل شمارهٔ 331همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غزل شمارهٔ 332تابم ز دل برد کافرادایی

غزل شمارهٔ 333زاهد که و مسجد چه و محراب کجایی؟

غزل شمارهٔ 334کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی

غزل شمارهٔ 301شاها به بزم جشن چو شاهان شراب خواه

غزل شمارهٔ 302بتی دارم از اهل دل رم گرفته

غزل شمارهٔ 303مر ز فنا فراغ را مژده برگ و ساز ده

غزل شمارهٔ 304گاهی به چشم دشمن و گاهی در آینه

غزل شمارهٔ 305بر دست و پای بند گرانی نهاده ای

غزل شمارهٔ 306چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 307می‌رود خنده به سامان بهاران زده‌ای

غزل شمارهٔ 308کیستم دست به مشاطگی جان زده‌ای

غزل شمارهٔ 309دارم دلی ز غصه گران‌بار بوده‌ای

غزل شمارهٔ 310سرچشمه خونست ز دل تا به زبان های

غزل شمارهٔ 311در زمهریر سینه آسودگان نه ای

غزل شمارهٔ 312خشنود شوی چون دل خشنود نیابی

غزل شمارهٔ 313دلم در ناله از پهلوی داغ سینه تابستی

غزل شمارهٔ 314گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟

غزل شمارهٔ 315در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

غزل شمارهٔ 316اندوه پرافشانی از چهره عیانستی

غزل شمارهٔ 317ای موج گل نوید تماشای کیستی؟

غزل شمارهٔ 318به دل ز عربده جایی که داشتی داری

غزل شمارهٔ 319ای به صدمه ای آهی بر دلت ز ما باری

غزل شمارهٔ 320نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری

غزل شمارهٔ 321دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری

غزل شمارهٔ 322از جسم به جان نقاب تا کی؟

غزل شمارهٔ 323نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی

غزل شمارهٔ 324ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی

غزل شمارهٔ 325رفت آن که کسب بوی تو از باد کردمی

غزل شمارهٔ 326دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غزل شمارهٔ 327اگر به شرع سخن در بیان بگردانی

غزل شمارهٔ 328مژده خرمی و بی خللی را مانی

غزل شمارهٔ 329بدین خوبی خرد گوید که کام دل مخواه از وی

غزل شمارهٔ 330ای که گفتم ندهی داد دل آری ندهی

غزل شمارهٔ 331همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غزل شمارهٔ 332تابم ز دل برد کافرادایی

غزل شمارهٔ 333زاهد که و مسجد چه و محراب کجایی؟

غزل شمارهٔ 334کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی