وزنِ مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 828آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 828

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 829از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 829

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 830

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 831بی قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 831

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 832بسته است چشم روشن از سیر، بال ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 832

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 833از آه روز گردان شبهای تار خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 833

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 834وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 834

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 835از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 835

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 836برق سبک عنان را پروای خار و خس نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 836

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2222در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2222

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2223از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2223

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2224از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2224

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2225موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2225

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2226از غیرت رکابت از دیده خون روان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2226

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2227از غیرت رکابت از دیده خون روان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2227

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2228بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2228

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2229هم بلبل است خندان، هم باغبان شکفته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2229

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2230در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2230

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2231هر خار این گلستان مفتاح دلگشایی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2231

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2232تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2232

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4454خال از دمیدن خط بی انتظارم گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4454

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4455شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4455

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4456خط سیه مبادا زان خال سربرآرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4456

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4457شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4457

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4458از حلقه های زنجیر سودا چه باک دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4458

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4459پروای خط مشکین آن دلرباندارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4459

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4460پروای شکوه من آن سیمتن ندارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4460

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4461سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4461

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4462دل را به زلف پرچین تسخیر می توان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4462

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4463هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4463

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4464خالت ز خط مشکین دست دگر برآورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4464

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4465خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4465

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4466از ترک گفتگو دل با معنی آشنا شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4466

15 اشعار

غزل شمارهٔ 4467از حلقه‌های آن زلف، دل صاحبِ نظر شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4467

16 اشعار

غزل شمارهٔ 4468در زلف ناامیدی روی امید باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4468

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4469چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4469

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4470دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4470

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4471تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4471

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4472گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4472

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4473سر چون گران شد از می دستارگو نباشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4473

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4474کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4474

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4475از عشق یار نوخط دل زود می گشاید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4475

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4476از روی نو خط یار هر جا سخن برآید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4476

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4477چون رنگ می زمینا بیرون دوید باید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4477

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4478آن چشم اگرچه خود را بیمار می‌نماید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4478

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4755از سنگلاخ دنیا ای شیشه بار بگذر

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4755

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5102از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5102

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5103بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5103

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5844

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5848ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5848

6 اشعار

وزنِ مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 828–آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را

غزل شمارهٔ 829–از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟

غزل شمارهٔ 830–چشم همیشه مستت خمار کرد ما را

غزل شمارهٔ 831–بی قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را

غزل شمارهٔ 832–بسته است چشم روشن از سیر، بال ما را

غزل شمارهٔ 833–از آه روز گردان شبهای تار خود را

غزل شمارهٔ 834–وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را

غزل شمارهٔ 835–از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را

غزل شمارهٔ 836–برق سبک عنان را پروای خار و خس نیست

غزل شمارهٔ 2222–در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است

غزل شمارهٔ 2223–از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست

غزل شمارهٔ 2224–از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست

غزل شمارهٔ 2225–موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست

غزل شمارهٔ 2226–از غیرت رکابت از دیده خون روان است

غزل شمارهٔ 2227–از غیرت رکابت از دیده خون روان است

غزل شمارهٔ 2228–بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن است

غزل شمارهٔ 2229–هم بلبل است خندان، هم باغبان شکفته است

غزل شمارهٔ 2230–در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی است

غزل شمارهٔ 2231–هر خار این گلستان مفتاح دلگشایی است

غزل شمارهٔ 2232–تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست

غزل شمارهٔ 4454–خال از دمیدن خط بی انتظارم گردد

غزل شمارهٔ 4455–شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردد

غزل شمارهٔ 4456–خط سیه مبادا زان خال سربرآرد

غزل شمارهٔ 4457–شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب دارد

غزل شمارهٔ 4458–از حلقه های زنجیر سودا چه باک دارد

غزل شمارهٔ 4459–پروای خط مشکین آن دلرباندارد

غزل شمارهٔ 4460–پروای شکوه من آن سیمتن ندارد

غزل شمارهٔ 4461–سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرد

غزل شمارهٔ 4462–دل را به زلف پرچین تسخیر می توان کرد

غزل شمارهٔ 4463–هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کرد

غزل شمارهٔ 4464–خالت ز خط مشکین دست دگر برآورد

غزل شمارهٔ 4465–خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازد

غزل شمارهٔ 4466–از ترک گفتگو دل با معنی آشنا شد

غزل شمارهٔ 4467–از حلقه‌های آن زلف، دل صاحبِ نظر شد

غزل شمارهٔ 4468–در زلف ناامیدی روی امید باشد

غزل شمارهٔ 4469–چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشد

غزل شمارهٔ 4470–دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشد

غزل شمارهٔ 4471–تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشد

غزل شمارهٔ 4472–گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشد

غزل شمارهٔ 4473–سر چون گران شد از می دستارگو نباشد

غزل شمارهٔ 4474–کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامد

غزل شمارهٔ 4475–از عشق یار نوخط دل زود می گشاید

غزل شمارهٔ 4476–از روی نو خط یار هر جا سخن برآید

غزل شمارهٔ 4477–چون رنگ می زمینا بیرون دوید باید

غزل شمارهٔ 4478–آن چشم اگرچه خود را بیمار می‌نماید

غزل شمارهٔ 4755–از سنگلاخ دنیا ای شیشه بار بگذر

غزل شمارهٔ 5102–از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

غزل شمارهٔ 5103–بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش

غزل شمارهٔ 5844–ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

غزل شمارهٔ 5848–ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم

وزنِ مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 828–آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را

غزل شمارهٔ 829–از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟

غزل شمارهٔ 830–چشم همیشه مستت خمار کرد ما را

غزل شمارهٔ 831–بی قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را

غزل شمارهٔ 832–بسته است چشم روشن از سیر، بال ما را

غزل شمارهٔ 833–از آه روز گردان شبهای تار خود را

غزل شمارهٔ 834–وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را

غزل شمارهٔ 835–از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را

غزل شمارهٔ 836–برق سبک عنان را پروای خار و خس نیست

غزل شمارهٔ 2222–در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است

غزل شمارهٔ 2223–از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست

غزل شمارهٔ 2224–از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست

غزل شمارهٔ 2225–موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست

غزل شمارهٔ 2226–از غیرت رکابت از دیده خون روان است

غزل شمارهٔ 2227–از غیرت رکابت از دیده خون روان است

غزل شمارهٔ 2228–بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن است

غزل شمارهٔ 2229–هم بلبل است خندان، هم باغبان شکفته است

غزل شمارهٔ 2230–در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی است

غزل شمارهٔ 2231–هر خار این گلستان مفتاح دلگشایی است

غزل شمارهٔ 2232–تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست

غزل شمارهٔ 4454–خال از دمیدن خط بی انتظارم گردد

غزل شمارهٔ 4455–شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردد

غزل شمارهٔ 4456–خط سیه مبادا زان خال سربرآرد

غزل شمارهٔ 4457–شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب دارد

غزل شمارهٔ 4458–از حلقه های زنجیر سودا چه باک دارد

غزل شمارهٔ 4459–پروای خط مشکین آن دلرباندارد

غزل شمارهٔ 828آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را

غزل شمارهٔ 829از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟

غزل شمارهٔ 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما را

غزل شمارهٔ 831بی قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را

غزل شمارهٔ 832بسته است چشم روشن از سیر، بال ما را

غزل شمارهٔ 833از آه روز گردان شبهای تار خود را

غزل شمارهٔ 834وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را

غزل شمارهٔ 835از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را

غزل شمارهٔ 836برق سبک عنان را پروای خار و خس نیست

غزل شمارهٔ 2222در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است

غزل شمارهٔ 2223از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست

غزل شمارهٔ 2224از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست

غزل شمارهٔ 2225موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست

غزل شمارهٔ 2226از غیرت رکابت از دیده خون روان است

غزل شمارهٔ 2227از غیرت رکابت از دیده خون روان است

غزل شمارهٔ 2228بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن است

غزل شمارهٔ 2229هم بلبل است خندان، هم باغبان شکفته است

غزل شمارهٔ 2230در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی است

غزل شمارهٔ 2231هر خار این گلستان مفتاح دلگشایی است

غزل شمارهٔ 2232تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست

غزل شمارهٔ 4454خال از دمیدن خط بی انتظارم گردد

غزل شمارهٔ 4455شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردد

غزل شمارهٔ 4456خط سیه مبادا زان خال سربرآرد

غزل شمارهٔ 4457شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب دارد

غزل شمارهٔ 4458از حلقه های زنجیر سودا چه باک دارد

غزل شمارهٔ 4459پروای خط مشکین آن دلرباندارد

غزل شمارهٔ 4460پروای شکوه من آن سیمتن ندارد

غزل شمارهٔ 4461سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرد

غزل شمارهٔ 4462دل را به زلف پرچین تسخیر می توان کرد

غزل شمارهٔ 4463هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کرد

غزل شمارهٔ 4464خالت ز خط مشکین دست دگر برآورد

غزل شمارهٔ 4465خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازد

غزل شمارهٔ 4466از ترک گفتگو دل با معنی آشنا شد

غزل شمارهٔ 4467از حلقه‌های آن زلف، دل صاحبِ نظر شد

غزل شمارهٔ 4468در زلف ناامیدی روی امید باشد

غزل شمارهٔ 4469چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشد

غزل شمارهٔ 4470دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشد

غزل شمارهٔ 4471تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشد

غزل شمارهٔ 4472گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشد

غزل شمارهٔ 4473سر چون گران شد از می دستارگو نباشد

غزل شمارهٔ 4474کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامد

غزل شمارهٔ 4475از عشق یار نوخط دل زود می گشاید

غزل شمارهٔ 4476از روی نو خط یار هر جا سخن برآید

غزل شمارهٔ 4477چون رنگ می زمینا بیرون دوید باید

غزل شمارهٔ 4478آن چشم اگرچه خود را بیمار می‌نماید

غزل شمارهٔ 4755از سنگلاخ دنیا ای شیشه بار بگذر

غزل شمارهٔ 5102از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

غزل شمارهٔ 5103بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش

غزل شمارهٔ 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

غزل شمارهٔ 5848ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم

غزل شمارهٔ 828آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را

غزل شمارهٔ 829از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟

غزل شمارهٔ 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما را

غزل شمارهٔ 831بی قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را

غزل شمارهٔ 832بسته است چشم روشن از سیر، بال ما را

غزل شمارهٔ 833از آه روز گردان شبهای تار خود را

غزل شمارهٔ 834وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را

غزل شمارهٔ 835از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را

غزل شمارهٔ 836برق سبک عنان را پروای خار و خس نیست

غزل شمارهٔ 2222در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است

غزل شمارهٔ 2223از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست

غزل شمارهٔ 2224از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست

غزل شمارهٔ 2225موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست

غزل شمارهٔ 2226از غیرت رکابت از دیده خون روان است

غزل شمارهٔ 2227از غیرت رکابت از دیده خون روان است

غزل شمارهٔ 2228بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن است

غزل شمارهٔ 2229هم بلبل است خندان، هم باغبان شکفته است

غزل شمارهٔ 2230در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی است

غزل شمارهٔ 2231هر خار این گلستان مفتاح دلگشایی است

غزل شمارهٔ 2232تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست

غزل شمارهٔ 4454خال از دمیدن خط بی انتظارم گردد

غزل شمارهٔ 4455شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردد

غزل شمارهٔ 4456خط سیه مبادا زان خال سربرآرد

غزل شمارهٔ 4457شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب دارد

غزل شمارهٔ 4458از حلقه های زنجیر سودا چه باک دارد

غزل شمارهٔ 4459پروای خط مشکین آن دلرباندارد

غزل شمارهٔ 4460پروای شکوه من آن سیمتن ندارد

غزل شمارهٔ 4461سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرد

غزل شمارهٔ 4462دل را به زلف پرچین تسخیر می توان کرد

غزل شمارهٔ 4463هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کرد