غزل شمارهٔ 829

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

قافیہ: استمارا

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟

تن بوته گدازست تا سر بجاست ما را

راه سلوک ما را از خار می کند پاک

این آتشی که از شوق در زیر پاست ما را

از آشنای بسیار شادند اگر دگرها

شادیم کز دو عالم یک آشناست ما را

داریم بس که وحشت از دوستان رسمی

هر رنجشی که بیجاست لطف بجاست ما را

از روزهای کوتاه باشد درازی شب

از نارسایی بخت آه رساست ما را

بر آبگینه ما زنگ مخالفت نیست

با خوب و زشت عالم صلح و صفاست ما را

با صد زبان نداریم یارای شکوه کردن

چون غنچه دل پر از خون زین ماجراست ما را

از گل به دیدن گل از چیدنیم قانع

هر برگ این گلستان دست دعاست ما را

وقت است همچو قارون ما را کند زمین گیر

بندی که از علایق بر دست و پاست ما را

1010

از بی قراری دل عالم بود پر از شور

دنیاست آرمیده گر دل بجاست ما را

1111

سر زیر پر کشیدن بهتر ز سرفرازی است

بال شکسته خود بال هماست ما را

1212

چون آب بی قراریم از تشنه چشمی حرص

هر چند ضامن رزق نه آسیاست ما را

1313

آید چسان به ساحل سالم سفینه ما؟

بر ناخدا توکل بیش از خداست ما را

1414

از عزم ناقص خود یک جو خبر نداریم

چون کاه بال پرواز از کهرباست ما را

1515

خالی ز دامن شب دست دعا نیاید

در دور خط به جانان امیدهاست ما را

1616

تا دیده است گریان ما زنده ایم چون شمع

از اشک خویش صائب آب بقاست ما را

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور