وزنِ مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 2300–با زر غم و بی‌زر غم آخر غم با زر به

غزل شمارهٔ 2301–من سرخوش و تو دلخوش غم بی‌دل و بی‌سر به

غزل شمارهٔ 2302–هشیار شدم ساقی دستار به من واده

غزل شمارهٔ 2303–ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده

Suddenly, having eaten nothing and taken away nothing, I fell from the garden palace and pavilion into the depths of such a well.

غزل شمارهٔ 2304–هر روز پری زادی از سوی سراپرده

غزل شمارهٔ 2305–کی باشد من با تو باده به گرو خورده

غزل شمارهٔ 2306–ناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچاره

غزل شمارهٔ 2307–بربند دهان از نان کآمد شکر روزه

غزل شمارهٔ 2308–یا رب چه کس است آن مه یا رب چه کس است آن مه

غزل شمارهٔ 2309–من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

غزل شمارهٔ 2310–ای غایب از این محضر از مات سلام الله

غزل شمارهٔ 2311–از انبهی ماهی دریا به نهان گشته

غزل شمارهٔ 2312–دیدم رخ ترسا را با ما چو گل اشکفته

غزل شمارهٔ 2313–ای جان تو جانم را از خویش خبر کرده

O you whose soul had informed my soul of itself, your thought every moment has made an impression on your slave.

غزل شمارهٔ 2314–ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده

غزل شمارهٔ 2315–دل دست به یک کاسه با شهره صنم کرده

غزل شمارهٔ 2316–امروز بت خندان می‌بخش کند خنده

غزل شمارهٔ 2317–ای خاک کف پایت رشک فلکی بوده

غزل شمارهٔ 2318–مستی ده و هستی ده ای غمزه خماره

غزل شمارهٔ 2319–آن یار غریب من آمد به سوی خانه

That stranger-beloved of mine has returned to the house; today gaze about and behold strange forms!

غزل شمارهٔ 2320–بی‌برگی بستان بین کآمد دی دیوانه

غزل شمارهٔ 2321–ای دل به کجایی تو آگاه هیی یا نه

غزل شمارهٔ 2322–هر روز فقیران را هم عید و هم آدینه

Every day is festival and Friday for the poor; has not yesterday’s Friday become an ancient festival?

غزل شمارهٔ 2323–ای دل تو بگو هستم چون ماهی بر تابه

غزل شمارهٔ 2324–روزی تو مرا بینی میخانه درافتاده

غزل شمارهٔ 2325–امروز من و باده و آن یار پری زاده

غزل شمارهٔ 2326–ای بر سر بازاری دستار چنان کرده

غزل شمارهٔ 2327–ای جنبش هر شاخی از لون دگر میوه

غزل شمارهٔ 2328–چون عزم سفر کردی فی لطف امان الله

غزل شمارهٔ 2329–هر موی من از عشقت بیت و غزلی گشته

غزل شمارهٔ 2330–آن عشق جگرخواره کز خون شود او فربه

غزل شمارهٔ 2563–من پای همی‌کوبم ای جان و جهان دستی

غزل شمارهٔ 2564–گر عشق بزد راهم ور عقل شد از مستی

غزل شمارهٔ 2565–ای دوست ز شهر ما ناگه به سفر رفتی

غزل شمارهٔ 2566–آورد طبیب جان یک طبله ره آوردی

The physician of the soul brought a tray as a present; if you are a doting old man you will become fair and youthful.

غزل شمارهٔ 2567–افتاد دل و جانم در فتنه طراری

غزل شمارهٔ 2568–یک حمله و یک حمله کآمد شب و تاریکی

غزل شمارهٔ 2569–آن زلف مسلسل را گر دام کنی حالی

غزل شمارهٔ 2570–پنهان به میان ما می‌گردد سلطانی

غزل شمارهٔ 2571–ای شاه مسلمانان وی جان مسلمانی

غزل شمارهٔ 2572–جانا به غریبستان چندین به چه می‌مانی

My soul, why do you tarry so long in the land of exile? Return from this exile; how long will you be dispersed?

غزل شمارهٔ 2573–در پرده خاک ای جان عیشی است به پنهانی

غزل شمارهٔ 2574–از آتش ناپیدا دارم دل بریانی

غزل شمارهٔ 2575–هر لحظه یکی صورت می‌بینی و زادن نی

غزل شمارهٔ 2576–ای خواجه سلام علیک از زحمت ما چونی

غزل شمارهٔ 2577–هَمرَنگِ جَماعَت شو تا لذتِ جان بینی

Become of one hue with the community, that you may feel spiritual delight; enter the street of the tavern, that you may behold the dregs-drinkers.

غزل شمارهٔ 2578–ای بود تو از کی نی وی ملک تو تا کی نی

غزل شمارهٔ 2579–با هر کی تو درسازی می‌دانک نیاسایی

غزل شمارهٔ 2580–ای خیره نظر در جو پیش آ و بخور آبی

غزل شمارهٔ 2581–ای سوخته یوسف در آتش یعقوبی