غزل شمارهٔ 2309

ای جان چو سخن گویم، مستانه و رندانه

سرمستم و لایعقل، زان نرگس مستانه

فرقی ننهد عاشق در کعبه و بتخانه

این جلوت جانانه آن خلوت جانانه

آن یار غریب من آمد به سوی خانه

امروز تماشا کن اشکال غریبانه

بی‌برگی بستان بین کآمد دی دیوانه

خوبان چمن رفتند از باغ سوی خانه

ای دل به کجایی تو آگاه هیی یا نه

از سر تو برون کن هی سودای گدایانه