غزل شمارهٔ 2311

شاعر: رومی

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

قافیہ: انگشته

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

11

از انبهی ماهی دریا به نهان گشته

انبه شده قالب‌ها تا پرده جان گشته

22

از فرقت آن دریا چون زهر شده شکر

زهر از هوس دریا آب حیوان گشته

33

در عشرت آن دریا نی این و نه آن بوده

بر ساحل این خشکی این گشته و آن گشته

44

اندر هوس دریا ای جان چو مرغابی

چندان تو چنین گفته کز عشق چنان گشته

55

دوش از شکم دریا برخاست یکی صورت

و آن غمزه‌اش از دریا بس سخته کمان گشته

66

دل گفت به زیر لب من جان نبرم از وی

سوگند به جان دل کان کار چنان گشته

77

از غمزه غمازی وز طرفه بغدادی

دل گشته چنان شادی جانم همدان گشته

88

در بیشه درافتاده در نیم شبی آتش

در پختن این شیران تا مغز پزان گشته

99

از شعله آن بیشه تابان شده اندیشه

تا قالب جان پیشه بی‌جا و مکان گشته

1010

گرمابه روحانی آوخ چه پری خوان است

وین عالم گورستان چون جامه کنان گشته

1111

از بهر چنین سری در سوسن‌ها بنگر

دستوری گفتن نی سر جمله زبان گشته

1212

شمس الحق تبریزی درتافته از روزن

تا آنچ نیارم گفت چون ماه عیان گشته

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور