صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 6080صید دل زین بیش با موی میان خود مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6080

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6081سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6081

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6082ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6082

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6083بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6083

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6084در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6084

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6085دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6085

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6086رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6086

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6087مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6087

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6088شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6088

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6089از برای کام دنیا خویش را غمگین مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6089

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6090تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6090

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6091چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6091

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6092آه گرمی هست دایم در دل بی تاب من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6092

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6093شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6093

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6094دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6094

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6095می گذشت از پرده های آسمان فریاد من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6095

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6096هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6096

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6097چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6097

21 اشعار

غزل شمارهٔ 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6098

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6099

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6100می زداید بی کسی زنگ از دل افگار من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6100

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6101

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6102آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6102

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6103

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6104

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6105

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6106دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6106

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6107بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6107

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6108

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6109

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6110چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6110

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6111از هواداران شود دایم مکدر شمع من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6111

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6112آه مظلوم است در بالا دوی ادراک من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6112

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6113بس که دارد گرد کلفت چهره احوال من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6113

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6114از گهر گرد یتیمی شست آب چشم من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6114

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6115سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6115

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6116نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6116

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6117با سیه چشمان بود بزم می گلگون من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6117

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6118گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6118

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6119پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6119

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6120اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6120

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6121عشقبازی بود دایم در جهان آیین من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6121

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6122می کند در پرده دل سیر دایم آه من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6122

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6123چون زند دامان وحشت بر کمر سودای من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6123

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6124بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6124

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6125بس که شبها چین غم می چیند از ابروی من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6125

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6126می زند از گریه موج خوشدلی ابروی من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6126

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6127آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6127

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6128بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6128

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6129کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6129

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6080–صید دل زین بیش با موی میان خود مکن

غزل شمارهٔ 6081–سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن

غزل شمارهٔ 6082–ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکن

غزل شمارهٔ 6083–بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکن

غزل شمارهٔ 6084–در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکن

غزل شمارهٔ 6085–دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکن

غزل شمارهٔ 6086–رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکن

غزل شمارهٔ 6087–مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکن

غزل شمارهٔ 6088–شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکن

غزل شمارهٔ 6089–از برای کام دنیا خویش را غمگین مکن

غزل شمارهٔ 6090–تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن

غزل شمارهٔ 6091–چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکن

غزل شمارهٔ 6092–آه گرمی هست دایم در دل بی تاب من

غزل شمارهٔ 6093–شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من

غزل شمارهٔ 6094–دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست من

غزل شمارهٔ 6095–می گذشت از پرده های آسمان فریاد من

غزل شمارهٔ 6096–هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من

غزل شمارهٔ 6097–چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من

غزل شمارهٔ 6098–نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من

غزل شمارهٔ 6099–چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟

غزل شمارهٔ 6100–می زداید بی کسی زنگ از دل افگار من

غزل شمارهٔ 6101–آه می دزدد نفس در سینه افگار من

غزل شمارهٔ 6102–آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور من

غزل شمارهٔ 6103–مغز را آشفته می سازد دل پر شور من

غزل شمارهٔ 6104–دست کوته کرد زلف یار از تسخیر من

غزل شمارهٔ 6105–بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟

غزل شمارهٔ 6106–دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز من

غزل شمارهٔ 6107–بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز من

غزل شمارهٔ 6108–از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز من

غزل شمارهٔ 6109–بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز من

غزل شمارهٔ 6110–چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟

غزل شمارهٔ 6111–از هواداران شود دایم مکدر شمع من

غزل شمارهٔ 6112–آه مظلوم است در بالا دوی ادراک من

غزل شمارهٔ 6113–بس که دارد گرد کلفت چهره احوال من

غزل شمارهٔ 6114–از گهر گرد یتیمی شست آب چشم من

غزل شمارهٔ 6115–سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان من

غزل شمارهٔ 6116–نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من

غزل شمارهٔ 6117–با سیه چشمان بود بزم می گلگون من

غزل شمارهٔ 6118–گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من

غزل شمارهٔ 6119–پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است

غزل شمارهٔ 6120–اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین من

غزل شمارهٔ 6121–عشقبازی بود دایم در جهان آیین من

غزل شمارهٔ 6122–می کند در پرده دل سیر دایم آه من

غزل شمارهٔ 6123–چون زند دامان وحشت بر کمر سودای من

غزل شمارهٔ 6124–بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای من

غزل شمارهٔ 6125–بس که شبها چین غم می چیند از ابروی من

غزل شمارهٔ 6126–می زند از گریه موج خوشدلی ابروی من

غزل شمارهٔ 6127–آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی من

غزل شمارهٔ 6128–بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمن

غزل شمارهٔ 6129–کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6080–صید دل زین بیش با موی میان خود مکن

غزل شمارهٔ 6081–سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن

غزل شمارهٔ 6082–ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکن

غزل شمارهٔ 6083–بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکن

غزل شمارهٔ 6084–در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکن

غزل شمارهٔ 6085–دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکن

غزل شمارهٔ 6086–رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکن

غزل شمارهٔ 6087–مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکن

غزل شمارهٔ 6088–شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکن

غزل شمارهٔ 6089–از برای کام دنیا خویش را غمگین مکن

غزل شمارهٔ 6090–تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن

غزل شمارهٔ 6091–چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکن

غزل شمارهٔ 6092–آه گرمی هست دایم در دل بی تاب من

غزل شمارهٔ 6093–شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من

غزل شمارهٔ 6094–دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست من

غزل شمارهٔ 6095–می گذشت از پرده های آسمان فریاد من

غزل شمارهٔ 6096–هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من

غزل شمارهٔ 6097–چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من

غزل شمارهٔ 6098–نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من

غزل شمارهٔ 6099–چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟

غزل شمارهٔ 6100–می زداید بی کسی زنگ از دل افگار من

غزل شمارهٔ 6101–آه می دزدد نفس در سینه افگار من

غزل شمارهٔ 6102–آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور من

غزل شمارهٔ 6103–مغز را آشفته می سازد دل پر شور من

غزل شمارهٔ 6104–دست کوته کرد زلف یار از تسخیر من

غزل شمارهٔ 6105–بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟

غزل شمارهٔ 6080صید دل زین بیش با موی میان خود مکن

غزل شمارهٔ 6081سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن

غزل شمارهٔ 6082ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکن

غزل شمارهٔ 6083بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکن

غزل شمارهٔ 6084در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکن

غزل شمارهٔ 6085دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکن

غزل شمارهٔ 6086رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکن

غزل شمارهٔ 6087مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکن

غزل شمارهٔ 6088شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکن

غزل شمارهٔ 6089از برای کام دنیا خویش را غمگین مکن

غزل شمارهٔ 6090تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن

غزل شمارهٔ 6091چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکن

غزل شمارهٔ 6092آه گرمی هست دایم در دل بی تاب من

غزل شمارهٔ 6093شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من

غزل شمارهٔ 6094دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست من

غزل شمارهٔ 6095می گذشت از پرده های آسمان فریاد من

غزل شمارهٔ 6096هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من

غزل شمارهٔ 6097چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من

غزل شمارهٔ 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من

غزل شمارهٔ 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟

غزل شمارهٔ 6100می زداید بی کسی زنگ از دل افگار من

غزل شمارهٔ 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار من

غزل شمارهٔ 6102آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور من

غزل شمارهٔ 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور من

غزل شمارهٔ 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر من

غزل شمارهٔ 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟

غزل شمارهٔ 6106دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز من

غزل شمارهٔ 6107بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز من

غزل شمارهٔ 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز من

غزل شمارهٔ 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز من

غزل شمارهٔ 6110چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟

غزل شمارهٔ 6111از هواداران شود دایم مکدر شمع من

غزل شمارهٔ 6112آه مظلوم است در بالا دوی ادراک من

غزل شمارهٔ 6113بس که دارد گرد کلفت چهره احوال من

غزل شمارهٔ 6114از گهر گرد یتیمی شست آب چشم من

غزل شمارهٔ 6115سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان من

غزل شمارهٔ 6116نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من

غزل شمارهٔ 6117با سیه چشمان بود بزم می گلگون من

غزل شمارهٔ 6118گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من

غزل شمارهٔ 6119پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است

غزل شمارهٔ 6120اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین من

غزل شمارهٔ 6121عشقبازی بود دایم در جهان آیین من

غزل شمارهٔ 6122می کند در پرده دل سیر دایم آه من

غزل شمارهٔ 6123چون زند دامان وحشت بر کمر سودای من

غزل شمارهٔ 6124بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای من

غزل شمارهٔ 6125بس که شبها چین غم می چیند از ابروی من

غزل شمارهٔ 6126می زند از گریه موج خوشدلی ابروی من

غزل شمارهٔ 6127آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی من

غزل شمارهٔ 6128بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمن

غزل شمارهٔ 6129کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟

غزل شمارهٔ 6080صید دل زین بیش با موی میان خود مکن

غزل شمارهٔ 6081سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن

غزل شمارهٔ 6082ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکن

غزل شمارهٔ 6083بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکن

غزل شمارهٔ 6084در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکن

غزل شمارهٔ 6085دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکن

غزل شمارهٔ 6086رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکن

غزل شمارهٔ 6087مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکن

غزل شمارهٔ 6088شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکن

غزل شمارهٔ 6089از برای کام دنیا خویش را غمگین مکن

غزل شمارهٔ 6090تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن

غزل شمارهٔ 6091چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکن

غزل شمارهٔ 6092آه گرمی هست دایم در دل بی تاب من

غزل شمارهٔ 6093شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من

غزل شمارهٔ 6094دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست من

غزل شمارهٔ 6095می گذشت از پرده های آسمان فریاد من

غزل شمارهٔ 6096هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من

غزل شمارهٔ 6097چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من

غزل شمارهٔ 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من

غزل شمارهٔ 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟

غزل شمارهٔ 6100می زداید بی کسی زنگ از دل افگار من

غزل شمارهٔ 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار من

غزل شمارهٔ 6102آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور من

غزل شمارهٔ 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور من

غزل شمارهٔ 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر من

غزل شمارهٔ 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟

غزل شمارهٔ 6106دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز من

غزل شمارهٔ 6107بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز من

غزل شمارهٔ 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز من

غزل شمارهٔ 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز من