باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1401در گرفتاری بود جمعیت خاطر محال

غزل شمارهٔ 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت

غزل شمارهٔ 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت

غزل شمارهٔ 1404سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقت

غزل شمارهٔ 1405چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟

غزل شمارهٔ 1406مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندت

غزل شمارهٔ 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت

غزل شمارهٔ 1408غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمت

غزل شمارهٔ 1409بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت

غزل شمارهٔ 1410دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت

غزل شمارهٔ 1411چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست

غزل شمارهٔ 1412ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست

غزل شمارهٔ 1413تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟

غزل شمارهٔ 1414هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست

غزل شمارهٔ 1415فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست

غزل شمارهٔ 1416نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست

غزل شمارهٔ 1417قد موزون تو روزی که به جولان برخاست

غزل شمارهٔ 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست

غزل شمارهٔ 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم

غزل شمارهٔ 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست

غزل شمارهٔ 1421از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداست

غزل شمارهٔ 1422خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست

غزل شمارهٔ 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراست

غزل شمارهٔ 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراست

غزل شمارهٔ 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست

غزل شمارهٔ 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست

غزل شمارهٔ 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراست

غزل شمارهٔ 1428از زمین اوج گرفته است غباری که مراست

غزل شمارهٔ 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست

غزل شمارهٔ 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراست

غزل شمارهٔ 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراست

غزل شمارهٔ 1432دانه اشک بود توشه راهی که مراست

غزل شمارهٔ 1433دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست

غزل شمارهٔ 1434عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست

غزل شمارهٔ 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماست

غزل شمارهٔ 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواست

غزل شمارهٔ 1437غمگسار دل سودازده من شبهاست

غزل شمارهٔ 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است

غزل شمارهٔ 1439صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است

غزل شمارهٔ 1440عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است

غزل شمارهٔ 1441پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب است

غزل شمارهٔ 1442میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ است

غزل شمارهٔ 1443شب هجران دلم از ناله حسرت شادست

غزل شمارهٔ 1444شبنم غنچۀ بیداردلان چشم بدست

غزل شمارهٔ 1445هر که از درد طلب شکوه کند نامردست

غزل شمارهٔ 1446دل ازان نخل به امید ثمر خرسندست

غزل شمارهٔ 1447مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودست

غزل شمارهٔ 1448خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودست

غزل شمارهٔ 1449تا ترا چون دگران دیدن ظاهر کارست

غزل شمارهٔ 1450ترک عادت همه گر زهر بود دشوارست