غزل شمارهٔ 1432

اس کلام کو اپنی آواز دیں

اپنی ریکارڈنگ زندہ رود کے قارئین تک پہنچائیں۔

آڈیو شامل کریں
Toggle stanza 1
دانه اشک بود توشه راهی که مراست
1

دانه اشک بود توشه راهی که مراست

دل آسوده بود قافله گاهی که مراست

2

کمر از موجه خویش است مرا چون دریا

چون حباب از سر پوچ است کلاهی که مراست

3

دشمن خویش بود هر که مرا می سوزد

خونی برق بود مشت گیاهی که مراست

4

گر قناعت به پر کاه کنم، چشم حسود

پر برآرد به هوای پر کاهی که مراست

5

در کشیدن چه خیال است کند کوتاهی

تا به گوهر نرسد رشته آهی که مراست

6

تا به زلفش ندهی دل، به تو روشن نشود

که شب قدر بود روز سیاهی که مراست

7

دیده پاک کلف می برد از چهره ماه

رخ چون ماه مگردان ز نگاهی که مراست

8

بحر روشنگر آیینه سیلاب بود

پیش رحمت چه بود گرد گناهی که مراست

9

حلقه در گوش فلک می کشم از ناله و آه

کیست تا تیغ شود پیش سپاهی که مراست؟

10

چه کنم صائب اگر سر به گریبان نکشم؟

غیر بال وپر خود نیست پناهی که مراست

آڈیو

ابھی اس کلام کی آڈیو موجود نہیں۔ اپنی آواز میں پہلی آڈیو شامل کریں۔

اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

گفتگو

قارئین کے تبصرے

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔

0 / 2000 حروف
لوڈ ہو رہا ہے…